“Denkoefeningen” en prettige onzin: wat Abou Jahjah en K3 gemeen hebben

K3plusDit weekend mocht Dyab Abou Jahjah het nog eens breed komen uitleggen in De Morgen. Daartoe hadden ze Maarten Boudry als gesprekspartner opgetrommeld, een persoonlijke vriend van Dyab, die zich als islamcriticus voorstelt maar tegelijk ook zijn bewondering voor Abou Jahjah niet onder stoelen of banken steekt.

Ik deel die bewondering niet. De oprichter van de Arabisch-Europese Liga (AEL, ijverde voor de invoering van de sharia alhier) en momenteel voorzitter van Movement X (vooral actief tegen Zwarte Piet) is iemand die eigenlijk voor eigen rekening rijdt maar doet alsof hij een zaak verdedigt. Namelijk de zaak van de allochtone Belg/Vlaming die volgens Abou Jahjah zijn eigen Arabisch-islamitische cultuur moet uitbouwen binnen onze samenleving.

Die multicultuur werkt niet, dat gaf zelfs Angela Merkel toe, maar het carrièreplan van Dyab bestemt hem nu eenmaal voor tot de woordvoerder/leider van de Arabische gemeenschap in België via iets wat vermoedelijk op een allochtonenpartij zal uitdraaien.

Demografisch gezien kan zo’n partij binnen tien jaar een allochtone versie van de N-VA worden, incontournable dus, en let dan maar op welke richting het zal uitgaan met het onverdoofd slachten, de kledingnormen voor vrouwen, en de mate waarin die vrouwen nog verondersteld worden om alleen op straat te komen.

De gebeurtenissen in Keulen op Nieuwjaarsnacht geven een idee waar dat multicultureel feestje zou kunnen op uitdraaien, maar Abou Jahjah houdt vol dat het daar om ordinaire handtassendieven ging, die misschien wat onhandig, ongewild ineens in het broekje en de bh van de dames in kwestie terecht kwamen. Misverstandje. In een eerdere column had de Mouvement-X-voorman zelfs gesuggereerd dat die potelige Syriërs aan de Keulse Dom net goed geïntegreerd en geassimileerd waren, want ze hebben die seksuele agressie van ons geleerd. Tja.

Postmoderne lichtheid

Anders gezegd: Dyab Abou Jahjah raaskalt in wat hij zelf denkoefeningen noemt, maar die ik eerder zou rangschikken onder het motto ‘alleen brutale leugens zijn geloofwaardig”. Je moet niet een beetje de waarheid geweld aandoen, je moet er echt met volle kracht tegenaan beuken, tot er ‘twee versies’ ontstaan en niemand nog durft te beweren dat de retoriek van de heer Abou Jahjah niet deugt.

Filosoof Maarten Boudry pruttelt in het ‘dubbelinterview’ wel wat tegen, maar op zo’n manier dat zijn vriend er sterker door wordt en zich nog meer opwerpt als de megafoon van miskend Allochtonië. Om dat allemaal breed te kunnen uitsmeren bood die andere kwaliteitskrant, De Standaard, hem overigens een vaste column aan, uiteraard onder de vlag van de vrije meningsuiting en de tolerantie. Maar ook omdat Anni Van Landeghem, bijgenaamd Rooie Annie, als chef opinie meegaat in de onzin, hetgeen zelfs commercieel niet slecht bekeken is: er wenkt een allochtoon marktsegment voor de papieren media.

Critici van heel dit gebakken-lucht-verhaal kom ik dus nauwelijks nog tegen in DS of DM. Men doet alsof Dyab Abou Jahjah echt een bijdrage aan de democratie levert, en bedekt de leugens met de mantel der liefde. Wie zich toch vragen stelt bij de agenda van Dyab, is een nazi, en “schept een intellectueel kader waarin een discours zoals dat van Hitler weer kan aanslaan.” (sic).

Ziezo, dat hebben we netjes geregeld. Nadat Dr. Johan Braeckman, vriend, collega en SKEPP-compaan van Maarten Boudry, de liedjes van K3 had uitgeroepen tot diepzinnige teksten waaraan proefschriften moeten gewijd worden, kan dit er ook nog wel bij.

Het opvoeren van fantast Abou Jahjah is een stuitend geval van postmoderne lichtheid, maar tegelijk flirt het met de leugen als stijlfiguur, en erger nog: verbant het de externe kritiek (‘Wat is hier aan de hand?’) naar de marge. Een Vlaamse Charlie Hebdo zou hier nuttig kunnen zijn, maar die is er niet. Dus blijft het bij wat rechts gefoeter, en dat komt Dyab prachtig uit.

