Een patiënt is vandaag nog steeds een lijdend voorwerp en een zaak-zonder-gevolg.

LanaDeze krantenfoto heb ik speciaal ingescand omdat hij zoveel ontroostbaar menselijk verdriet, maar ook gruwel en ongeloof uitdrukt: Hilde Van Sompel en Patrick Van Eenaeme uit Zaffelare, haast acht jaar na de dood van hun dochter. Kan men in zo’n tijdsspanne geen verlies van een kind verwerken? Ja en neen, maar alleszins niet op de Kafkaiaanse manier die hen te beurt viel.
Op donderdag 27 december 2007 moest de 11-jarige Lana Van Eenaeme een routine-operatie aan haar oog ondergaan in het Aalsters Stedelijk Ziekenhuis, Campus Wetteren. Lana had geen gemakkelijk leven: een dikkerdje met een lodderoog is niet bepaald populair in een klas van prille pubers, wat zorgde voor enig pestgedrag, dit terzijde, en om de brandende kaarsjes achteraf op school te relativeren.
De operatie liep fout: Lana ging door de verdoving in shock, terwijl de anesthesist Steven B. zich buiten de operatiezaal bevond en dus niet ingreep. Toen de verpleegsters hem in allerijl optrommelden was het te laat. Hilde en Patrick hebben zich jarenlang door een gerechtelijk doolhof gesleept om uit te zoeken waarom hun dochter stierf en waarom Steven B. niet was op de plaats waar hij moest zijn. Hoofdgeneesheer Yves Grysolle houdt het simpel en zwaait met statistieken: zo’n dingen gebeuren nu eenmaal. Case closed.
Diezelfde Dr. Grysolle kwam ook al eens in het nieuws toen uitlekte dat het ziekenhuis een fatale medische blunder probeerde geheim te houden door de familie van een overleden patiënt alle ziekenhuisfacturen kwijt te schelden.
Maar goed, acht jaar bochtwerk en paperasserij had het gerecht nodig om tot het besluit te komen dat de anesthesist geen schuld treft. Vrijspraak over de hele lijn, hoewel de openbare aanklager de rechtbank had gevraagd om, in plaats van een straf, toch een signaal te geven dat de anesthesist nonchalant te werk was gegaan. Waardoor de familie de dood van het meisje zou kunnen plaatsen en aan het verwerkingsproces beginnen. Ook in het voordeel van de twee zussen van Lana, want die ondergaan mee de gruwel.
Niet dus. De experten hielden vol dat het louter een ongeluk betrof, en de correctionele rechtbank van Dendermonde is hen daarin gevolgd.
Nu ben ik de laatste om te zeggen dat mensen geen fouten mogen maken. Niemand is perfect, en zelfs goed opgeleide en waakzame medici begaan flaters.
Toch wijst dit verhaal op een aantal pijnpunten in ons systeem:
– Ten eerste: de onredelijke termijn van de rechtsgang. Acht jaar is niet normaal in een onderzoek waarvan de feiten perfect gekend zijn en er alleen over verantwoordelijkheid moet worden beslist. Dat zijn acht moordende jaren die een mens kapot maken, getuige de foto. Beslist zal de verdediging van de anesthesist daar ook wel wat mee te maken hebben, wat ons tot de tweede etterplek voert:
– De onverschilligheid van de sector en de omerta van de medische beroepsklasse. Experts spreken zich vrijwel altijd uit in het voordeel van een collega. In het boek ‘Medische Blunders’ van onderzoeksjournaliste Denise Van den Broeck lezen we dat er elk jaar in België ongeveer tweeduizend mensen sterven door een medische fout. Nog niet één arts op honderd wordt aansprakelijk gesteld, en zo ja, slechts met een symbolische veroordeling.
Is de arts verzekerd, dan zal ook hier de aangestelde deskundige/collega steevast schuld ontkennen. Ook bij de Orde van Geneesheren kan een slachtoffer geen verhaal halen.
Dat wijst allemaal op archaïsche machtsposities en onbestaand patiëntenrecht.
– Daardoor, ten derde, is er ook maar hoogst zelden sprake van schadevergoeding, al was het maar om de hoog oplopende gerechtskosten te compenseren. Financieel bekaaid komen ze er dan ook nog eens uit, de ouders van Lana. In beroep gaan is bijna niet haalbaar, noch emotioneel noch financieel.
Patiënt betekent letterlijk ‘lijdend voorwerp’. In dit verhaal is er teveel geleden en te weinig empathie aan de dag gelegd door een systeem dat wankelt tussen bureaucratische onverschilligheid en misplaatst corporatisme van het geneesherengild.
Lana, acht jaar later, spookje dat ons (terecht) wakker houdt.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

5 reacties op Een patiënt is vandaag nog steeds een lijdend voorwerp en een zaak-zonder-gevolg.

