Van ‘Decamerone’ tot de ‘Collège de Pataphysique’: pleidooi voor een alarmfase vijf

pataIn het laatste luik van onze dadaïstische driedaagse nemen we het openbare leven onder de loep, de officiële structuren en circuits, de verplichting om deze te gebruiken, en hoe aan die dwang te ontkomen.

Grote discussies breken nu uit over de impact van een totale lamlegging van het openbare leven vanwege de terreurdreiging, zoals in Brussel. ‘Veiligheid eerst’ versus ‘vooral niet toegeven en normaal blijven doen’,- zo laten voor en tegen zich samenvatten. Met daarbij de vraag, welke optie de terroristen het meest in de kaart speelt.
Wat echter niemand zich afvraagt, is wat mensen ondertussen doen die zich niet op straat, op school, of in cinema’s bevinden. Zitten ze te kniezen, depri te wezen, verlamd van angst de nieuwe knallen af te wachten? Natuurlijk niet. Mensen herorganiseren zich en doen wat de natuur hen ingeeft: de grote schaal opbreken en regenereren in kleinere cellen. Binnenskamers, in de garage, op de zolder. Om hetzelfde te doen, of misschien net niet.
Met name geloof ik nogal sterk in de Decamerone-logica, genoemd naar het meesterwerk van Boccaccio: toen de pest woedde in Florence anno 1348, trokken drie heren en zeven dames zich terug in ‘the middle of nowhere’ om verhalen te vertellen, elke dag één, telkens een andere verteller. Het heeft wereldliteratuur opgeleverd.
Die ondergrondse strategie zou men zich ook eigen kunnen maken in Brussel en overal elders waar de pest/terreur woedt, in plaats van alsmaar te piekeren welke scholen, cinema’s en winkelcentra nu precies open mogen. Meerbepaald denk ik dat dit breek- en overgangspunten op cultureel vlak kan opleveren, nieuwe verhalen die een andere wetenschap kunnen opleveren, een andere denkwijze, wie weet, zelfs een antidotum voor de pest van de 21ste eeuw.

De antischool en tegenschool dus. In de nastroom van het dadaïsme ontstonden rond 1948 de Collèges de Pataphysique, semi-ondegrondse leergangen in schijnbare nonsens.
Alfred Jarry (auteur van ‘Ubu Roi’ en aanstichter), Raymond Queneau, Max Ernst, Juan Miró, Man Ray, Eugène Ionesco, René Clair behoorden tot de schoolgaande jeugd, tegelijk leerkrachten van het College. Vooral de wet van het uitgesloten derde, hoeksteen van de Aristoteliaanse logica die zegt dat iets niet tegelijk waar en onwaar kan zijn, was voor hen een symbool van autoritair machtsdenken. Weg ermee. Leve de derde optie van het NJa.
De foto: OK, het zijn al wat oudere heren, dames nagenoeg ontbrekend, en de leerkracht van dienst lijkt nogal op Louis Tobback (in werkelijkheid is het de hoogbegaafde schrijver-filosoof, republikein en anti-Aristoteliaan Fernando Arrabal), maar toch: hier gebeuren zaken die in het normale circuit, in een open publieke ruimte zonder terreurdreiging, bijna niet kunnen.
Want, zegt de inleiding van de cursus:
“La pataphysique […] est la science de ce qui se surajoute à la métaphysique soit en elle-même, soit hors d’elle-même, s’étendant aussi loin au-delà de celle-ci que celle-ci au-delà de la physique. Exemple : l’épiphénomène étant souvent l’accident, la pataphysique sera surtout la science du particulier, quoi qu’on dise qu’il n’y a de science que du général. Elle étudiera les lois qui régissent les exceptions…”

De wetenschap van de uitzondering en de singulariteit…. Waar zou die anders kunnen broeien dan in geheime genootschappen met knotsgekke snuiters, schuilend voor de pest van het seizoen?
Men zou dit gemakkelijk kunnen verwisselen met een onnozele studentengrap, of anderzijds met het aanstellerige occultisme van logebijeenkomsten, maar daar staat het ver van af. De alternatieve colleges van Boccaccio tot Jarry, en verder, bevrijden ons zowel van verstikkend fanatisme als van de gratuite eenheidsworst.
Anti-modellen die model staan voor een ontschoolde school, wetenschap zonder instituut, en een wereld zonder uitgesloten derde. Het herdenken van de vrijheid buiten elke standaardideologie. Op naar alarmfase vijf.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Van ‘Decamerone’ tot de ‘Collège de Pataphysique’: pleidooi voor een alarmfase vijf

