Satire en ironie: waarom Mohamed bijna in Guantanamo zat

lasagneDeze post heeft het karakter van een dienstmededeling die misschien ook wel als leeshandleiding kan dienen. Hoewel dat veel van de pret kan bederven voor fijnproevers.
Mijn teksten die er onernstig uitzien, hebben namelijk een ernstige ondergrond, maar onder die serieuze basis zit meestal weer een drassige bodem, die dan gelukkig weer… enzoverder.
Anders gezegd: ik schrijf zoals een kok lasagne prepareert: in laagjes, deeg afgewisseld met tomatensaus en kaas. We hebben het hier dus over ironie. Dat is niet eens een bewust toegepast procédé: ik ben gewoon zo, mijn bipolair brein functioneert op wisselstroom. In zeer ernstige, zelfs dramatische situaties begin ik te lachen. Maar als iedereen schatert, wend ik gedegouteerd het hoofd af.

Gisteren had ik het over de houding van de katholieke kerk tegenover homofilie, en het feit dat de uitspraken van de paus daarin meer gewicht toegekend krijgen dan ze verdienen. Die stelling werd opgehangen aan de hypothese dat Jezus zelf een homo was, inclusief verwijzing naar het Nieuw testament en het verhaal over het laatste avondmaal.
Jammer natuurlijk voor wie dacht dat de seksuele geaardheid van de historische Jezus me ook maar enigermate interesseert. Toch kwam er eentje af met het Griekse origineel van dat bewuste Bijbelfragment, om mijn stelling te weerleggen. Een andere gelovige man vergeleek me met Jezus zelf en woog me af in diens voordeel. Dat vind ik grandioos: pas wie de ‘clou’ niet snapt, geeft amplitude aan de grap.

satura-lanxAhum, satire dus, en hoe haar appreciëren. Regelmatig zie ik nog satire aangekondigd als… satire. Dat is vreselijk. Echte satire verschuilt zich en vermengt zich met ernst. Dat is het probleem ook van (overigens goed geschreven) blogs zoals TV Olen, De Raaskalderij en De Rechtzetting: iedereen weet dat ze leuke nonsens verkopen. Slechts sporadisch wordt een bericht misbegrepen (en dus juist op zijn waarde geschat) doordat het in de reguliere media doorsijpelt.
Het woord ‘satire’ is overigens niet afgeleid van de klassieke ‘satyr’ (de Griekse faun), maar van het Latijnse, ‘lanx satura’, wat staat voor een schaal met gemengde vruchten. Appels en citroenen, en alles daartussen. Ernst en onernst, zuur en zoet. Het gaat over eten en smaak, mengsels en contrasten.
Satire is op zijn best als je haar eerst niet herkent. Hoeveel bewondering ik ook heb voor Charlie Hebdo: het ligt er te dik op. Het is net het trompe-l-oeil, het gezichtsbedrog, de dubbele bodem, waarin o.m. Pieter Brueghel zich een meester toonde, die onrust opwekt en aan zekerheden tornt.

tweetDaarom ook ben ik helemaal mee met de humor van Mohamed Ouaamari, de man die tijdens een netwerkevent in een Antwerps ING-gebouw een tweet stuurde waarin hij een terreuraanslag aankondigde. Fluks werd hij opgepakt door de mannen van het Snelle Respons Team (!) en mocht hij gaan uitleggen dat het een ironie was.
Interessante confrontatie. Natuurlijk moet de veiligheid in actie schieten bij zo’n tweet. Leve de Snelle Respons. Maar even pertinent ook is zijn comment achteraf, in twittertaal: ‘Ale ironie mocht nog wel he.? Ik ben nog wat in de war met die regels voor humor die veranderd zijn sinds jesuischarlie. Want toen kon alles’.
Die zit. Als Charlie Mohamed te kakken mag zetten, waarom zou Mohamed dan niet mogen grappen over aanslagen, en dan nog wel in een tweet waarvan hij weet dat het ‘netwerkevent’ hem dadelijk oppikt.
Of wat vindt u van deze reflectie: ‘Dit kan enkel mij overkomen. Mijn vrouw laat mij nog geen dag alleen of ik zat al bijna in Guantanamo.’ Like!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Satire en ironie: waarom Mohamed bijna in Guantanamo zat

  1. Greta Troubleyn zegt:

    Hier zit alvast muziek in “La”(sagne)… “.o SOLO(e) – mio” – die heeft alvast boter op z’n hoofd
    O sole mio – 3 tenors
    Luciano Pavarotti – Placido Domingo & José Carreras…. zalig genieten…fijn weekend

Reacties zijn gesloten.