Genaaid worden we, elke dag: waarom die 50 euro ‘bibbergeld’ geen cent teveel is.

DianaIn de marge van het grote terreurverhaal ontstaat een waaier van kleine verhalen die eigenlijk veel boeiender zijn dan het afmattende, eentonige drama van de verloren veiligheid.

Zo de anekdote van afgelopen week rond de buschauffeurs van De Lijn die 50 euro per dag extra gingen krijgen indien ze busje naar het hellegat Brussel dienden te rijden. Het was vervolgens lachen geblazen: ‘Kijk, voor 50 euro willen ze zich laten ontploffen!’ Tot de bevoegde minister, Ben Weyts, het bibbergeld afvoerde.

‘Brusselse short-cut’: extra’s kosten iets meer

Daar vallen een paar bemerkingen bij te maken. Zo’n Lijn-chauffeur verdient 1500 euro netto per maand. OK, ze mogen dan wel in een schoon uniform rondrijden dat me altijd doet denken aan dat van een kelner in een ouderwets hotel, maar een riante job is het natuurlijk niet.  Flexibiliteit, onregelmatige uren, nachtwerk, het hoort er allemaal bij. Maar vooral: verbale en fysieke agressie van reizigers zijn zo langzamerhand gewone kost geworden. Elke dag wordt er wel ergens eentje beschimpt, gekleineerd, gemolesteerd. Er is een vraag om de stropdas af te schaffen, omdat sommige chauffeurs bij een dispuut al bijna gewurgd werden met dat kledingstuk. Mannen, maar ook veel vrouwen, want zoals de wet het voorschrijft is ook dit een m/v-beroep.

In feite wordt zo’n Lijnbus door sommigen (vooral kutallochtonen dus) zelfs aanzien als een funcar en de bestuurder m/v als een genotsartikel ofte boksbal. Anders gezegd: de Lijnbus is ook altijd een beetje mobiel bordeel,- een hyperbool die we bewust hanteren om tot ons punt te komen. Namelijk het feit dat 99% van de werknemers én kleine zelfstandigen baalt van hun werk, en zich de facto prostitueert. Ook in onze beschaafde wereld.

Ondanks –of net dankzij- alle CAO’s, team-buildingsessies en campagnes rond goed-gevoel-op-de-werkvloer leven we meer dan ooit in een maatschappij van lijfeigenen die hun lichaam of hersenen verhuren aan de meest biedende. Een bandwerker, bediende, postbode, maar evengoed een journalist, vertaler, copywriter: hoeren zijn we.

In dat opzicht is het niet meer dan normaal dat de vakbonden –dé pooiers van dit mondiaal prostitutienetwerk- 50 euro extra eisten voor de Brusselse Lijnritten. In een bordeel wordt ook elk extra risico aangerekend bovenop het basistarief, zijnde de wip van een kwartier mét condoom. Alles kost geld, want geld is het enige glijmiddel in een sector waar vragen vrij staat en de klant meer dan ooit koning is. Om maar meteen in detail te gaan: de internettarieven van doorsnee bordelen als Club Diana leren ons dat een anale beurt zo’n 50 euro extra kost. Dat is dus niet toevallig de prijs voor een Brusselse busbibber. En geloof het, of geloof het niet: in het jargon heet zo’n foute wip ‘la façon grècque’ of… ‘Brusselse short-cut’. Wat is dan in godsnaam 50 euro om zich helemaal te laten opblazen?

Ach, genaaid worden we, elke dag. Een rotjob met vele uitsteeksels, baalmomenten, en ’s avonds zuchtend in de zetel vallen, eten, snurken, en ’s morgens terug van vooraf aan beginnen, elke dag weer: dit is het leven van de gemiddelde loonslaaf die nog de luxe van een job heeft. Dank aan de Lijn-chauffeurs om ons aan die realiteit te herinneren.

