Vrolijke Vrienden: Het fenomeen Jimmy Savile en het einde van het televisietijdperk

SavilleAls prehistorisch reptiel heb ik nog nonkel Bob meegemaakt, de grote kindervriend van de aloude BRT uit de jaren ’60 van vorige eeuw. Bob Davidse, zo heette hij voluit, was niet zomaar de presentator van een kinderprogramma. Hij was een god, iets dat het bestaan van vlees en bloed oversteeg en meer als een etherisch lichaam de huiskamers vulde, op het ritme van zijn warme gitaarklanken. Nonkel Bob was, ondanks of net door zijn familiale omschrijving, de man die kinderzielen tot een totale overgave wist te bewegen. ‘Vrolijke Vrienden’ was zijn absolute hit, nu nog steeds nagezongen door zijn grote bewonderaar en navolger Bart Peeters.

Let wel: er is nooit één gerucht geweest over een ongezonde belangstelling van Nonkel Bob voor de onschuldige kinderziel. Geen verhalen over losse handjes of betastingen in de coulissen. Dat was ook niet nodig: zijn charisma alleen al grabbelde recht in ons kruis en sneed ons de adem af. Vergeet Sinterklaas: Nonkel Bob was onze wekelijkse dosis mentale inseminatie waarvan wij de gedwongen vrucht koesterden.

Onvermijdelijk zijn de generaties die hem hebben meegemaakt ook die van de ont-bobbing: een haat tegen mannen met kroeshaar en een warme baritonstem, akoestische gitaren, gekruiste rijmen en moraliserend gezwets. Tot op vandaag, en ook na vele uren filosofische studie, voel ik de hand van deze grote kindervriend in mijn virtuele onderbroek glijden, op zoek naar elk teken van onderwerping. Zijn eigen zoon, David Davidse (pervers taalgrapje van Bob), onthulde ooit in een Humo-interview hoe het onmetelijk astraal lichaam van zijn vader ook hem in de ban hield. David, overigens een leeftijdsgenoot van me, loopt al heel zijn bestaan in een rokje rond, zingt in falsettostem en noemt zich ‘Madame Germaine du Cœur Brisé’. Om u maar een idee te geven.

Zwijgcultuur

In Groot-Brittannië wordt nu pas het deksel van de beerput gelicht omtrent Jimmy Savile, de BBC-presentator en ook grote kindervriend die tussen 1964 en 2007 meer dan tweehonderd jongens en meisjes moet hebben misbruikt in ziekenhuizen, instellingen, scholen en achter de schermen bij tv-shows.

Savile overleed in 2011 zonder dat er ooit één haan naar gekraaid had. Er bleek namelijk een zodanige angstcultuur binnen de BBC te regeren, waardoor werkelijk iedereen het wist maar niemand zijn mond durfde opendoen. De misbruikte kinderen nog het minst, want die zagen in Jimmy ‘bijna een god’, zeg maar.. euh, een Nonkel Bob.

Op een of andere manier moet deze zwijgcultuur gelinkt worden aan de audiovisuele mediawereld zelf en zijn vedettisme. De BBC is als overheidszender altijd de absolute referentie geweest inzake journalistieke kwaliteit en open-kritische verslaggeving, jawel. Net daardoor kreeg dit instituut een bijna religieus aureool van onaantastbaarheid, en ontstond er binnenshuis een populariteitscultus waar alles om draaide. De paradox is dus dat het meest befaamde nieuwshuis ter wereld de eigen beerput gedekt hield.

Het gedrag van de tirannieke clown en usurpator Jimmy Savile is de logische uitkomst van deze spiraal, die draait rond macht. Macht over de kijker-consument, macht over medewerkers, macht over het medium zelf. Waardoor de waarheid zelf sneuvelt.

Onze eigenste VRT boert op dezelfde manier, vermoedelijk weliswaar zonder de seksuele excessen (al hadden wij wel ooit Jos Ghysen en Walter Capiau), maar in eenzelfde sfeer van journalistieke eigenwaan die de kijker wil ‘pakken’, met de daaraan verbonden pikorde. De overheidszender zelf ruikt naar bedillerigheid, paternalisme, wij-weten-het-beter-mentaliteit, en dit uiteraard gecombineerd met het tomeloze narcisme en exhibitionisme van de Vrolijke Vrienden die voor de camera staan.

Dit medium beleeft zijn laatste dagen, en dat is goed. Uit een recent onderzoek blijkt dat de gemiddelde VRT-kijker de gezegende leeftijd van 58 jaar heeft. Dat is, toeval of niet, iemand van de Nonkel Bob-generatie. De jeugd heeft al lang afgehaakt en zoekt zelf naar nieuws en ontspanning, in plaats van het ingelepeld te krijgen. Het Savile-schandaal ontploft als het einde van een journalistiek autoriteitsmodel. Waarom ben ik daar niet rouwig om.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Vrolijke Vrienden: Het fenomeen Jimmy Savile en het einde van het televisietijdperk

  1. Johan Verleye zegt:

    En als je er begint op te letten, als je het wilt zien, dan besef je pas dat die bedillerigheid, dat besef van de eigen superieure moraliteit soms heel subtiel kan zijn.
    Als de VRT een reportage brengt over pakweg de situatie in Calais en daarin worden natuurlijk bewoners uit de omgeving van het tentenkamp geïnterviewd, dan zetten ze de positieve, politiek correcte reacties altijd op ’t laatst. En het is de bedoeling dat dát beeld dan blijft hangen.

  2. Prometheus zegt:

    Television, aka the idiot box.

    Televisie een venster op de wereld (nieuwspraak) in realiteit echter tunnelvisie en oogkleppen oftewel topdown gedirigeerde diarree voor de volkse massa die zich graag anaal laat nemen.

    The Jimmy Savile song !

Reacties zijn gesloten.