De oude vrouw en de vliegende reporter: Robin Ramaekers ontdekt het Niets en is weer weg.

Dit is een heel vreemde scène die het hedendaagse mediagebeuren, met de journalist in de vedetterol (grote letters: “PRESS”) typeert.

Plaats van actie: het stadje Hawl nabij de Turkse grens. Eerst IS-gebied, maar onlangs door Koerdische milities veroverd. In opdracht van VTM dweilt TV-journalist Robin Ramaekers met cameraman dit gebied af, “om te praten met strijders, vluchtelingen, ooggetuigen van de terreur van IS”. Dat levert behalve VTM-filmpjes ook een mooie blog op met tal van spannende reisverhalen.

Maar net door die blog te lezen begint er iets te dagen: dit is vooral een journalistieke demonstratie waarin het ego van de verslaggever in kwestie breed uithangt en misschien wel een schaduw werpt op de realiteit. Op nogal wat foto’s zie ik een voluit poserende Robin Ramaekers zelf in beeld, als golden het vakantiekiekjes. Onze vliegende reporter maalt kilometers af, brengt flitsende interviews, verbroedert met de inboorlingen om dan weer zijn jeep in te springen,- maar het lijkt meer een episch-filmisch gebeuren, een spannende Odyssee in de ik-vorm gebracht, die uiteindelijk vooral de journalist zelf prestige moet bezorgen.

Reporter Rudi Vranckx lijdt aan dezelfde zie-mij-eens-komen-pathetiek, maar Ramaekers straalt nog meer de allure van een woestijnprins uit. Allicht daarom hoorde ik, bij het lezen van zijn blog, inwendig heel de tijd de onvergetelijk-zwoele en/of martiale filmmuziek van Maurice Jarre voor de klassieker “Lawrence of Arabia”.

IS2In het stoffige, verlaten stadje Hawl laat Robin Ramaekers zich dus door Koerdische strijders uitleggen hoe IS heeft huisgehouden en de 15000 inwoners allemaal gevlucht zijn. Maar dan, op tijdstip 1.06 van het VTM-filmpje komt er iets in beeld waar niemand raad mee weet: één enkele bewoner die niet is gevlucht, een stokoud vrouwtje. Ik durf niet veronderstellen dat dit fake is, zoals de geweerschoten die Robin vroeger op filmpjes placht te monteren als ‘add-drama’-effect.

Eerder lijkt het alsof ze de set verstoort en daarom ook voor gek wordt verklaard, temeer daar ze geen zinnig woord uitbrengt, naar de grond blijft kijken en kortweg antwoordt met ‘niets’, op de vraag wat ze met haar hebben gedaan tijdens de IS-bezetting.

‘Is genoteerd’, knippert Robin met de ogen. Ja maar, zo iemand die alles heeft meegemaakt, heel de IS-bezetting incluis, daar blijf je desnoods toch dagenlang thee mee drinken tot er iets uitkomt? Neen, geen tijd want opzij-opzij-opzij, we-kunnen-hier-niet-langer-blijven-staan. Je vermoedt het angstzweet van Robin zelf: das Nichts nichtet. Als deze dame zou beginnen te spreken, wordt ze meteen de hoofdfiguur van zijn film, en dat was niet de bedoeling.

En zo raakt ik net steeds meer gefascineerd door ‘gekke’ oude vrouwtjes die zogenaamd niets te vertellen hebben, blijven waar anderen vertrekken, schrikbewinden als wind laten voorbijtrekken en complete legers als vervelende insecten ignoreren. Om dan tenslotte ook een sterreporter van geen antwoord te dienen. Waardeloze singularia die niet vluchten en geen schrik hebben voor de IS-barbarij omdat hun borsten toch te rimpelig zijn en hun huid te gegroefd. Geen kinderen, geen familie, dus niets meer te verliezen.

Natuurlijk zijn zij de echte getuigen, en de journalisten maar praatjesmakers, parasitaire stoorzenders. Ik wil hun stem horen fluisteren, niet het ronkend geluid van de Ramaekers en de Vranckxen.

Welk medium is in staat om zichzelf opzij te zetten en deze trage, taaie sporen van waarheid meer te laten zeggen dan ‘niets’? Laat het me weten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

5 reacties op De oude vrouw en de vliegende reporter: Robin Ramaekers ontdekt het Niets en is weer weg.