Tegenover de graaicultuur van CEO’s, hogere kaders en toppolitici oogt die 50 euro overigens belachelijk. Bij hun vertrek uit de EU-top rijfden Herman Van Rompuy en Karel de Gucht elk zo’n 500.000 euro belastingvrij binnen. Prijzen die zelfs voor luxe-escortes niet weggelegd zijn.

Afgezien daarvan opent dit opnieuw de discussie rond de relatie tussen werk en plezier: alleen een maatschappelijke revolutie die werken heroriënteert op engagement, zinvolheid en intrinsieke genoegdoening, kan de universele arbeidsprostitutie (die uiteraard evengoed in communistische als in kapitalistische systemen bestaat) afschaffen.

Dat loskoppelen van arbeid en levensonderhoud leidt ons dan weer tot het thema van een ‘basisloon’, iets waar ik blijf in geloven ondanks alle cynisch gegniffel vanuit de rechtsliberale hoek. We willen niet leven om te werken, maar werken om te leven is al even troosteloos. Laat het werken behoren bij het leven, zoals de liefde: iets dat ons aantrekt en begeestert,- iets dat we nu net niét voor het geld doen. Maar voor al de rest.

Tot zolang is geld de enige troost voor al wie genaaid wordt. U ontvangt toch ook?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

8 reacties op Genaaid worden we, elke dag: waarom die 50 euro ‘bibbergeld’ geen cent teveel is.

  1. Hans becu zegt:

    Tja, 1500 € is in elk geval riant vergeleken met een taxi-chauffeur in Delhi die het met 2 dollar per dag moet stellen, of de buschauffeur uit Mexico die geen dag zeker is of hij de rit wel overleeft. Ik denk dat onze beschaving kapotgaat aan haar klaagcultuur, een totaal gebrek aan relativeringsvermogen en aan kennis over wat de concrete levensomstandigheden zijn van miljarden mensen elders in de wereld. Als gevolg van de buitensporige intellectuele en morele invloed van de maakbaarheidsideologen van de sociaaldemocratie denken Europeanen dat de overheid alle problemen kan oplossen, net zoals bij de communisten. Zij moet zorgen voor een kommerloos bestaan zonder risico, waar de burger in absolute zekerheid en veiligheid een comfortabel leven kan doorbrengen van de wieg tot in het graf. En we willen er ook niet al te veel moeite voor doen. Want de ploetermoeders en de bumpervaders willen werkbaar werk, tijdskrediet en loopbaanonderbreking. En ouderschapsverlof en thematisch verlof. En je bijscholen, dat doe je in je werktijd en op kosten van de baas, want je kan toch moeilijk 2 avonden in de week “Familie” missen ? Europa heeft de homo Sociaaldemocraticus gebaard, een verwend wezen zonder veerkracht en weerbaarheid, afhankelijk als een kind en volledig blind voor zijn persoonlijke verantwoordelijkheid. Want wat hoor je aan elke cafétoog ? “Ze” moeten het maar oplossen. Wie geen buschauffeur wil worden moet maar hard studeren en ermee leren leven dat hij “thuis” al eens zal missen. En wie niet slim genoeg is om in de voetsporen van Van Rompuy en Co te treden, zal zich daar moeten bij neerleggen.

    • #caninelivesmatter zegt:

      Uitstekende, doch pijnlijk onironische samenvatting van de neoliberale slavenmoraal, Hans. Ten eerste is “Onze sukkelaars hoeven niet te klagen want kijk kijk ik heb hier in Oelieboeliestan sukkelaars gevonden die het nog erger hebben” is een xenonormatief en dus allesbehalve conservatief argument. Welke ideologische formaties proberen ons immers wijs te maken dat de vreemde gelijk heeft, of toch minstens een directere toegang tot existentiële waarheden? Juist ja, zowel het linksdraaiend segment van de samenleving met haar geforceerd aandoend tiersmondialisme als het liberale segment dat elke charlatan die met de meest phallocratische en asociale economische recepten uit de grot van de Chicago School terugkeert voor het Zegel der Profeten aanziet. Een argument met andere woorden waar zowel de sociaal-democratie als alle andere Belgische machtspartijen als klein-links zich in kunnen vinden.

