Het Bourgondische misverstand: waarom Hollanders de kritische onderstroom in Vlaanderen blijven rateren

“Iemand plompverloren de waarheid zeggen. De Belgen doen dat veel omzichtiger, zodat het pas thuis tot je doordringt en je het in je slaap kunt verdringen.”
Dat schreef columnist Remco Campert op 19 december, twee dagen geleden dus, in De Volkskrant. Aanleiding was een vergadering die de schrijver bijwoonde in Antwerpen, waar een krans van schrijvers, kunstenaars en journalisten en intellectuele tutti quanten een nieuwe voorzitter moesten kiezen, hetgeen gepaard ging met het rijkelijk nuttigen van spijs en drank. Tot tranen toe bezingt Remco de Belgische omfloerstheid, de Antwerpse innerlijke warmte, en de bel van de soepboer.
Kijk, dat gelul over Vlaamse Bourgondiërs die zich nergens druk over maken, elkaar fluisterend halve waarheden vertellen, zaakjes onder tafel regelen en ondertussen vooral in de menukaart geïnteresseerd zijn,- ik stoor er me vreselijk aan.
Sinds zowat zes jaar geleden in datzelfde Antwerpen op de Meir een exemplaar van De Standaard in mijn handen spontaan vuur vatte, weten mijn confrater Frank Thevissen en ikzelf namelijk wat het is om ‘plompverloren de waarheid te zeggen’, zonder dat we er ook maar aan denken om daar mee op te houden. Ons boek ‘Media en Journalistiek in Vlaanderen’ was net van de persen gerold, een oefening in kritisch kranten lezen die in Vlaanderen zowat gelijk staat met mediatieke zelfmoord. De kunst van het bruggen verbranden. Plompverloren. De reguliere pers daarentegen doet niks plompverloren, ze weegt, wikt en verdunt de waarheid als gold het saffraan in de paëlla: met tienden van een gram.
Vandaar het misverstand. Het toeristisch perspectief van Amsterdammers die lyrisch worden van een Antwerps conclaaf van dorpsintellectuelen is danig vertekend en berust op een fatale perceptiefout. Het gaat in wezen namelijk om onbenullige zelfbevestigingsrituelen van de bovenlaag die cultureel en politiek de toon zet, in alle geschreven en audiovisuele media kolommenbreed het beeld domineert, en tegelijk uitblinkt in middelmatigheid en ‘omzichtigheid’. Straks komen de nieuwjaarsrecepties eraan, waar weer de meest sociale slempers het hoge woord zullen voeren en hun netwerken zullen verzorgen, ondertussen omkijkend dat er geen ongepast geluid of stinkwind door de gordijnen dringt.
Van intelligente Hollanders zou je verwachten dat ze door de Vlaamse folklore heen kijken en op zoek gaan naar ‘the real thing’. Niet dus. België (of Vlaanderen, dat subtiel onderscheid is voor hen zelfs niet relevant) is en blijft het Luilekkerland waar het compromis en de consensus elke vorm van kritisch verstand gastronomisch plechtig begraven. J’en ai marre, om het eens op zijn Frans te zeggen.
Gisteren nog bracht ik hulde aan de West-Vlaamse bokskampioene Delfine Persoon die ook plompverloren de waarheid zegt en met opgeheven middenvinger het kaviaarjournaille van antwoord diende door die godverdomse prijs van Sportvrouw van het Jaar niét af te halen. Grote klasse: iemand die het in het internationaal heeft gemaakt, maar niet goed genoeg was voor Plopsaland. Fuck you, Bourgondische kakkerlakken. Misschien moeten Hollandse cursiefjesschrijvers als Remco Campert echt eens verder gaan kijken dan hun neus lang is, om te merken dat er in onze contreien een veel grotere spanning bestaat tussen bovenlaag en onderlaag, establishment en tegenbeweging.
De radicale, vernieuwende impulsen gaan uit, hoe kan het anders, van deze laatste. De Tijl Uilenspiegelfactor, ontstaan in de 16de eeuw toen de Spanjaarden bij ons rebellen begonnen te verbranden, is vandaag bij ons vooral een internetaangelegenheid, wat meteen ook de achterdocht van de papieren elite verklaart voor alles wat zich op het web afspeelt. En neen, ze hoeven de waarheid niet in hun slaap te verdringen, laten ze er slapeloze nachten aan over houden. Ook Doorbraak behoort tot die alternatieve, ‘storende’ media. Moge ook in het jaar 2016 nog menig regimekrant van ergernis smeulen.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op Het Bourgondische misverstand: waarom Hollanders de kritische onderstroom in Vlaanderen blijven rateren

