Kansarmoede komt in de beste families voor: je zult maar de dochter van Marlène Dietrich wezen.

DietrichKansarmoede, het woord verschijnt doorgaans in een context van materiële miserie, werkloosheid, kinderen die geen boterhammen mee naar school krijgen, en gedoemd zijn om de achterstand van hun ouders en omgeving levenslang mee te dragen.
Pas toen ik de gouverneur van West-Vlaanderen, Carl Decaluwé (CD&V), hoorde verkondigen dat men best vluchtelingen geen eten geeft ten einde ze niet al te zeer aan te trekken, begreep ik: kansarmoede zit overal. Bij die vluchtelingen, maar even goed bij de goeverneur.
Carl had namelijk een papa die dat zei over wilde katten (‘Geef ze geen eten!’), en vermits vluchtelingen er als wilde katten uitzien, is de associatie gauw gemaakt. Dus was Carl ook gedoemd om ooit zo’n stommiteit uit kramen en de rest van zijn gouverneurschap te moeten uitzweten als zoon van een kattenverdelger, in West-Vlaanderen trouwens een eerbare bezigheid.
Minstens even kansarmoedig acht ik overigens viroloog Marc Van Ranst​, twitterfanaat en gelegenheidscriticus van Decaluwé: achter zo’n hol moraliserend gebulder vermoed je toch een hoop ellende van een kind dat sociaal nooit aan de bak kwam
De grote hoop van mensen die als succesrijk worden beschouwd, blijken bij nader inzien ook maar het product van hun verleden, en vertonen een opvallende eenzijdigheid die enkel het gevolg kan zijn van, horresco referens, subtiel kindermisbruik. Enkel zo is de verschijning te verklaren van bijvoorbeeld Jean-Jacques De Gucht, iemand die weinig meer kan zijn dan zoon van. Diep medelijden vervult me, als ik hem bezig zie.
Het geldt even goed voor pakweg Gérard Mestrallet, CEO van GDF Suez (nu Engie): werp één blik op de man, en begrijp hoe zo’n tronie het resultaat is van jarenlang opvoedkundig mismeesterschap, met als gevolg: emotionele debiliteit. Zo kunnen we de grootste crimineel naast de meest geslaagde zakenman of politicus plaatsen: allemaal achtergesteld.

Dit is dus ook een gouden-kooi-verhaal van verwende kinderen, opgeblazen ego’s, steenrijke voetballers die zich doodrijden van verveling, exclusieve kostscholen, familiedynastieën, tot en met de paranoia van verdwaalde prinsen zoals Laurent. Samen vormen ze het canvas waarop dat onwaarschijnlijk absurd schilderij ontstaat, dat we als het openbare leven zien, actualiteit, politiek, cultuur. Maar de paradox dat rijkdom en succes tekenen zijn van (kans)armoede, iets wat overigens in de oorspronkelijke boodschap van het christendom vervat zit, moet ons, sukkels, ook de eigen miserie doen relativeren. Er lijkt voor elkeen, arm of rijk, maar één ding op te zitten: vechten tegen de demonen van het verleden.

Bekijken we eens bovenstaande foto, met dank aan Brunhilde De Ridder​, genomen in 1934, waarop Marlène Dietrich en haar dochter Maria figureren als twee haremvrouwen (dochterlief speelde toen al mee in films waar haar moeder schitterde).
De destructieve kracht van Marlène Dietrich op haar dochter moet enorm geweest zijn. De foto, waarin de tienjarige Maria als nimf en lolita figureert, roept niet alleen reminiscenties op aan actuele verhalen waarin ouders hun kind op het internet aanbieden voor pedofiel gebruik. Neen, Maria moest in de voetsporen van haar tirannieke moeder treden, maar tegelijk in haar schaduw blijven. In haar memoires beschrijft Maria hoe ze door haar nanny seksueel werd aangerand, op instructies van haar moeder, zodat ze lesbisch zou worden en ongehuwd zou blijven: dat was de levensverzekering van Marlène voor haar oude dag.
Zelfs al is het verhaal verzonnen, het bewijst hoe Maria levenslang worstelde met haar verleden en als dochter-van geen andere keuze had dan te haten, te vechten, en te rammen tegen de tralies van haar gouden kooi. Voor mij wordt ze op die manier een rolmodel. Ook al had ik geen rijke ouders en moest ik niet als schandknaap poseren, het verleden blijft iets dat moet afgeworpen worden, verloochend, telkens opnieuw.
Er bestaan geen gelijke kansen, er is alleen de wil om het lot te ontlopen, ook al is dat nu uitgerekend ons lot.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Kansarmoede komt in de beste families voor: je zult maar de dochter van Marlène Dietrich wezen.

  1. Pingback: Eddy Wally (1932-2016), dorpsgek of slimme nar? Beiden natuurlijk. | Acta Sanctorum

Reacties zijn gesloten.