  1. Leijnen Jozef zegt:

    Open brief aan Mevrouw Almaci

    Beste Mevrouw Almaci,

    Hartelijk dank dat u als één van de weinige politici gehoor geeft aan de opinie van de burger en hem rechtstreeks een antwoord geeft op zijn bezorgdheid. 
    Sinds de aanslagen in Parijs geeft u in verschillende interviews op radio 1 in de ochtend en in andere media te kennen dat Saoedi-Arabië op de zwarte lijst moet en hard aangepakt  dient te worden en ik verwijs hier naar artikels die ik lees op de verschillende online kranten. Nergens hoor of lees ik de naam Turkije in uw betoog terwijl ik zowat de bewijzen heb dat Erdogan himself via zijn militair apparaat rechtstreeks IS met wapens bevoorraadt en diezelfde Erdogan werd nog niet zolang geleden, zonder veel protest van meerderheid en oppositie noch protesterende journalisten in de media, met de geijkte egards in ons land ontvangen geflankeerd door zijn echtgenote, getooid in hoofddoek, als dat geen statement is, terwijl met de toelating van de Navo en de US lustig de Koerden bombarderend, die zowat het meeste succes boeken (boots on the ground) in hun strijd tegen IS, hun eventuele verborgen agenda niet te na gesproken. En gisteren nog haalde Turkije een Russisch gevechtsvliegtuig neer in duistere omstandigheden. Rusland, een vijand die ge beter te vriend houdt, dat toch ook strijd voert tegen IS, ook wel met een verborgen agenda maar welke groep niet, in dat wespennest.
    Eerder nog dan dat ge Turkije niet vernoemde vond ik het opmerkelijk dat je Saoudi-Arabië ontmaskerde als sponsor en toeverlaat van IS, dat is toch lachwekkend en open deuren intrappen.

    Saoedi-Arabië

    Ik ben maar een simpele geest en heb geen universitaire diploma’s maar ge moet al van een andere planeet komen om niet te weten dat Saoudi-Arabiê al tientallen jaren openlijk de grootste promotor is van de Pan-Islamitische gedachte. Maar als je denkt  dat je met je partij of enige andere politieker van om het even welke partij Saoudi-Arabië, met meer zeer machtige vrienden dan enkel de US, een hak kunt zetten dan ben je toch grandioos naïef. Saoudi Arabië is van bij zijn ontstaan de verpersoonlijking van het Kalifaat en het kan ongestraft zijn leger inzetten om zijn weerzinwekkende “ideologie” te verspreiden oa Jemen en nog niet zo lang geleden zette ze haar tanks in om tijdens de Arabische lente in een buurland een volksopstand te bedwingen met vele doden en arrestaties tot gevolg. Anders dan in Egypte, Libië en konsoorten zweeg de wereld en sloot haar ogen. 
    Zelfs met alleen de geldstromen en de wapenhandel af te sluiten, waarvan ik voorstander ben, ga je IS en andere Jihadi’s niet verslaan. Daarvoor moet je naar de oorzaken op zoek en het ontstaan ervan en dan besef ik, ik althans, dat we de Jihad nooit zullen klein krijgen daarvoor hebben we grandioos ge-faald.
    In de jaren 70 van de vorige eeuw liepen de meisjes in Kaboel, Islamabad en Rawalpindi in minirok over de straat en kon je op de terrasjes ongestoord een biertje of een wijntje drinken tot ergernis van de geestelijk leiders van de Islam die deze Westerse decadentie een halt wilden toeroepen. Ayatollah’s, Moullah’s, Imam,s, Hodja’s kwamen in actie gesteund met het geld van de Saoedi’s en andere rijke olie landen die hun verschillende strekkingen van de Islam sponsorden en steunden. In de madrassa’s en moskeeën werd de haatpredikers ingehuurd om de heilige oorlog uit te roepen en jonge strijders werden klaargestoomd voor de alles omvattende Jihad. In Afghanistan begon de Mujahidin een guerrilla oorlog tegen de regering en toen deze de hulp in riep van Rusland was het hek van de dam en kreeg de Jihad volle bak steun van de Saoedi’s, US en Pakistan als voornaamste geldschieters en wapenleveranciers en toen was de trein vertrokken. Osama Bin Laden en Al Qaida werden de stoottroepen voor het streven naar Islamitische staten daarna volgde de Taliban en IS en al zijn splintergroepen en de Saoedi’s bleven hun vuile rol spelen subsidieerden moskeeën over de hele wereld en leverde de haatpredikers erbij en niemand legde hen een strobreed in de weg. Je beseft niet welke machtige beschermheren deze fanatici ondersteunen. In alle nieuwsmedia ter wereld wordt de vraag gesteld hoe slecht onze veiligheidsdienst functioneert omdat ze er niet in slagen een voortvluchtige terrorist in te rekenen terwijl de US er meer dan 10 jaar over heeft gedaan om Osama Bin Laden te klissen terwijl die in een villa in Abbottabad, (het mekka van de jihadi’s waar ze hun hoofdkwartier en hun ronsel-agentschappen hebben en waar elke jonge strijder passeert voor ze naar de trainingskampen in Azad-Kasjmier vertrekken) leefde, zich bevoorraadde, zijn nierdialyses onderging enz. op 100 meter van een kazerne van het Pakistaanse leger en dicht bij een hoofdkantoor van de Pakistaanse geheime dienst.
    In 2001 werden wij bespuwd in Islamabad omdat mijn vrouw geen hoofddoek droeg en van Sost tot Abottabbad werden we met stenen bekogeld. Tijdens de ramadan verschenen na zonsondergang tussen de eetstalletjes de ronsel-standen voor de Jihad met open op de togen de kalashnikov’s en de pamfletten werden veelvuldig uitgedeeld om de de jongeren aan te zetten de trainingskampen te vervoegen. In maart 2001 zijn we uit Pakistan gevlucht omdat we de massale onderhuidse sympathie voor de Jihad aanvoelden en we door menige intellectueel gewaarschuwd werden dat voor het jaar om was Amerika zou worden veroverd en de volgende 10 jaar de hele wereld. De migratie en de infiltratie was een onderdeel van de strategie om die doelstellingen te bereiken.
    Op 9/11 vertoefden we in Turkije en zijn we dezelfde dag hals over kop naar Griekenland gevlucht omdat we op TV zagen hoe in de Islamlanden de mensen juichend op straat kwamen.