  1. Greta zegt:

    Als we de Amerikaanse toer opgaan om via gerechtszaken ongelooflijke bedragen te gaan eisen, zullen er veel meer mensen sterven omdat heel het gezondheidsapparaat onbetaalbaar zal worden, een weg die we sowieso reeds aan het inslaan zijn … Heb ontelbaar meer respect voor heel het argon artsen en aanverwanten, die zonder stoppen soms 14 uur achter elkaar werken,dan voor een filosoof die zich dood wenst te eten en enkel wat aan schrijverij en opruien doet vanuit zijn luie zetel. Niet dat er bepaalde zaken niet in vraag gesteld kunnen worden, maar ik voel hier eerder een voordeel vanuit de advocatuur en juristen, dan wel op echt menselijk vlak of interesse. Het juridisch systeem dient hier uitgeschakeld te worden of zeker ingedijkt of op een andere wijze georganiseerd …geen van beiden dienen in een rechtszaal terecht te komen… waar zware criminelen en echte moordenaars vrij gesproken worden door procedurefouten…

    Het eten van de KOGELvis lijkt me een scenario dat passend is voor u zelf als vrije euthanasie keuze en om aan het spuitje en de witte schorten te ontsnappen…samen met “vrienden” als een “Russische roulette”, het bordje met het verwijderde giftige gedeelte niet met zekerheid, foutloos bij u zelf terecht komt maar eventueel bij één van de “vrienden” rondom het doodsbed….de verkorte versies van “de Ring des Nibelungen” door Anna Russell op de achtergrond…

    • Greta zegt:

      Als het verhaal van de “kogelvis…”als ernstig en ludiek, strikt genomen op post off shore i.v.m. foto …geplaatst wilde worden .. verschillende facetten belichtte….plots enkele uren later een macabere waarheid wordt… die door verschillende…vooral vrouwen en religieuzen als visionair, voorspellend, paranormaal gezien kunnen worden…opteer ik onder atheïsten, vrijdenkers à la Johan Braeckman , verdoken te zitten….

      Het gevaar van het geschreven woord – Descartes’s….

      (linken Kirsten gelezen trouwens) “Afspraak” eerste instantie sereen, programma canvas…. inhoud boek dubbel… ouderen zelfde valkuil trappen ouders? grootouders…creativiteit, toekomst vooruitgang wel degelijk steeds aanwezig – negatiever gezien door bril ouderen?

  2. Hans becu zegt:

    2000 sterfgevallen, en hoeveel levens gered ? En ik ben tegen die eindeloze klachtenstroom tegen mensen die iets DOEN door anderen die niks doen, en die vaak ook geen idee hebben wat de taak van die anderen inhoudt. . En de juridisering van onze samenleving is een ramp, en de voornaamste reden van de gerechtelijke achterstand. Daardoor valt onze samenleving stil, en durven mensen geen verantwoordelijkheid meer te nemen. Elke arts zal je bevestigen dar in de VS patiënten sterven omdat de artsen niks doen uit angst voor een proces.

  3. Koenraad zegt:

    De “procedurering” van justitie is een ongeleid projectiel geworden. Dat is helaas een feit.
    Zie de recente heisa rond het kordate optreden van de snelle interventiepolitie bij een zot handelend meisje. Een half leger van politici en welzijnswerkers stond (achteraf) pal voor och arme één crisis-beheersend plastiekkogeltje.
    Anderzijds heeft Johan Sanctorum een punt om gebeurlijk operationeel falen bij het doktersgild niet onder de mat te vegen, en zo nodig aan te klagen. Onrecht moet ‘met recht’ gecorrigeerd worden, dat zou de echte betekenis van justitie moeten zijn.

  4. Erik zegt:

    Soms krijg ik de indruk dat Sanctorum niet goed weet waarover “vandaag” te schrijven. Dit artikel is niet relevant: als we deze weg inslaan mbt juridisering van medische fouten gaan we onszelf mogen anaesthiseren als we geopereerd worden (of godweet onszelf gaan opereren omdat geen arts ons nog aandurft). Fouten maken gebeurt nu eenmaal. Ook als je met de auto rijdt kan je fouten maken; zolang je maar niet aan drank of drugs zat is het nu eenmaal zo. Ook als je betaald wordt voor de job.

Reacties zijn gesloten.