De nobelprijs natuurkunde en ‘De geest van het spook van Niemand’

superk117 leuks en 59 keer gedeeld, dat is tot dusver de schitterende balans van mijn stukje van gisteren. Bij nader onderzoek en gelet op de commentaren, bijna helemaal aan het filmpje te danken, de tekst over het geluk deed er niet toe. Behalve misschien voor een handvol lezers. “Lezers”, zei u? Inderdaad: vreemde lui, ook alfabetisten genoemd, die letters combineren tot woorden en deze dan weer tot zinnen. Komt gelukkig steeds minder voor.
Komaan Sanctorum, geeft toe: het beeld was sterker dan de tekst. Dat is zo, en ik kan er zelfs mee leven: tegen een vrouwenkont is geen enkele schrijver opgewassen. Of zoals Goethe in zijn Faust neerschreef:

Alles Vergängliche Ist nur ein Gleichnis
Das Unzulängliche, Hier wird’s Ereignis
Das Unbeschreibliche, Hier ist’s getan
Das Ewig-Weibliche Zieht uns hinan.

Toeval of niet (ja dus): gisteren werd de Nobelprijs natuurkunde uitgereikt aan de Japanner Takaaki Kajita en de Canadees Arthur B. McDonald. Hun ontdekking: neutrino’s, zijnde elementaire deeltjes zonder massa die overal dwars doorheen vliegen, vandaar spookdeeltjes genoemd, hebben wél massa en kunnen van gedaante veranderen. Ze behoren dus wel degelijk tot het ruimte-tijd-continuüm, al trekken ze er zich voor de rest niets van aan en blijven ze door alles heen flitsen.
hoelaDat zegt u waarschijnlijk niet veel, maar kijk nu opnieuw naar die vrouw in de hoelahoep: volgens mij gaat dit over hetzelfde. Ik identificeer de dame als neutrino, haar kont als massa en de draaiende hoepel, door de heupen in beweging gehouden, als intrinsiek impulsmoment of spin. Dit laatste snapt u niet, maar dat hoort bij de spookachtige natuur van dit kleinood, dat zich met haar derrière naar ons keert en dus niet gekend wil/kan/mag worden. ‘Het Gat in de Wereld’ noemde ik haar. ‘De geest van het spook van Niemand’, fluisteren de bewonderaars van elementaire deeltjes. Zeg nu nog dat de fysica geen poëzie is.

Want dit gaat uiteraard over schoonheid. Een woord dat ik gisteren niet liet vallen, maar dat bij geluk hoort zoals massa bij energie in de relativiteitstheorie. Schoonheid is datgene wat niet geconsumeerd kan worden, maar waarvan één flits voldoende is om een heel leven mee voort te kunnen. De verliefdheid van een veertienjarige, of de absolute aha-erlebnis bij Wagners Walküre, in hetzelfde puberale perspectief, komt er nog het dichtste bij.
Alleen zo is het te verklaren dat de fysicus (en ik benoem hem in het enkelvoud) jaren lang, een kilometer onder de grond, in een meer van extreem zuiver water tuurt, en in euforie uitbarst als er één zo’n neutrino even met haar achterste schudt. ‘Super-Kamiokande’, heet die reusachtige peepshow. Hoelahoep. Bijna noem ik het religie.
Ik weet dat vrouwen dit niet (willen) snappen, omdat ze in dit verhaal het voorwerp (object) zijn en niet de voyeur (subject). Maar de idee dat wetenschap over iets anders dan onszelf gaat, moeten we definitief opbergen. Niets belet vrouwen overigens om ook hypotheses te fingeren en erotische poëzie te beoefenen onder het mom van natuurkunde.

En om het helemaal vol te maken: ook het lelijke en wansmakelijke vraagt om een hardnekkig oog. Tienduizenden gruwelijke foto‘s van alleen maar verminkte lijken, mannen, vrouwen, kinderen, worden ons getoond door de gevluchte Syrische fotograaf die onder de schuilnaam ‘Cesar’ leeft. Slachtoffers van de sadist Bashar al-Assad, nu terug aan zet in de hel van het midden-Oosten, met dank aan Vladimir Poetin. Ook deze foto’s zeggen meer dan duizend woorden. Het schone en het verschrikkelijke: zonder een glimp van het eerste zou de stortvloed van het tweede pas ondraaglijk zijn. ‘De geest van het spook van Niemand’ moet ons ook veerkracht geven om te ontmaskeren, als kritisch subject iets te betekenen.
Djeezes, straks krijg ik toch nog heimwee naar P-magazine.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

4 reacties op De nobelprijs natuurkunde en ‘De geest van het spook van Niemand’