    Turkijë en de Turken.

    Ik weet niet in hoeverre u nog voeling hebt met uw wortels maar hoogstwaarschijnlijk ken je het gezegde wel (ik werd door Turkse migranten hiervan in kennis gesteld) in welk land een Turk ook leeft of naar emigreert “Eens Turk altijd Turk” 80% van de Belgische Turken is fan van Erdogan en zelfs de zogezegde ge-integreerde Turk blijft vredelievend en correct tot ge kritiek uit op Mohamed, toch de eerste op het lijstje van de grootse moordenaar in de geschiedenis, voor Hitler. Als je die bekritiseerd dan wordt je met de dood bedreigd en ben je op zijn minst niet meer welkom in hun middens. De laatste keer dat wij in Turkije reisden was Demirel aan de macht en werd voor het eerst een vrouw premier: Tansu Ciller. Ik ga mij niet uitspreken over de corruptie van Ciller en haar entourage noch de seniliteit van Demirel analyseren maar ik zag meer hoofddoeken in mijn dorp in België dan in Turkije en een beeld blijft mij altijd bij: In een klein dorp zagen wij een moeder arm in arm over straat lopen, de moeder zeer conventioneel gekleed in usdeunis en de tienerdochter in minirok en met een piercing in haar blote navel.
    Ik sta nu versteld over het feit dat ik op elke straathoek in Turkije tegen een standbeeld ter ere van Ataturk liep, de vader van dit immense land die de strikte scheiding van godsdienst en staat voorstond en de hoofddoek in school, parlement en openbare functies verbood en dat alles wordt nu te niet gedaan door de “Islamitische partij van Vooruitgang en Ontwikkeling” van Erdogan zonder veel protest van de Turken zelf.
    Vanaf 1964, u was toen nog niet geboren, gaf ik moraal in het lager onderwijs in Heusden-Zolder en Beringen, en Turkse ouders stuurden hun meisjes van van 11 tot 13 jaar naar de lessen moraal, alhoewel er Islam onderwezen werd door een Turkse Islam leraar, vooral om hen seksuele voorlichting bij te brengen. Hoofddoeken zag ik er enkel bij wat oude moedertjes. Anders werd het toen moskeeën werden opgericht met geld van olielanden en de daarbij horende haat predikende imams werden in gehuurd. Hoofddoeken verschenen massaal in het straatbeeld en in de school hoofddoeken die ze weigerde af te zetten zelfs in de turnles.
    Ik was ook karateleraar en mijn lessen werden massaal door Turkse en Marokkaanse jongeren gevolgd. Op een dag kreeg ik in de gaten dat er pamfletten in het Turks en het Arabisch verspreid werden in de kleedkamers die ik liet vertalen door een tolk. De pamfletten bevatten een oproep voor vergaderingen van jihadistische jongeren (toen al) meer bepaald de Grijze wolven (Bozkurt) een Islamitische strijdgroep à la VMO maar dan nog vele graden erger. Via de Turkse Culturele Centra werden bijeenkomsten georganiseerd waar de top van de Bozkurt uit heel Europa, vooral uit Duits-land samenkwamen. Ik heb toen actie ondernomen samen met een vriend lokale journalist wiens kantoor kort en klein werd geslagen en de nog te publi-ceren artikels over de Bozkurt vernietigd werden.
    Het streven naar het kalifaat of toch naar de stichting van Islamitische staten gaat gestaag verder en er is geen kruit tegen gewassen.
    Deradicalisering, sociale bijstand, huisvesting job creatie, anti-racisme en antidiscriminatie acties, het is al boter aan de galg. Het is een kanker die we hebben laten betijen en die zich heeft uitgezaaid over heel de wereld en zelfs de agressiefste chemo is hier niet tegen opgewassen.
    Ik ben woest omdat op het ogenblik moslims overal ter wereld worden belaagd. Zij zijn evenzeer slachtoffer van de indoctrinatie en brainstorming van de Islam en met hen de terroristen. Met de psychopaten in hun rangen heb niet het minste medelijden.
    De Islam is de schuld en enkel de Islam, met haar haat predikende, Ayatollah’s, Moellah’s, Imam’s en Hodja’s in hun moskeeën en andere gebedshuizen en begin dat maar eens uit te roeien.

    Wij volgen de evolutie op de voet met weinig hoop op zegen.

    Vriendelijke groeten,

Reacties zijn gesloten.