Maria en de moderne Madammen: over de Christelijke wortels van het feminisme

Filip2

De voorbije week is, vrij geruisloos eigenlijk, de oude schutskring rond het VB gevallen, en wel met een artikel van Joël De Ceulaer in De Morgen. Daarin geeft de oude linkse rat aan belegen coryfée Filip Dewinter de raad om zich terug te trekken en de zaak over te laten aan zijn drie dochters An-Sofie (23), Karolien (26), en Veroniek (21), stuk voor stuk stoten van meiden met veel potentieel. Voor de media is er alvast geen probleem: Veroniek mag opdraven in het TV4-programma “Terug naar eigen land”, nota bene docutainment over vluchtelingen.

De tip van Joël is goud waard: na het verklooid te hebben met Marie-Rose Morel kunnen alleen vrouwen deze imagogewijs totaal bedorven partij er bovenop helpen. Dat zal natuurlijk de weldenkende feministen in verwarring brengen, maar sinds Marine Le Pen zouden ze beter moeten weten: net partijen van extreem-rechtse signatuur doen het uitstekend met vrouwelijke boegbeelden. Wat de mannelijke bullebakken niet voor mekaar krijgen, lukt hen moeiteloos: met de glimlach verkopen ze ideeën waar je bloed normaal van stolt.
Dat geeft te denken over het statuut van de vrouw in de politiek (en elders): terwijl ze zelf alsmaar denken dat ze de triomferende emancipatie uitdragen, dienen ze eigenlijk als stootkussen, masker en alibi. Ik ken in het Westerse cultureel universum maar één vrouw die als archetype daarvan kan gelden: de maagd Maria.
Haar goddelijke verering is een vreemde zaak in een door mannelijke symbolen gedomineerde religie. Maar dat maakt nu juist de plus uit tegenover de twee andere monotheïstische godsdiensten, Jodendom en Islam. Het Christendom is qua theologische constructie zonder meer superieur. De Christelijke schriftgeleerden moeten al vroeg gedacht hebben dat ze die Heilige Drievuldigheid (Vader, Zoon en Heilige Geest) nooit verkocht konden krijgen zonder vrouwelijk uithangbord rond zachte waarden, genade, troost en mededogen. Als Middelares en voorwerp van talrijke verschijningen staat ze tussen het transcendente en het natuurlijke, de ideologie en de mens. Meteen kon ze ook doorgaan voor een betere, meer kuise versie van de aloude vruchtbaarheidsgodin.

Onze_Lieve_Vrouw_van_VlaanderenEen speciale theologische discipline, de ‘Mariologie’ genaamd, waakt binnen de Katholieke Kerk over haar status van go-between, voorwerp van devotie zonder dat ze ooit zelf goddelijke allures mag krijgen. In essentie is ze een ‘sidekick’. Vandaar de latere bijverschijningen in het mannelijk universum als assistente, secretaresse, verpleegster, therapeute, lerares, muze, maar ook miss, animatrice, pin-up, babe.
Dat doet meteen een bang vermoeden rijzen: de moderne vrouwenemancipatie is geen product van de 18de eeuwse Verlichting maar een relict van de Christelijke Mariacultus. Vergeet Voltaire en Rousseau, overigens fervente macho’s: als vrouwen vandaag aan de bak komen, is het dankzij die bizarre theologische constructie van de Mater Dei (Theotokos, Moeder Gods), bedacht op het Concilie van Efeze in 431.
De madammen, van de journaliste tot de vrouwelijke CEO, wanen zich genderrevolutionairen, terwijl ze eigenlijk maar de rozenkrans en de Mariakapelletjes stofferen, waarachter een Heilige Geest werkzaam blijft, zijnde het paternale machtsdenken.

Die wereldgeest is extreem duurzaam. De filosoof Hegel maakte hem tot dragend/voedend/finalistisch beginsel van de geschiedenis. Alles draait rond de Geest, die zelfs de Moedermaagd bevruchtte, Jezus concipieerde en zo het Christendom stichtte, dit alles zonder haar aan te raken. Il faut le faire.
En zo zijn wij we weer bij de drie knappe dochters van Filip Dewinter. Als het VB slim is (slimmer dan de NVA-macho’s), dan gaan ze voor zo’n vrouwelijk altaarstuk. Rechts sluit veel beter aan bij het Christelijk-conservatief wereldbeeld, en meteen ook bij de wortels van het feminisme, dan links, met zijn nerveuze en hyperkinetische mandatarissen.
Alleen een echte slettige heks, genre Ilona Staller alias La Cicciolina, zou weerwerk kunnen bieden aan de Heilige Drievuldigheid en zijn Mariaprocessies. Maar de aangeboren kuisheid van het feminisme laat geen twijfel: de politica’s zullen blijven doen wat de Geest hen ingeeft. Ave Maria, zie de dienstmaagd des Heren.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Maria en de moderne Madammen: over de Christelijke wortels van het feminisme

  1. lucdevincke zegt:

    Hoeft dat beeld nu echt…zucht?

  2. wouter Biesemans zegt:

    Hypocrisie ten top. Ageren tegen een gedachtengoed waar je als voormalig tekstschrijver van Bruno Valkeniers zelf aan hebt meegewerkt….

Reacties zijn gesloten.