Het lijden van Mieke Vervoort en de (lichte) spierpijnen in ‘Dictator’: alles wordt reality-soap

Met twintig minuten verschil waren gisteren op twee Vlaamse TV-zenders twee programma’s te bekijken, die men eigenlijk synchroon zou moeten zien (wat ik, zappend, min of meer ook deed), om te beseffen wat voor een objectieve waanzin televisie eigenlijk wel is.

Dictator Ik begin bij het gloednieuwe ‘Dictator’ (Vier, 21h): reality-TV, waarin acht jonge mensen een week lang vrijwillig de vernederingen ondergaan van een soort Noord-Koreaans regime, dit in het decor van een oud ziekenhuis, alles in hagelwit, weg van het daglicht, zonder benul van tijd.
IJzeren discipline regeert, elkaar verklikken is een plus, psychische en/of fysieke straffen verhogen het entertainmentgehalte voor de kijker. In het smerige straflokaal kan je niet staan of zitten, wat nogal wat spierpijn veroorzaakt. Onthoudt dat laatste.
Eerste prijs: 20.000 Euro, want de bedoeling is ook dat je elkaar tiranniseert en uit het programma pest. Alles wordt met veel camera’s geregistreerd, terwijl twee psychologen-van-dienst commentaar geven. Want jawel, dit doet zich voor als ‘sociaal experiment’.

VervoortEven voordien: ‘Het huis’ (TV1, 20h40), waarin,- en ik citeer nu de perstekst-, “…acht interessante Belgen 24 uur van de wereld worden afgesloten, in een imposant huis-met-zwembad, aan de rand van het bos, op een onbekende locatie. Elke bezoeker wordt thuis opgehaald en geblinddoekt naar Het Huis gebracht. Vanaf dan wordt hij of zij één etmaal lang geïnterviewd, gefileerd, geconfronteerd.”
Mediatieke lapzwansen Luc Appermont en Bart Peeters waren de revue al gepasseerd met hun grote levensverhalen, en gisteren was het de beurt aan Marieke Vervoort, rolstoelatlete en lijdend aan een ongeneeslijke spierziekte. ‘Lijdend’ is letterlijk te nemen: ze slaapt nauwelijks nog, schreeuwt van de pijn, wordt blauw, valt regelmatig bewusteloos. Geen pijnstiller helpt nog. Allemaal van dichtbij te volgen, in close-up. Deze vrouw worstelt met de vraag: ‘Wil ik nog leven?’ Uitstappen betekent hier: helemaal uitstappen. Wij sprakeloos.
Natuurlijk heeft ze ingestemd om aan dit programma deel te nemen. En jawel, ze wil het euthanasiethema onder de aandacht brengen. Groot respect voor deze dame, hoe ze met haar lijden omgaat.

Veel minder respect voor de makers van het programma. De manier hoe die camera blijft draaien, op momenten dat je denkt ‘dit wil ik niet zien’, de montagestijl, mystery gast Tom Waes die als een galante aasgier door het beeld sluipt,- het verraadt een soort übersensationalisme dat eigenlijk heel sterk op het vorige format gelijkt.
Straffer nog: het is door ‘Dictator’ ernaast te leggen en parallel te bekijken, dat men beseft hoezeer de twee programma’s voyeurisme tot hoofdwapen maken in een vunzige kijkcijferoorlog. De setting is akelig analoog (de plek-van-afzondering, de 24/u service van de camera, het eindeloze inzoomen), en televisiemakers hebben blijkbaar iets met het getal acht.
Televisie is begonnen als huiskamer-entertainment, maar de camera is, onder het voorwendsel van de ‘menselijke factor’, alsmaar meer de huiskamer zelf binnengedrongen, ook op momenten dat een ongeoefend oog begint te knipperen.
Dit gaat niet meer om empathie en inleving, maar om emo-porno. Niet alles is televiseerbaar, snap dat nu toch eens, beeldbuisagenten. Mieke Vervoort is gewoon misbruikt door producers die willen scoren, en ons willens nillens de status van het Alziend Oog opdringen. Terwijl u en ik in zo’n geval, bij een echt Huis, niet eens door het sleutelgat zouden durven loeren.
Televisiemakers maken behalve televisie dus ook de kijker. Alleen al daarom: met mate consumeren.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Het lijden van Mieke Vervoort en de (lichte) spierpijnen in ‘Dictator’: alles wordt reality-soap

  1. walter maes zegt:

    Doseer het zogenaamd ‘respect’ voor een mediaverschijnsel dat haar lijden etaleert als ordiniare koopwaar en er misschien nog voor wordt betaald. Bah.Televisie is over heel de lijn bedrog, vanaf het nieuws, de duiding, de ontspanning tot aan de sport. Er is een uitweg : gooi hem buiten.

  2. Hans becu zegt:

    Ik kijk hoe langer hoe minder. Ik kan niets doen tegen het eindeloos emo-geraaskal van BV-journalisten dat moet doorgaan voor informatie, voyeurisme voor ontspanning, komen eten voor culinaire educatie en het eindeloze ge-K3 dat moet doorgaan voor muziek. En dat De Morgen aanzien wordt als een kwaliteitskrant en Calvo als een top-oppositielid, ook dat doet me langzamerhand afhaken.

Reacties zijn gesloten.