De politicus als hobbit, of de pathologie van de macht

Erdogan2

Men spreekt wel eens over ‘macht die erotiseert’, en vrouwen die vallen voor het alfadier. De vraag is of die biologische wetmatigheid, afgekondigd door macho-wetenschappers als Desmond Morris, nog wel steek houdt. Als ze al ooit geldigheid had. Zijn Bart De Wever, Geert Bourgeois of Jan Peumans, om maar drie coryfeeën van Vlaanderens grootste partij te noemen, mannen die seksueel charisma uitstralen? De vrouwen op dit forum zullen het ons vertellen.
Mij lijkt macht vooral met lelijkheid verbonden, niet zomaar uiterlijke misvorming, maar diepe, psychische disfuncties die aan de oppervlakte komen. Simpel gezegd: machtsmensen zijn in wezen zielenpoten.
Adolf Hitler, het klassieke voorbeeld, was een absolute griezel en beantwoordde in de verste verte niet eens aan zijn eigen criteria van Arische raszuiverheid. Zijn lelijkheid komt nochtans niet daaruit voort. We kunnen hier niet buiten een psychoanalytische verklaring: macht wortelt in minderwaardigheidsgevoel, dat zich omzet in agressief chimpanseegedrag. Adolf was gewoon een opgeblazen kneus en mislukte artiest die compensatie zocht en vond. Vermoedelijk wordt het grootste deel van de lokale, nationale en internationale politiek bepaald door een soort mislukte artiesten, en dat is toch wel een hallucinant idee.

Theatraal Narcisme

Bekijk Poetin en Erdogan, twee heren die vandaag het wereldtoneel beheersen, en nu door een speling van het lot met elkaar in de clinch.
Hun lelijkheid is niet alleen de veruiterlijking van hun immoraliteit, ze is ook het gevolg van een zelfvergiftigingsproces. Het lijkt alsof de mens, die ooit kind was, in hen is gedoofd, samen met elk vermogen tot empathie.
Een Turkse arts, Bilgin Çiftçi, was zo vrij om die pathologie te demonstreren, door president Erdogan te vergelijken met het misbaksel Gollem (geboren als de hobbit Sméagol) uit ‘The Lord of the Rings’. En inderdaad: de gelijkenis tussen de Gollemfiguur en enkele (niet-officiële) Erdogan-foto’s is treffend.
Er hangt Çiftçi twee jaar gevangenis boven het hoofd, want het beledigen van de president is in Turkije een strafbaar feit. Grappig is nu dat de rechter zich onbevoegd verklaarde, en dat een specialistencomité moet uitmaken of Gollem in het verhaal al dan niet een slechterik is. Want Recep Tayyip Erdoğan ligt niet wakker van zijn fysieke proporties, wel van zijn moreel/politiek imago. Onder het motto ‘Alle gelijkenissen berusten op toeval’ spitst het onderzoek zich nu toe op de natuur van de hobbit Gollem.
En daar wringt een fameus schoentje. Want de experten zullen vaststellen dat Gollem, voorheen Sméagol, noch intrinsiek ‘goed’ is, noch intrinsiek ‘slecht’, maar dat hij gewoonweg bezweken is voor de verleiding van de macht. Mogelijk heeft iemand toen al gelachen met zijn bolle oogjes, en is de hobbit spiegelkijkend beginnen mokken. Om tot wraak en genoegdoening over te gaan. Waarna Sméagol transformeerde tot Gollem.

In die zin zie ik –horresco referens– weinig intrinsiek verschil tussen de geradicaliseerde sukkels met bommengordel, en de door het volk gemandateerde politici die hen achterna zitten. In beide gevallen, terreur en macht, gaat het om geknakte ego’s die op een zijtak een kwaadaardige uitwas creëren. Buiten alle ideologische en religieuze alibi’s, is frustratie de kwaal, en dominant gedrag, vergezeld van enige theatraal Narcisme, de zalf.
De Belgische ‘Patriot Act van Bart De Wever –weer hij- is het vuistmakende idee van de bedeesde, gecomplexeerde kneus zoals ik hem een jaar of tien geleden kende. Klein, dik en met uitpuilende ogen. Hij keek je niet aan bij een gesprek, en tuurde alsmaar naar de grond. Toen al dacht ik: ofwel belandt deze man in de goot, ofwel groeit hij door tot stand-up-comedian, ofwel wordt dit een groot politicus. Het bleek het laatste.
Het feit dat wij door opgeblazen hobbits, in de ban van de Ring, geregeerd worden, toont opnieuw hoe lelijkheid met macht verstrengeld is, en hoe politiek een zaak is van mentaal/emotioneel mindervaliden. Voor de burger blijft de verscheurende keuze: ze laten begaan, of wegstemmen, waarna hun plaats simpelweg door een andere wordt overgenomen. Eigenlijk kan een burger alleen met humor dit dilemma van de schijndemocratie relativeren.
Maar ook dat mag niet meer van Recep Tayyip Erdoğan en zijn Patriot Act: lachen met machthebbers is onpatriottisch.
Boeiende tijden worden dit nog. Ook in Vlaanderen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op De politicus als hobbit, of de pathologie van de macht

  1. Hans becu zegt:

    Aan speculatieve psychologie heb ik geen boodschap. Laat ons kijken en analyseren wat de “leiders” doen.

  2. eric andre zegt:

    spiegeltje , spiegeltje aan de wand…
    fb eric andre

  3. vercauteren freddy zegt:

    Of “leiders” nu normaal, minderbegaafd, of psychopaten zijn, ze hebben in elk geval het talent om op het te “maken” in de poel van andere haaien . Sommige met charisma, anderen met de ellebogen, nog anderen met het gebruik van angst en gruwel. Dat is dan hun “pose”, met min of meer passie vertolkt. Maar het blijven mensen zoals u en ik. Alleen krijgen wij meestal hun “godsfiguur” te zien. En dat is het werk van hun entourage. Ook zij worden gemaakt, gekoesterd, zolang ze dienstbaar zijn aan het doel. Merkel, moet stilaan opletten, want ze overschrijdt grenzen die niet door haar naasten gewaardeerd worden. Zo ook Erdogan. Eens het proces van afbraak aan de gang, kan het snel gaan. Vraag het maar aan het VB. Wat ik eigenlijk wilde zeggen is, dat ik niet geloof in individuen. Achter iedere grote man staat minstens één grote vrouw (In Frankrijk meestal meerdere)

Reacties zijn gesloten.