      Bovendien, Hans, indien “er zijn sukkelaars die het erger hebben” een argument is om geen rekening te houden met de belangen van de goedkopere hoeren, dan is het à fortiori een argument om geen rekening te houden met die van de luxeprostituees aan de top van de graaicultuur.

      • Hans becu zegt:

        Wie zegt er dat ik wat dan ook goedkeur ? Ik relativeer en ik verzet me tegen elke ideologie of religie die aan mensen wijsmaakt dat dit ondermaanse een wandelingetje door het park is. Wie gelukkig wil worden zal moeten leren omgaan met een onvermijdelijk stuk ellende en frustratie dat elk mensenleven treft. Wie zijn lot wil verbeteren zal iets moeten ondernemen. Weerbaar zijn, resilience, is de motor van de vooruitgang en een noodzakelijke voorwaarde voor geluk. En een realistische kijk op het leven verhindert al te grote ontgoochelingen en frustraties. Ik ben er 100% zeker van dat de golf van depressies en burn-outs alles te maken heeft met een maatschappelijk bestel dat irrealistische verwachtingen schept en de mensen heeft afgeleerd hun lot in eigen handen te nemen en hun leven te controleren, en niet met teveel werk of druk druk. Of concreet : het komt bij de overgrote meerderheid van de homo-sociaal-democraticus niet op om de klotejob te laten staan, te verhuizen en een andere te zoeken. Men blijft liever veilig in de sociale woning. En als de job bedreigt wordt, wacht men op ontslag en op den dop, ipv zelf in aktie te schieten.
        En let er eens op wat er standaard in de krant komt als er ergens een probleem opduikt : “en wat doet de overheid ?” En het helpt als je je realiseert dat de ploetermoeders niet hier maar in Afrika wonen. Want die moeten10 Km stappen voor een emmer water, en hier komt dat gewoon uit de kraan. Al die geprivilegieerde klaagtrutten met een universitair diploma die zich mateloos drukmaken en in een hysterische emo-kramp schieten als iets niet helemaal perfect geregeld is, zijn dat compleet vergeten.

  2. tom zegt:

    het “leuke” aan dit verhaal is dan ook nog dat de vakbonden dit helemaal niet geëist hebben. De eis was meer controlepersoneel, omdat dit niet lukte heeft de werkgever in compensatie dan meer die vijftig euro gegeven