  1. CanineLivesMatter zegt:

    Oud rimpelig vrouwtje dat fameus van haar gat maakt tegen enkele jongeheren van ISIS: https://www.youtube.com/watch?v=PZAEi_gUi74

  2. Jean zegt:

    Beste blogbaas, juist omschreven, daarom kijk niet naar dergelijke bullshit, trouwens ik kijk naar niets dat met moslims/islamieten te maken heeft omdat het toch steeds barbaars geweld en ellende betreft, het is heel erg dat er zoveel van die troep hier rondloopt, dat gaan we nog zwaar betalen…

  3. Marc Schoeters zegt:

    Hoernalisten. Journaille. Canaille. Bekijken alles – maar zien niets. Steken overal hun microfoon in – liefst in eigen aars – maar horen alleen wind. Robin Ramaekers vervalste ooit een reportage in Haïti. Hij dook uit beeld en liet er daarna geweerschoten onder monteren. Om te laten uitschijnen wat een spannende jongensavonturen hij beleefde. Broekventje. Toen zijn guitenstreek uitkwam, maakte hij er zich vanaf door te zeggen dat het voor een journalist in moeilijke omstandighen soms moeilijk is helder te blijven. “Soms”? Dat Robin de Leugenpiet in dienst mocht blijven zegt veel over onze nationale kromroep. Rudi Vranckx is nog erger. Zijn ego is te groot voor de planeet. Soms verdenk ik hem ervan alle oorlogen in het Midden-Oosten zelf in gang te hebben gezet om breeduit in beeld te kunnen komen. Een politicus kan helaas in de beste families voorkomen. Maar een journalist – zoiets wurg je toch al in het wiegje? Een journalist toont geen nieuws. Hij maakt het nieuws. Nog beter – hij verslaat het. Joris versloeg de draak. De journalist het nieuws. Hij noemt het lijk dan “feiten”. Het archetype is sterreporter Kuifje. Die zie je ook nooit een echt interview afnemen. Maar Tintin praatte tenminste nog met zijn hond. Robin en Rudi praten met geen hond. Alleen met zichzelf. Met niemendal dus.

  4. Hans becu zegt:

    Dat had ik niet beter kunnen zeggen, Marc Schoeters. Het journalistenkot steekt vol egotrippers, zoals Devadderivan, ooit van de Vadderivanclub. Moeten we geen mediawatchblog online zetten, om systematisch dat soort journalisten met hun ego te confronteren en en stevig voor paal te zetten ? Kandidaten genoeg. 😁

  5. Robin Ramaekers zegt:

    De oude vrouw en de bloggende filosoof. “En zo raakt ik net steeds meer gefascineerd door ‘gekke’ oude vrouwtjes die zogenaamd niets te vertellen hebben, blijven waar anderen vertrekken, schrikbewinden als wind laten voorbijtrekken en complete legers als vervelende insecten ignoreren. Om dan tenslotte ook een sterreporter van geen antwoord te dienen. Waardeloze singularia die niet vluchten en geen schrik hebben voor de IS-barbarij omdat hun borsten toch te rimpelig zijn en hun huid te gegroefd. Geen kinderen, geen familie, dus niets meer te verliezen”.

    Raak geschreven, Johan. Je vat precies wat ik zelf dacht bij haar schijnbaar nietszeggend antwoord op mijn obligate vragen: hoe is het? wat is er hier gebeurd? Er zit zoveel achter dat “niets” … Geloof me: graag was ik nog uren, waarom niet dagen, bij haar gebleven om te peilen naar de diepere betekenis achter dat “niets” … Maar ik werk voor het Nieuws. Dat wil zeggen dat ik probeer om in TV-reportages van maximum 3 minuten een complexe realiteit in een moeilijke context over te brengen voor een breed publiek. De blog is een poging om het aanvullend wat te kaderen, vanuit een persoonlijk perspectief. Het spijt me oprecht dat ik te kort schiet in wat je van me verwacht. Maar misschien moet je me gewoon eens vertellen wat je eigenlijk van me verwacht? Wellicht verwacht je helemaal niets, en had je gewoon zin om een mooie filosofische bespiegeling te schrijven op je hoogstpersoonlijke blog. Zonder verdere verplichtingen. Ik kan jou in ieder geval niets verwijten. Je doet dat heel goed. Vriendelijke groet, Robin

Reacties zijn gesloten.