  1. Eric Janssens zegt:

    De mythe van Caesar als een held-fotograaf, die natuurlijk met wijd open armen door de Turken, Engelsen en Amerikanen werd ontvangen, wordt in onderstaand artikel doorgeprikt. Zo is gebleken dat Caesar gefinancierd werd door het Qatarees régime, soennitische bron van heel wat terroristische activiteiten in de wereld.
    Er kan geredelijk van uitgegaan worden dat Caesar een soort Curveball is, de Irakees die de Amerikanen voldoende ‘bewijzen’ van Iraakse massavernietigingswapens doorspeelde om de invasie van Irak en de vernietiging van het Saddamregime te verantwoorden.
    Misschien kan Sanctorum toch beter eens leren enige scepsis tegenover wat de Amerikanen goed uitkomt aan dag te leggen.

    http://acloserlookonsyria.shoutwiki.com/wiki/Torture_Photos_from_%22Caesar%22

  2. Eric Janssens zegt:

    Putin op de VN-conferentie eind september. Vanaf de zesde minuut wordt het interessant:

  3. Marc Schoeters zegt:

    Elk elementair handboek over kwantumfysica leert ons dat alle materie is opgebouwd uit subatomaire deeltjes – de zogenaamde quarks. De fysici hebben deze zes deeltjes “charm” en “strange”, “top” en “bottom”, en “up” en “down” gedoopt. Daar kan ieder mens van vlees en bloed zich wel iets bij voorstellen. Bovendien wordt deze hoelahoepdans van quarks mooi beschreven door een allesomvattende string-theorie.
    Als actieve beoefenaar van de patafysica zou ik hier ook het bestaan van een geluksdeeltje willen poneren – “happy”. Dit “happy”-deeltje is niet meetbaar, heeft geen eigenschappen, maar houdt wel heel het kosmisch boeltje bij elkaar. Het is dus eigenlijk een gat. Het gat van de wereld. Een werelds gat. Een zwart gat, een roomblank gat, een goudbruin gat – en alle kleuren daartussen.
    Uit jarenlange string-praktijk in de wereld van het gat heb ik kunnen vaststellen dat er twee soorten “happy”-gaten zijn – een appelvormig gat en een peervormig gat. Zo ziet u dat ook in de Vrolijke Wetenschap grondig proefondervindelijk onder-zoek zijn vruchten kan afwerpen in de eindeloze zoektocht naar de waarheid!

  4. Marc Schoeters zegt:

    Gelieve mij te verontschuldigen voor het feit dat ik niet altijd tijdig en adequaat reageer op alle wijsheiden en reacties die op dit forum zo kwistig worden rondgestrooid. Het vervult mij met een diep schuldgevoel als ik zie hoe de heren Statler en Waldorf onvermoeibaar vanaf hun verheven balkon het marionettentheater van de wereld gadeslaan en hoe ze met hun scherpe commentaar zoeken naar de diepere waarheid achter dat poppenspel. Maar ik ben helaas een drukbezet man.
    Gisteravond kwam ik weer eens doodmoe thuis van een ganse dag stompen en schoppen. De stad lag voor de zoveelste keer vol clochards en daklozen. En dan moet ik in actie schieten. Hebt u er enig idee van hoe zwaar dat is – al die nietsnutten in elkaar stampen? En – terwijl ze dan kronkelend van de pijn en vol blauwe plekken op de grond liggen – hen ook nog eens in te peperen hoe gelukkig ze zich mogen prijzen? Nee – die luiaards hoeven niet veertig jaar lang dag in dag uit te solliciteren. Nee – die armoezaaiers hoeven zich niet het hoofd te breken over de diepere waarheid. Mensen die dát wel doen – zoals de heren Statler en Waldorf – die hebben pas een hondenleven!
    Maar het is gelukkig niet alles kommer en kwel. Na zo’n intensief dagje rimmen en rammen tref ik bij mijn thuiskomst soms het Geluk aan. U weet wel – zo’n lekker paar blote vrouwenbillen helemaal voor mij alleen. Dat is pas Geluk – zo’n Gat! Nee – noem zo’n kontje nooit “zitvlak”! Het is helemaal niet “vlak” maar gezond bolrond. En het dient nog voor heel wat meer dan om te zitten! Als ik die twee halve manen door mijn kot zie dansen dan krijg ik altijd een onbedwingbare behoefte er eens goed in te bijten. Nee – dat is geen “wansmakelijke grap”. Het is een diepe vreugde om zoiets te doen. En het smaakt heerlijk!
    En na dat bijten volgt de oeroude dans van de hoelahoep! De draagster van die twee halve manen vindt het zalig als ik aanstootgevend wordt. Hoe meer ik geef en hoe meer ik aanstoot hoe liever ze het heeft. Wij lijken dan wel twee deeltjesversnellers op weg naar de diepere waarheid! Naar het gelukzalige gat van de wereld! De neutrino’s vliegen vrolijk door de kamer! En ik voel me pas helemaal ondermaans als zij luidkeels haar naakte waarheid uitzingt! De Big Bang! En nog eens! Zeven keer! Ha! Geluk! We zouden er verdorie de Nobelprijs voor moeten krijgen!

Reacties zijn gesloten.