  3. Marc Schoeters zegt:

    Wat me bij discussies over “werk” telkens weer opvalt en tegen de borst stuit – is dat de meeste deelnemers aan het debat totaal niet gehinderd worden door enige kennis over de antropologische en historische achtergronden van het fenomeen.
    De antropoloog Marshall Sahlins toonde in zijn essay “The Original Affluent Society” (1972) onweerlegbaar aan dat de neolithische jager-verzamelaar maximum twintig uur per week “werkte” om in zijn levensonderhoud te voorzien. Dus gedurende negentig procent van de tijd sinds de mens op aarde bestaat – heeft deze nooit meer dan drie uur per dag hoeven te “werken”. Ja dus, meneer Becu – “dit ondermaanse” was écht “een wandelingetje in het park”. Maar u weet dat natuurlijk niet. Pas de landbouwrevolutie van 7000 jaar geleden en vooral de industriële revolutie hebben de mens tot een werkslaaf gereduceerd. Leven werd vervangen door werken “in het zweet uws aanschijns”.
    De zondeval met het daarbij horende arbeidsethos is in de menselijke geschiedenis dus een fenomeen van recente datum. Maar wij zijn zo geïndoctrineerd door dat arbeidsethos dat we zelfs niet meer beseffen hoe tegennatuurlijk en ziekmakend het wel is. Veertig uur of meer per week werken is echt van de pot gerukt en druist volledig in tegen de menselijke natuur. En ik vind als “goede” Nietzscheaan alles wat tegen de menselijke natuur indruist een ziekte die moet bestreden worden – werk, geld, geloof, god.
    Hoe is het zover kunnen komen – dat we niet alleen werkslaven zijn geworden maar dat we die slavernij ook nog eens hebben verheven tot moreel gebod? Bij elke nieuwe technologische “vooruitgang” – de landbouw, de stoommachine, de computer – werd ons impliciet of zelfs expliciet beloofd dat we meer “vrije tijd” zouden krijgen. Sahlins noemt dat de “technologische belofte” – die niet meer of minder is dan een schijnbelofte. Want het omgekeerde is het geval – we moeten bij elke technologische innovatie steeds harder werken. De moderne “beschaving” kan ons niet de verloren vrijheid van tienduizend jaar geleden teruggeven. En opdat we dat zouden aanvaarden heeft men ook de leugenachtige ideologie ontwikkeld die stelt dat het leven in de prehistorie of buiten de industriële maatschappij veel moeilijker was. Niets is minder waar! De neolithische jager-verzamelaar hoefde slechts drie uur per dag te “werken”. Zelfs de middeleeuwse ambachtsman werkte maar vijf uur per dag – en genoot meer dan 200 vrije dagen per jaar. Dat zijn objectieve historische feiten. Maar wij vergelijken onze situatie steeds met die uit de begindagen van de industriële revolutie – toen de nieuw ontstane klasse van fabrieksarbeiders in diepe ellende leefde – of met de huidige toestand in de zogenaamde “Derde Wereld” die niets anders is dan een product van het kolonialisme. Het vrije leven als jager-verzamelaar is uit ons collectief geheugen verbannen.
    Waarom leidt geen enkele technologische “vooruitgang” tot méér vrije tijd dan we honderden of duizenden jaren geleden al hadden? Het antwoord is eenvoudig – macht. De huidige organisatie van menselijke arbeid geeft macht aan enkelen over miljoenen anderen. In theorie zou de huidige automatisering kunnen leiden tot een werkweek van twintig uur. In dat opzicht is het denkbeeld van een basisinkomen helemaal niet vergezocht. Maar het technologisch wereldsysteem wil geen vrije mensen met echt vrije tijd. Het wil vermoeide werkslaven – die zelfs bang zijn om hun slavernij te verliezen – en versufte consumenten. De keuze is die tussen zich kapotwerken of verhongeren. Een workaholic wordt beschouwd als een modelburger. En wie niet wil meedraaien in de ratrace is “lui” of “parasitair” – en moet gedwongen worden even ziek te worden als de workaholic.
    Hoe zieker kan het worden? De dictatuur van het arbeidsethos is zelfs zo sterk dat zoiets volkomen natuurlijks als kinderen opvoeden bijna onmogelijk wordt. Lees in sommige bovenstaande bijdragen maar eens de scheldpartij op “ploetermoeders” of “klaagtrutten”. Ik zie rondom mij veel mensen van dertig of veertig jaar die elke dag echt aan hun limiet zitten – omdat ons arbeidssysteem onverzoenbaar is met aandachtige zorg voor een gezin. Ik herinner me mijn moeder – die veertig jaar geleden alle tijd had om haar kinderen op te voeden omdat een gezin toen goed kon rondkomen met één inkomen. Zij was een zeer gelukkige vrouw – zeker vergeleken met de jonge vrouwen die ik nu om mij heen zie. In dat opzicht is het feminisme inderdaad niet meer dan een verraderlijk stadium van het kapitalisme geweest – dat miljoenen vrouwen van hun vrije keuze om niet te hoeven werken heeft beroofd en dat hen in permanente tijdsnood heeft gebracht.
    De machtsmannetjes van rechts en links proberen ons heel de tijd wijs te maken dat werken een “noodzaak” of zelfs een “recht” is. Het recht om loonslaaf te zijn – stel je voor! De industriële lobby’s en de vakbonden zijn in hetzelfde bedje ziek. De “noodzaak” en het “recht” om te werken zijn keerzijden van dezelfde medaille – de machtsverhoudingen in stand houden. Daarom is er ook geen enkel wezenlijk verschil tussen een “kapitalistisch” en een “socialistisch” systeem. Beide gaan uit van het primaat van de arbeid. Zowel conservatieve schrijvers als Ernst Jünger (“Der Arbeiter” uit 1932) als linkse filosofen verheerlijken de arbeider. Door mijn persoonlijke ervaringen als zoon van een arbeider heb ik daar gelukkig geen last van. Niets is erger dan een zogenaamde arbeider. In de Verenigde Staten ontwikkelde Ford het moordende productiesysteem van de lopende band – zodat elke zich uitslovende arbeider ook een personenwagen zou kunnen kopen. In de Sovjet-Unie werd een hardwerkende modelarbeider als Stachanov uitgeroepen tot volksheld. Naast het stadhuis van Antwerpen staat het standbeeld van de dokwerker met het opschrift “arbeid vrijheid”. Ik herinner me dat iemand ooit tussen beide woorden het woordje “of” had geschreven! Hoe treffend juist!
    Arbeid of vrijheid. Niemand wist dat beter dan Paul Lafargue – die in 1883 zijn “Le droit à la paresse” schreef. Hij vond als linkse anarchist het “recht op werk” een aberratie en een verwerpelijk volksbedrog. In zijn ogen was er geen enkel verschil tussen de kapitalistische onderwerping van de mens aan de productieverhoudingen en de marxistische verheerlijking van de arbeider die pas “vrij” zou zijn als hij de productiemiddelen in handen kreeg. Elke arbeidsmoraal is burgerlijk en leidt tot overproductie. Het arbeidsethos is dus zowel asociaal als anti-ecologisch. Lafargue wist waarover hij het had want hij was getrouwd met Laura Marx. Zijn schoonvader Karl kon het “reactionaire luiheidsdenken” van zijn schoonzoon absoluut niet appreciëren. Marx was geboren in Duitsland – het land van industriëlen als Krupp en politici als Bismarck of Merkel. Paul Lafargue was geboren in Cuba en kende in zijn vroege jeugd de zegeningen van een siësta-economie. Er woedde in de familie Marx dus een bitse strijd tussen Duitse zelftucht en Cubaanse flierefluiterij. Ik heb als overtuigde flierefluiter nooit goed begrepen waarom vele “linkse” mensen zo dol zijn op die zelftucht.
    Paul en Laura Lafargue-Marx pleegden in 1911 samen zelfmoord – na een avondje uit in de opera. Zij zagen heel helder de verschrikkelijke draagwijdte van de naderende catastrofe en wilden die niet meemaken. Nauwelijks een eeuw na hun dood stuit het systeem van ziekmakende arbeid en onbeteugelde productie op zijn planetaire limieten. De mens werkt de aarde letterlijk kapot. En niets of niemand kan de “doomsday machine” nog tegenhouden. Het is natuurlijk onmogelijk om met zeven miljard mensen terug te keren naar het neolithisch “wandelingetje in het park”. Zeker als de overgrote meerderheid van de mensheid een chat op een smartphone begeerlijker vindt dan een goed gesprek – of een glimmend misbaksel op vier wielen mooier dan een olifant. En zeker als de mens blijft kweken als een hersenloos konijn. Elke dag komen er 400.000 mensen op aarde bij. Elke dag een stad zo groot als Antwerpen! De afloop laat zich raden. De laatste 7000 jaar menselijke geschiedenis waren niet zo mooi. En de huidige tijd is ronduit catastrofaal. De idioten van rechts en links die blijven wauwelen over “noodzaak” of “recht” op “arbeid” dragen een verpletterende verantwoordelijkheid voor de huidige impasse – die zal leiden tot vernietiging van bijna negentig procent van het leven op aarde. Ik behoor niet tot de pessimisten die geloven dat de mensheid zal overleven. Maar het leven op aarde zal doorgaan – verlost van de ziekte die “mensheid” heet.
    Tot slot – en om enkele tegenwerpingen voor te zijn. Ik heb een hekel aan auto’s, kijk nooit tv en heb thuis zelfs geen internet. Alhoewel ik dat allemaal best zou kunnen betalen. Ik werk voltijds – maar had het liever anders gewild. Ik vind muziek en poëzie en vrijen veel en veel leuker. Wat mij betreft mag negentig procent van de industriële productie direct stoppen. Maar wat dan met de zogenaamde langere levensverwachting? Pfff – ik had liever 45 jaar relaxed als neolithische jager-verzamelaar geleefd dan 75 jaar als gestresseerd radertje genaaid te worden in een loonslavenmaatschappij. In mijn ogen is de mensheid een bende idioten – zowel de “geprivilegieerden” in de zogenaamde “rijke” wereld als de door het internet verblinde “gelukzoekers” in de andere rampgebieden. Niemand van de mensenbende kan daarom op mijn sympathie rekenen. Ik doe niet mee aan dat antropocentrische “eigen volk eerst”. Universele mensenliefde is in wezen niets anders dan eigenliefde – “o kijk eens hoe mooi en hoe slim wij zijn”! Geef mij maar een kat – die kent geen altruïsme maar ook geen onderdanigheid. Bazel dus allemaal maar rustig voort over “werken”. Over “links” en “rechts” en “rechtvaardigheid” en “realisme”. Uw kinderen en kleinkinderen zullen er hoe dan ook de zure vruchten van plukken. Zij zullen honderd procent zeker op de eerste rij zitten voor het weinig verheffende schouwspel dat deze eeuw nog voor hen in pacht heeft. Eens kijken of zij ook nog zullen vinden dat 7000 jaar “vooruitgang” en “arbeiden” de moeite waard waren om alles om zeep te helpen. En vergeet het maar – er is geen planeet B. Gewelddadig protesteren tegen de klimaatopwarming zal daar niets aan veranderen. Ook niet door de politie in Parijs te bekogelen met bloemen en kaarsen die ter nagedachtenis van de slachtoffers van de aanslagen twee weken geleden nog op straat lagen.