Filip De Winter is de grootste propagandist van Abou Jahjah, beiden leven van elkaar en houden elkaar in stand. Links blijft hem zien als een ietwat excentriek boegbeeld, ondanks of net door zijn flagrante raddraaierij. De pret kan niet meer op, ik zie alle kleuren van de regenboog. Dan toch maar even terug naar het zwart-wit.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

6 reacties op “Denkoefeningen” en prettige onzin: wat Abou Jahjah en K3 gemeen hebben

  1. Koenraad zegt:

    Net als Tarik Fraihi is Abou Jahjah verzot op een intellectueel aandoend ‘stijlkader’, dat Hij uit propagandistisch oogpunt, voortdurend herhaalt. Zo heeft Hij het vaak over referentiepunten, interactieprocessen, mobiliseren van de massa’s, bovenbouw, zelforganisatie.
    Maar vooral is Hij verzot op kaders. 😉 In bovenstaand artikel wordt al ‘intellectueel kader’ geciteerd, maar er zijn ook ‘denkkaders’ en elk ‘discours kadert’ in een bepaalde cultuurbedding. Ik vermoed dat hij zijn mosterd haalt uit een doctrinair marxistische mantra, maar als niet-marxist mis ik Zijn strekking. In elk geval maakt Hij dankbaar gebruik van de burgerlijke mediakanalen om zijn fundamentalistische visie bij middel van destabilisering van autochtone tradities, gelukkig in een moeizaam betoog, te propageren. Oef! – Ik begin ook al.

  2. Pieter Breydel zegt:

    Adolf Hitler, Mein Kampf: “een zo kolossale leugen dat niemand zou kunnen geloven dat iemand de waarheid zulk grof geweld aan zou doen”.

    Of Goebbels : ‘wanneer men liegt, dan moet het een grote leugen zijn, en deze moet worden volgehouden.’
    In een dergelijk kader passen Jahjah, de ‘pooier van de profeet’ en zijn ‘linkse’ slippendragers beter.

  3. Marc Schoeters zegt:

    Abou Jahjah is voor de politiek correcte elite een gedroomde knuffelbeer. Het ultieme bewijs dat er ook “gematigde” en zelfs “linkse” moslims bestaan. Hij duikt dan ook op bij elke “linkse” manifestie of bij elk “alternatief” initiatief. Als speciale gast en moslim-trol van de blinde Gutmensch-mollen. En hoe herken je een gematigde moslim? Aan zijn strijdkreet: “Allahou een beetje akbar!”

  4. Danny Van Linden zegt:

    In mijn ogen is Abou Jahjah(dadah) een geweldige opportunist! De Belgische nationaliteit verkregen via het huwen van een Belgische. Nadien gescheiden toen hij zijn identiteitskaart binnenhad! Na zich te hebben opgeworpen als leider van het zootje ongeregeld dat nav. de dood van Ashrak(door een geesteszieke man veroorzaakt) de halve turnhoutsebaan had omgetoverd tot een slagveld,moest hij hals over kop vluchten voor het Belgische gerecht naar zijn geboorteland Libanon,waar hij rustig meedeed met Hezbollah op Israëlische grenswachten schieten(verklaarde hij toen zelf in de krant). En enkele jaren geleden dus terug gekomen naar het echte beloofde land,met een nieuwe vrouw en kinderen omdat het te heet werd onder zijn voeten wegens het oprukken van IS! Geen eieren van dien boer!

  5. Ward Schelfhout zegt:

    Hoe waarschijnlijk is het dat de DM/DS redactie Abou Gaga een podium geven “om De Winter te treiteren en al zijn huidige, vorige en toekomstige kiezers te treiteren” ? Je kan De Winter voor veel dingen de boeman maken maar dit is absurd. Voor de idiotie om als schapen achter Abou Gaga aan te huppelen is slechts één verklaring: het schapenbrein van de betreffende redacteurs die blij gemoed zichzelf en onze vrijheden naar de onverdoofde slachtbank leiden, allemaal zonder de hulp van De Winter.

  6. Jan Braeken zegt:

    Ik vind deze denkoefening en haar reacties beneden alle peil, om niet te zeggen gespeend van elk filosofisch niveau. De indruk wordt gewekt dat de autochtone auteurs daarvan een kritische auteur van non-lokale origine als Abou Jahjah nodig hebben om hun met al dan niet jaloerse blikken omkranste frustraties op af te reageren, onder het al te doorzichtige, bijna filosofisch nihilistische mom van “politiek niet-correct denken”. Project K heeft een langere traditie dan 3, en vanzelfsprekend wordt ook dat project, net zoals alle andere projecten, dagelijks overspoeld door tsunami’s van onwetendheid. Weinig uitzonderingen hier boven. Vanzelfsprekend wil men dan snel even terug naar zwart-wit, en dat is in zeker opzicht niet meer dan begrijpelijk. Men kan op sommige momenten de ontelbare kleuren niet aan. Enerzijds beseft men goed, half bewust of onbewust, dat dit slechts tijdelijk is, een emotionele kwestie, en dat men al deze kleuren niet kan realiseren in de praktijk omdat men alle kleuren nooit gekend heeft en toch altijd al kende, en omdat men ze voortdurend beter wil leren kennen, opnieuw. Anderzijds kent men beiden polen van het spanningsveld niet, en wenst men toch de illusie van die kennis in stand te houden. Dat is : in de sfeer van.

Reacties zijn gesloten.