  1. Hans becu zegt:

    Een van de betere ! Praten we hier nu Belgisch, of hoe zit dat eigenlijk ? Alhoewel : als ik de consensus-pers in Vlaanderen lees….we hebben niet eens een Vlaamse Elsevier. Zelfs de West-Vlaamse katholieke Knack van Roeselaere is gerecupereerd door een stel poco linkse schrijvelaars die stinken naar de mottenballen van mei ’68. En Humo . Het is niet te geloven : het graaft zich nog steeds autobio. 30 jaar na Mortier. En toen ik daarnet veel te snel huiswaarts reed in mijn politiek zeer incorrecte BMW, hoorde ik op de radio een interview met VRT voorzitter Van den Brande Luc, Vlaamse Bompa, afgenomen door een VRT-trut die ongetwijfeld van zichzelf denkt dat ze een kritisch journalist is. Ik ging bijna het decor in. Ja ja, orakelden beiden in koor : de VRT is onafhankelijk. Wat inhoudt dat politici die kritiek hebben op die VRT verzocht worden hun waffel te houden, want de VRT is geen staatsomroep. Ze zijn je media-boek allang vergeten, beste JS, als ze het ooit al gelezen hebben. Ik denk dat gazet-jihadi worden de enige overgebleven optie is om dit land wakker te schudden. Want in de Knack van deze week hebben ze godbetert dat foorwijf Kristien Hemmerechts toch weer van onder de mottenballen gehaald zeker ?

  2. Pieter Breydel zegt:

    Amsterdamse (Hollandse) “intellectuelen” kijken uit principe niet verder dan hun politiek correcte grachtengordel breed is. En dus ook alle “Hollandse” media niet, die daarom gevoeglijk al die vervelende clichés tot het einde van de ‘Hollandse’ tijden zullen blijven herkauwen.
    Ook in Nederland zeggen velen ‘fuck you’ tegen de leugenachtige zwijnerij die media, politiek en elite ons dag en nacht voorhouden. Zie maar het enorme bereik van een blog als Geen Stijl, dat in enkele maanden tijd een referendum kan veroorzaken om de EU dwars te kunnen zitten of de virtuele omvang van de fuckyoupartij bij uitstek PVV. Onderschat ook de steun niet die protesten als in Oranje, Steenbergen, Geldermalsen onder de gewone man heeft. Het woord ‘revolutie’ beleeft in de reacties op artikelen op krantenwebsites en nieuwsblogs een ongekende herleving.

  3. bertie zegt:

    Al 26 jaar vind ik het Groot Dictee der Nederlandse Taal weergaloos weerzinwekkend. Het enige taalgebied ter wereld dat erin slaagt om iteratief en duratief van zijn eigen gebruikers de risee te maken met een absurde onoplosbare spellingproef. Van de enige winnaar die er jaren geleden in slaagde om quasi per ongeluk de voorgelezen zever foutloos te spellen, is in de opake mist van de vaderlandse geschiedenis niets meer te berde gebracht. Dit jaar werd zowaar een Oost-Europese (of misschien Oost-europese? of oosteuropese?) student neerlandistiek ten tonele gevoerd, die na afloop majestueus werd toegejuicht voor het behalen van ocharme 31 fouten in eveneens ochere 150 woorden! Nochtans begaat hij zonder gerede twijfel geen enkele spelfout als geëngageerde vijftienhonderdwoordscolumnist in zijn moederstaal, het Pools, en zo hoort het. Zo hoort het overal. In overall, pak en das, en zelfs in zijn nakie. Onze taal – mijn taal – is niet de moeilijkste ter wereld, tot spijt van wie ’t benijdt. Al 26 jaar vraag ik me af wie die wiet snijdt, daarginds in Holland, irrefutabel hallucinerend en volkomen van de grond los?
    Van een zelfverklaarde deskundige jury, bijgestaan door een groeneboekjelolligaard, die het verschil nog niet eens kent tussen een zin en een alinea, valt onmiddellijk niet veel beters te verwachten. Maar het ergste, het absolute ergste van dat op-en-top politiekcorrecte circus, is dat de Vlaamse deelnemers al 26 jaar uitgescholden worden voor Belgen, met vlag, hymne en wapenschild incluis. Volgend jaar eerste minister Charles Michel als splendiedste prominente deelnemer dan maar, en lezers van Le Soir of La Dernière Heure als benevolente remplaçanten van die lamentabele en allesbehalve scrutineuze sukkelaars van De Morgen. Stand-up comedyman Bart Cannaerts kan alles vergeten, maar hoegenaamd niets vergeven worden als excuusguus van dienst: hij was bovenmatig beschonken.

Reacties zijn gesloten.