Valentijnspreuk van de dag: liefde zonder seks is zo absurd als seks zonder liefde

Hoewel ik vrijdag al een Valentijnsstukje pleegde, waarin het debat over de locatie van G-spot een hoge vlucht nam, wil ik het vandaag nogmaals over de liefde hebben, maar vanuit het standpunt dat men haar zelden bekijkt: het kind.
In de lange winterfeestencyclus die loopt van Sinterklaas over Kerst, Nieuwjaar, Driekoningen, Lichtmis, Carnaval, om te eindigen met Valentijn, gaat het over vruchtbaarheid en niets anders. De kortste dag is voorbij, het wachten is op de natuur die gaat ontwaken en de vruchten die de aarde zal opleveren: dit is een verhaal over boeren, boerinnen en hun voortplantingsvermogen. En dus over seks.
“Alle goede dingen bestaat uit drie” is het motto. Waarom niet 1,4 of 5? Omdat wij gefascineerd zijn door oude voortplantingscodes en het idee dat een twee-heid een derde moet opleveren. Ook al associëren wij vandaag seks al lang niet meer met kroostvorming en regeren de pil en/of het condoom, toch is er de intrinsieke behoefte bij de paarvorming om ‘iets’ voort te brengen dat het twee-zijn overstijgt. Daarom bestaat een goede opera uit drie bedrijven, zijn de meest complete kunstwerken triptieken, is het ideale literaire werk een trilogie, en bestaat zelfs elke mop uit drie delen, zoals hieronder blijkt.

mop

Het enige probleem, nu ja, is dat wij allemaal een houdbaarheidsdatum hebben en men een mop nooit twee keer kan vertellen aan dezelfde tafel. Eens de synthese opduikt, zijn these en antithese, mannelijk en vrouwelijk, Yin en Yang, of hoe we ze ook noemen, overbodig. In de natuur is dat de logica zelve: de nieuwe generatie verdringt de oude, eens de paring volbracht en de vrucht gebaard. Het kind kondigt, zelfs als onvolwassen en zorgbehoevende nakomeling, al de dood van de ouders aan.
Op die manier is de liefde tussen man en vrouw, die uiteraard niets anders is dan een list van de natuur om genen te mixen, het begin van het einde. Om dat te accentueren doodt de Tarantulaspin zelfs het mannetje na de daad: rol uitgespeeld, opgeruimd staat netjes.
Om die list van de natuur te ontlopen, heeft de menselijke verbeelding iets bijzonders gecreëerd: de Platonische liefde die zich niet laat consumeren.
Deze ‘tegennatuurlijke’ strategie van de liefde is die van het uitgesloten derde en het nooit geboren kind. Alle grote amoureuze tragedies spelen eigenlijk met dat pervers gegeven: Romeo en Julia, Tristan en Isolde… allen zijn het koppels die niet tot seks komen, laat staan tot voortplanting. Blabla zonder boemboem. Hun zogenaamde Absolute Liefde is vanuit biologisch standpunt absurd, maar moreel gezien ook egoïstisch want ze dulden geen derde tussen, buiten, of na hen. Vol zelfbeklag en via grootse duetten sleept deze melancholie zich naar het einde, en verkiezen ze te sterven in de liefdesdood zonder iets achter te laten, behalve de echo van het drama zelf.

In zijn ‘Filosofie van de Eros’ wijst Leopold Flam erop dat de niet-lichamelijke liefde een spookbeeld is. De zogenaamde Platonische liefde (waarop onderstaande strip een parodie voorstelt) is een vergissing, zo niet een malafide truc om het moment van de realisatie uit te stellen en zo de biologische bron van de erotiek af te dempen. Dat is een doodlopend straatje. Liefde zonder seks is zo aberrant als seks zonder liefde. Daarom ging de middeleeuwse theoloog-filosoof Petrus Abaelardus met zijn geliefde Heloïse wél naar bed en verwekte zelfs een kind bij haar. Wat hem nadien op castratie kwam te staan, maar hij stierf tenminste met de zekerheid, niet tegen de natuur geleefd te hebben. Zelfs voor een filosoof is dat het hoogst haalbare.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .