Khoikhoi of Poeperkensdag: een alternatief voorstel om deze schrikkeldag zinvol door te brengen

La-Belle-Hottentote-150029 februari schrikkeldag. Onze kalendertijd klopt niet met de astronomische tijd, de aarde doet er voor haar omwenteling rond de zon niet juist één jaar over, dus is het bricoleren om te vermijden dat juni op de duur in de winter valt, en zelfs met die schrikkeldag klopt het nog niet perfect.
Uiteraard leidt dat tot vermakelijke bespiegelingen omtrent onze vervreemding van de natuur en het machtsaspect daarvan. Julius Caesar maakt onze huidige kalender plus schrikkeldag op, pausen perfectioneerden hem verder (in 1582 schrapte Gregorius XIII gewoonweg tien dagen en liet de kalender éénmalig verspringen van 4 oktober naar 15 oktober), de Duitsers voerden tijdens de eerste wereldoorlog de zomertijd in, en ergens loopt er door de Stille Oceaan een datumgrens om het mondiale beursverkeer niet in de war te laten lopen.
De administratieve behoefte om met onze biologische klok te prutsen is zo oud als de stedelijke beschaving. Terwijl we strikt genomen, zoals de kippen, veel beter op stok zouden gaan bij zonsondergang en fit weer op bij het ochtendgloren. Met de natuur leven is vandaag subversief, conservatief en belachelijk. Het is iets voor Hottentotten en absolute kluizenaars.
Ook al omdat de natuur niet meer bestaat en de stedelijke kosmopolis nauwelijks nog dag of nacht kent.
Daarmee zijn we naadloos beland in het politieke domein van het fenomeen tijd. In feite leent die schrikkeldag zich goed, veel beter dan carnaval, tot een zottendag waarin iets van de natuurlijke orde, al was het maar voor één dag, hersteld wordt. Op schrikkeldag mag bijvoorbeeld een vrouw een man ten huwelijk vragen, dat is dus één keer om de vier jaar.
Als metafoor voor het patriarchaat kan dat tellen. Het zijn de mannen die de kalenders beheren, de vrouwen kwakkelen er met hun menstruatiecyclus tussen en worden beschouwd als onregelmatig, labiel, half-geciviliseerd.
Dat klopt ook, vanuit het standpunt van de moderne beschaving.
Op bovenstaande spotprent uit 1815 (met dank aan Brunhilde De Ridder) staat een hottentottenvrouw te kijk voor een stel verrukte Schotten, terwijl een hond de aars van een van hen inspecteert. De cartoon stelt de tegenstelling tussen natuur en civilisatie op scherp. De Nederlanders die Zuid-Afrika koloniseerden noemden de autochtone bewoners (die zichzelf Khoikhoi noemden) ‘hottentotten’, wat zoveel als ‘stotteraars’ betekent. Ze maakten namelijk klakkende geluiden met de tong tegen het gehemelte, hun vrouwen hadden een enorme kont als stootkussen, en het ergste: ze kenden geen privé-bezit of landeigendom, alles was gemeenschappelijk.
Dat maakte de Khoikhoi tot ‘het ellendigste volk ter aarde’, absolute dwazen die enkel als kermisattractie in onze beschaving konden bestaan. Die bedekking van de tepels en dat rokje op de prent is overigens voor de censuur, want de echte Khoikoi liepen rond zoals de natuur hen schiep, ook dat nog. Herinneringen aan de negerkens van onze eigen Leopold II en zijn eigen museum/vivarium doemen op.
Ik stel voor om net die 29 februari opnieuw tot hottentottententoonstelling uit te roepen, maar dan als dag waarin iedereen gewoon eens naar buiten wandelt, de lente opsnuift en de hottentot uithangt. Tegen Julius Caesar, Keizer Wilhelm en Paus Gregorius, voor de tijd van de sterren, zon en maan, de kosmos waarin de mensheid maar een pluisje voorstelt.
Een geïmproviseerd Stonehenge in elke wijk, met muziek en dans, barbecue waaraan elkeen willekeurig in natura bijdraagt. De Khoikhoi-way dus. Er wordt in geen geval gewerkt, toch niet op de werkvloer, er wordt voor die Poeperkensdag ook geen belastingen betaald. Een taxfree intermezzo waarin niemand zich iets aantrekt van staatkundige verplichtingen of gasboetegevoelige materies.
Stotteraars én vrouwen met een dikke kont, die 1460 dagen op vier jaar worden uitgelachen, krijgen vandaag een ereplek. ‘Khoikhoi’ betekent: ‘de echte mensen’. Echt waar, zo ziet u maar, alles is relatief.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Khoikhoi of Poeperkensdag: een alternatief voorstel om deze schrikkeldag zinvol door te brengen

  1. HERSTEL DE REPUBLIEK zegt:

    “…..en het ergste: ze kenden geen privé-bezit of landeigendom, alles was gemeenschappelijk.”

    Inderdaad, een doodzonde voor de “Westerse beschaving”. De First Nations op Schildpad Eiland was hetzelfde lot beschoren. Wij hebben geen behoefte aan “echte mensen”, om niet te zeggen dat we ze haten. Inderdaad: alles is relatief, het hangt er van af wie met wit speelt…..

  2. Miel zegt:

    Als alles gemeenschappelijk is op 29 februari, is het geen goed voorstel om die dag je bezit voor jezelf te houden en geen belastingen te betalen. Integendeel: geef die dag niet de helft, maar alles aan de Staat!

Reacties zijn gesloten.