Jasmijn, product van eigen kweek,- of hoe de realiteit de fictie steeds weer overtreft.

Jasmina2Gisteren betichtte iemand me van nihilisme, omdat ik vind dat een schilderij niet meer dan 10 euro hoeft te kosten, als poster te verspreiden via discountsupermarkten. Dat bedroeft me zeer, en daarom wil ik nogmaals mijn geloof in de mensheid betuigen, in het bijzonder de Vlamingen, en nog specifieker mijn eigen soort, de West-Vlamingen.
Zopas werd in Staden, gelegen in de diepe Westhoek, een wietplantage opgerold, ingenieus verstopt onder een serre. Boer Demuynck, eigenaar van een goed draaiend tuinbouwbedrijf en kampioen gewichtheffen, hield er nog een bijverdienste op na, niet uit geldzucht maar omdat West-Vlamingen gewoon noeste werkers zijn en geen last hebben van al te veel morele zwaarte. Verdachte bewegingen van een bestelwagen met Hollandse nummerplaat werden hem echter fataal, en plots stonden een serie combi’s voor zijn deur.
Heel de zaak werd opgerold en Demuynck ging achter de tralies, maar dat is natuurlijk niet het onderwerp van dit stukje. Waar ik bij het lezen van Het Nieuwsblad bleef hangen, was de foto van de 23-jarige Jasmijn, dochter van de cannabiskweker, een blom van een vrouw die de snuffelende heren van de politie een thermos met koffie bracht. Al foeterend op haar pa (’t es toch e vree keirl’), helemaal van haar melk door de drukte, maar toch: ‘wulje gieder e tasje kafje?’ Jaja, en het verzamelde journaille dan meteen ook maar.
Jasmijn, weinig woorden zijn hier nodig om stil te worden: een beeld vol schoonheid, te midden van de verwarring en chaos. U moet zich zo’n huiszoeking voorstellen, ik heb het eens meegemaakt toen ik getipt werd als diegene die De Rechtvaardige Rechters, het vermiste luik van het Lam Gods, in mijn keuken had hangen (terwijl het eigenlijk maar een geverniste poster betrof): overal neuzende flikken, kasten en laden omkeren, alles op de grond, sloten die worden opengebroken, tussendoor combi’s die af en aan rijden, het metaalachtig geluid van politieradio’s, en daartussen de alles verdringende geur van schande en schaamte.
Maar Jasmijn brengt dus koffie. Dat doen ze altijd in West-Vlaanderen, niemand weet op welke historische gronden die extreme gastvrijheid mag berusten.
Ik noem deze roman ‘De naam van Jasmijn’ en bevestig: ‘Stat Jasmina pristina nomine…’ naar de slotregels van Umberto Eco’s meesterwerk. Als bloem werd ze geboren, als Jasmijn gedoopt, en als dochter van een wietboer wordt ze ontmaskerd. Tuymans kan weinig meer doen dan deze krantenfoto naschilderen. Kijk naar haar gelaat en proef de draagkracht. En dit in een streek waar de aarde nog steeds naar bloed ruikt, er wekelijks springtuig naar boven komt, en heulen met de vijand soms ook het voortbestaan bevordert. Maar dus tijd voor koffie, want we moeten verder, en de boerin, zij ploegde voort.
Bij deze kan ook Geert Noels, het orakel van Econopolis, die waarschuwde voor een verschrompeling van de Vlaamse televisie-industrie en het feit dat er op de duur geen budget meer zal zijn voor fictiereeksen van eigen bodem, gerust gesteld worden.
Want geef toe: waarom nog fictie maken als dit zich onder onze ogen afspeelt? De scenaristen van ‘Eigen Kweek’, die zich al baseerden op een ouder krantenartikel rond een West-Vlaamse wietplantage, zien zich keer op keer ingehaald door de realiteit. Zopas ging de eerste aflevering van de tweede reeks van start, en ik kon een geeuw nauwelijks onderdrukken. Het verhaal van Jasmina en alles er rond is duizend keer sterker, als we het willen lezen. Zet gewoon een camera in de Westvlaamse klei, en wees verwonderd. Of beter nog: zet geen camera en kijk gewoon rond. Het leven zoals het is, beleef het intenser en ontdek de verhaallijnen van een onwaarschijnlijke soap. Eigen kweek zonder additieven, cut.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .