1915-2015: zelfs na honderd jaar moeten velen de relativiteit nog ontdekken.

einsteinVandaag is het exact honderd jaar geleden dat Albert Einstein op 25 november 1915 de algemene relativiteitstheorie uit de doeken deed voor een verbijsterd gezelschap van wetenschappers die tien jaar ervoor toch ook al zijn bijzondere relativiteitstheorie hadden mogen smaken (E=mc2 en meer van die poëmen).
Maar de algemene versie pakt ook het fenomeen van de zwaartekracht aan: deze zou niet, zoals Newton het stelde, de aantrekkingskracht zijn die een massa op een voorwerp uitoefent, maar het gevolg van een ruimte-tijd-vervorming rond die massa, een ‘rimpel’.
Vergelijk het met een zware bol die in het midden op een trampoline ligt: het zeil wordt ingedeukt onder het gewicht, waardoor een nabijgelegen kleinere bol er rond begint te draaien en er uiteindelijk op valt.
Kort gezegd: de aarde trekt geen voorwerpen aan, maar vervormt de ruimte rond die voorwerpen, waardoor we ze zien ‘vallen’. Dat lijkt maar een academische bijkomstigheid, maar in feite stuikt daarmee heel het oorzakelijkheidsbeginsel in elkaar. Er is niet zoiets als een actieve kracht en een passief object, er zijn alleen velden rond entiteiten (massa’s) die in wisselwerking zijn.

Dit betekent dat we eigenlijk allemaal ‘werelden’ zijn met een eigen ruimte/tijd-veld, die elkaar beïnvloeden. De som van al deze invloeden is onbepaalbaar, omdat niemand buiten de totaliteit kan staan. Dat maakt begrippen zoals ‘geschiedenis’ problematisch. Bevinden we ons op een tijdas waarin dingen gebeuren en het ene het andere veroorzaakt, zoals biljartballen tegen elkaar botsen? Neen dus. Uw ruimte/tijd-veld (we zullen het nu maar even ‘aura’ noemen) ontmoet het mijne, waardoor we op elkaar ‘vallen’. Of niet.
Dat belet zelfs strikt genomen dat dingen hun eigen oorzaak zijn, en alles een kwestie van gezichtspunt is: als u met uw achterste op de grond valt, valt de grond ook op u.
Mocht men dit relativiteitsprincipe toepassen op de wereld, we stonden al lang verder dan de uitspraak van Obama ‘we will destroy IS’, want echt, zo werkt de natuur niet. Eerder zal men de wereld moeten zien als een trampoline met duizend en één grote en kleine bollen, werelden die allemaal op elkaar inwerken, zonder dat er één objectieve waarnemer bestaat.
Uiteindelijk is ook verbeelding een aspect van een ‘veld’ rond zo’n actor, en behoren beelden, ideeën, tot de globale energie van het kosmische systeem. Het cogito van Descartes (‘Ik denk dus ik ben’), maar dan zonder de Ik-vorm.

En om te beletten dat u hiervan een punthoofd krijgt: het allerbelangrijkste van heel de relativiteitstheorie is het kind dat Alfred Einstein had met Marilyn Monroe,- gevolg van een ontmoeting in een New Yorks hotel anno 1954, althans volgens de film ‘Insignificance’.
Heel de legende is gebaseerd op de mop waarbij Marylin aan Alfred voorstelt om een kindje te maken dat zijn intelligentie en haar schoonheid zou hebben. Waarop de wetenschapper antwoordde: ‘Ik zou het risico niet willen lopen dat het andersom uitvalt, mevrouw’. Waarna ze zich toch naar boven begaven.
Vandaag moet die telg bij leven en welzijn 61 jaar oud zijn, en er ongeveer uitzien zoals bijgaande robotfoto. Normaal ziet u vooral Alfred, maar doe uw bril eens af: daar komt Marilyn tevoorschijn. In het algemeen zullen mensen met een onscherp zicht de vrouwelijke kant zien, en deze met een goede bril of goede ogen de vader van. Maar wat zijn goede ogen?
Hoofdzaak is, dat er zonder de vrouwen in Einsteins leven misschien wel helemaal geen relativiteitstheorie zou bedacht zijn, en dat er geen bijkomstigheden bestaan. En dat, wie die theorie echt te moeilijk vindt, maar gewoon naar The Seven Year Itch (1955) moet kijken, de film waarin de witte jurk van Marilyn opwaaiert boven een blazend ventilatierooster. Gekromde ruimte/tijdsveld rond een massa! Verdere erotische verduidelijking op verzoek.

Het feit dat serieuze kranten zoals De Standaard vandaag aan deze verjaardag géén letter aandacht besteden, maar een pulpkrant als Het Laatste Nieuws wel, bewijst net hoe bijziend mensen met een zogenaamde goede bril kunnen zijn. En dat er zoiets als dom intellect bestaat. Misschien nog een groter gevaar voor de wereld dan domheid tout court.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

4 reacties op 1915-2015: zelfs na honderd jaar moeten velen de relativiteit nog ontdekken.

  1. Paul Theuns zegt:

    U verdient de Nobelprijs voor praktische toegepaste relativiteitstheorie,

  2. Raymond Thielens zegt:

    Einstein en Monroe samen een kind? Onmogelijk want Monroe was onvruchtbaar geworden na een “mislukte” abortus.

  3. Koenraad zegt:

    Dat alles uit relatieve ‘aura-velden’ bestaat, bewijst bovenstaand artikel. In de tweede regel gaat het over Albert Einstein, een geniale uitvinder. Wanneer hij wil flikflooien met de prente Marilyn Monroe, doet hij zich voor als Alfred, de sloeber. 😉

  4. Greta zegt:

    zeer boeiend artikel – wat heel wat inzichten, verschillende paden en wegen openden samen met woorden uit vorige artikels, andere omgevingen, herinneringen, denkpistes hier buiten… reden waarom jouw lange blogs met de vele insteekmogelijkheden zeer gevaarlijk voor me zijn….maar tevens een uitdaging of het kon veranderen, je er kan leren mee omgaan en weer nieuwe filosofische vraagtekens en bedenkingen oproepen???

    – bril niet afgezet, maar focus vernauwd, zelfde effect als slechter zien, tevens hypnotisch effect – bril afzetten alleen is niet voldoende dan ook afstand nemen – dit uiteraard in functie van persoon en kwaliteit ogen.

    van o.a. Dadaïsme – dinsdag gelezen artikel “psyche & brein” 6 2012 p 22 – Salvador Dali – “buste van Voltaire” paranoïde kritische methode – het leggen van valse verbindingen – paranoia en pareidolie – Gestaltpsychologie –

    Denkpistes, inzichten, vragen – waarom het logisch lijkt deze kunstrichtingen zich na de WO ontwikkelden – vraag of bijna zeker Dali dus daarom dat soort kunst ontwikkelde, niet enkel verbeelding, maar het bij tijden ook zo zag en ervaarde – gyrus fusiformis? KUNST

    – In kader gisteren in “de afspraak” Hetty Helsmoortel over CRISPR ethische kwestie en gevaar ziekte diagnose of authenticiteit met andere – noodzakelijk of aanvullende diversiteit in toekomstige samenleving???? WETENSCHAP

    Want als je met CRISPR ziektes kunt knippen, dit in China reeds toegepast wordt, wat me niet in het minst verbaasd, toch gevaarlijk of je er ook geen grote creativiteit mee uitroeit – mensen robotten worden? Samenwerking KUNST – WETENSCHAP meer dan ooit noodzakelijk?

    Ook de relativiteitstheorie staat reeds een tijd onder druk als niet langer een waarheid meer…

Reacties zijn gesloten.