    • Hans becu zegt:

      Tja, ik geef toe, ik heb e.e.a. bijgeleerd. Maar refereren naar 7000 jaar terug is weinig relevant. En U houdt van muziek ? Goede componisten en muzikanten werken keihard. En ploetermoeders en klaagtrutten zijn mensen die niks kunnen relativeren en allang niet meer beseffen hoe goed ze het hebben. I.p.v te zagen, werk dan minder en wees tevreden met minder, zoals de huismoeders vroeger. Maar dan moet je wel een vent vinden die in jouw plaats geld verdient. Geen probleem. Er bestaat niet eens een verplichting tot werken. Maar besef dat de geïnstitutionaliseerde solidariteit geld kost. En iemand zal dat geld moeten verdienen. Werken is maatschappelijke solidariteit, je talenten ontwikkelen en gebruiken is dat ook. Als je bewust niet wil bijdragen door werk, is het alleen maar consequent dat je afziet van die solidariteit, en je bv. geen recht opeist op geneeskunde als je ziek wordt. Net het wegebben van dat evidente inzicht in de sociaal-democratische samenleving stoort me. De volgende generatie zal net zoals alle vorige een deel van de geërfde shit moeten opkuisen. En dat kunnen ze als ze voldoende weerbaar zijn. Net dat essentiële overlevingsmechanisme ebt weg bij de nazaten van de hysterische ploetermoeders.

    • Bert zegt:

      Wat een zielig mannetje is die Marc Schoeters toch.

      • Marc Schoeters zegt:

        Bedankt “bert” voor je uitgebreide en met argumenten onderbouwde reactie. Zo’n reaguursel dat bewijst hoe diep en hard een doorsnee Belg/Vlaming kan nadenken beschouw ik als een compliment. Ik heb er een dag van in de deuk gelegen. Echt.

Reacties zijn gesloten.