‘Steek hem in uw…’: de heerlijke opgestoken middenvinger van Delfine Persoon

PersoonEen prijs winnen en hem niet gaan afhalen omdat je hem vorig jaar niet won. Dat vind ik het toppunt van verbetenheid en gezonde koppigheid. Sportvrouw van het jaar? Steek hem in uw…, heren.

In alles is bokskampioene/boerendochter/spoorwegagente Delfine Persoon vierkant, hoekig, dwars. Ze had die titel inderdaad vorig jaar al moeten krijgen, maar het kransje sportjournalisten was toen gezwicht voor de exotische charme van Nafi Thiam. Dus had Delfine gezworen om zich nooit nog op dat igala te laten zien.
Soit, prijzen zijn maar prijzen, en altijd ergens het gevolg van een inteelt ofte ons-kent-ons-cultuur. Daarom zal ik nooit een prijs krijgen, en indien toch haal ik hem niet af. De verzamelde cultuurkringen zijn verwittigd
Afgezien daarvan is Delfine zo on-vrouwelijk, in de traditionele zin dan, dat ze opnieuw sexy wordt en mijn appetijt opwekt. Dat heeft te maken met een subtiele gendermix die ik eergisteren al aanbracht in verband met ‘het geslacht X’: in elke man schuilt een vrouw, die, indien niet homo, sterk op manvrouwen of manninnen is betrokken. Gespierde vrouwen dus die uppercuts uitdelen, een ascetisch leven leiden, met plezier een elleboog van de tegenstander breken als die niet tijdig afklopt, en een opgestoken middenvinger in alle richtingen durven uitsteken. Bij dit fallussymbool verbleekt elk klassiek machogedrag van doorsnee-vrachtwagenchauffeurs of bouwvakkers. Net omdat ze haar mannelijkheid construeert en met zorg uitbouwt, in plaats van simpelweg met een piemel geboren te zijn.

Bij gelegenheid val ik dus wel voor de manin, vrouwelijk van geboorte maar viriel van modus operandi. Uiteraard levert de mythologie ons talrijke prototypes: de strijdmaagden, Walküren, Jeanne d’Arc, amazones,… allerlei geharnaste en tot de tanden gewapende figuren die via de geconstrueerde (of gewoon gefingeerde) fallus de biologische man verleiden om zijn supergeheime vagina te ontsluieren.
Dat levert een totaal andere kijk op emancipatie op: de vrouwelijke bokser is niet ‘geëmancipeerd’ omdat ze dingen doet die normaal van een man verwacht worden,- ze weekt de mannen zelf uit hun harnas los en verleidt hen tot een gendertransitie.
Deze omkering van de rollen, biologisch totaal nutteloos maar sociaal opwindend, verklaart waarom sommige mannen naar de hoeren gaan om met een zweepje afgeranseld te worden. Maar dat is seksuele folklore. Veel algemener is het uitbouwen van een vrouwelijke kant bij mannen een heilzaam, psychisch gezond en zelfs maatschappelijk succesrijk gegeven, ook al wordt er gegniffeld aan de toog als het gaat over kleuterleiders, poetshulpjes (m) of vroedmannen.

De hermafrodiet m/v is met andere woorden een opbouwende kracht, ook al wordt hij/zij als individu misschien sociaal gemarginaliseerd. Niet toevallig is de Hermes/Afrodite-dubbelheid het eeuwenoud ideaal van de filosofen: een man kan niet denken zonder echte penis, maar evenmin zonder ingebeelde vagina. Koken, stofzuigen, de was en de plas: een beetje schrijver of kunstenaar moet zich de zogenaamd vrouwelijke taken eigen maken, om zijn imaginaire baarmoeder te onderhouden, en te beletten dat een deel van het innerlijke leven afsterft om uiteindelijk te gaan gimmicken als een pure denkhengst, genre Herman Brusselmans.
Zopas is ook de Miss-World-prijs toegekend, en wel aan de Spaanse Mireia Lalaguna, die hem traantjes latend uiteraard wél in ontvangst nam, na door de voltallige jury te zijn bereden. Zoals te voorzien en te verwachten, geeuw. De saaiheid van het eeuwig-vrouwelijke.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .