De creatieve fotografie van Mahmoud Hassan: kan iemand hier ook eens mee lachen?

AnderlechtEen man die naar het toilet rent en al te lang op de pot blijft zitten (Thalystrein Rotterdam), een tiener met een Marokkaanse naam die een elektronische klok ineenknutselt, aanzien voor een bom (Dallas, VS). Beide waren goede voor heel wat heisa en politioneel machtsvertoon. Wat ik voorspelde is nu aan het gebeuren en wordt door zgn. ‘angstpsychologen’ (huh?) gedetecteerd: de paranoia slaat om zich heen, exact wat de IS-strategie beoogt. Elke verloren gelegde boterhammendoos is een bom, de zonnebankensector gaat failliet omdat niemand er nog bruin wil uitzien.

Dat het Vlaams Belang nu, vanuit het quasi-niets, terug 10% in de peilingen haalt, lijkt me niet eens een zaak van politieke verschuiving (N-VA-kiezers die terugkeren), maar van een pure paniekreflex.

Dat is een opmerkelijke, paradoxale evolutie: plekken op deze aardbol die als veilig worden aanzien en residenten van onveilige plekken aantrekken, voelen zich zelf steeds onveiliger en neigen naar pre-apocalyptische attitudes. Ook dat is een handelsmerk van de IS-strategie: een algemeen gevoel van ‘de wereld is om zeep’ creëren, waarna het mondiale kalifaat kan geïnstalleerd worden. Hoe ver de hel van het Westen al gevorderd is, liet Ralph Bisschops al zien, via een filmpje van een Apeldoorns zangkoor dat Syrische vluchtelingen onthaalt op een vreselijk gejengel (foto). Dies Irae!

Amateurfilosofen zoals psychiater Dirk De Wachter (die zich voor de gelegenheid nu ook ‘fenomenoloog’ noemt) ontdekken nu ‘de prestatiegerichtheid, het egocentrisme en het materialisme’ van onze Westerse samenleving (DM, 19/9) als grote oorzaken van ons gebrek aan mentale weerbaarheid. Zo’n open deur intrappen op een zaterdagmorgen, dat kan alleen een fenomenoloog. Terwijl hij eigenlijk geen enkele oplossing aanbrengt of een lichtpunt ziet: ook De Wachter is een profeet van de angst, zo niet een intellectuele terrorist.

Ikzelf heb wel al twee afweermiddelen tegen de paranoia aangegeven: humor en (absurde) kunst. Charlie Hebdo, maar ook Wouter Deprez versus Joke Schauvliege: chapeau. De manier hoe de onernst de ernst aantast en uit evenwicht brengt, is als ontwaken uit een nachtmerrie. Toen de Islamitische Staat dreigde om Rome gewapenderhand te veroveren, reageerden de Italianen met een tsunami van grappen en ludiek reisadvies (‘Zet kapitein Schettino niet aan het roer!’). Niets meer gehoord verder van die Romeinse IS-dreiging.

De extreme reacties van de islam tegen cartoonisten gaat niet zozeer over de afbeelding van Mohammed, dan wel over de humoristische context. Wanneer deze humor zich dan viraal verspreidt, zoals in het Italiaanse voorbeeld, komt terreur in de verdrukking en voelen angstzaaiers de grond onder hun voeten wegzinken.

Het komt er vooral ook op aan om het komische van feiten en toestanden in te zien, ze te parafraseren, parodiëren. In dat opzicht was de reactie op het exploot van Anderlechtvoetballer Mahmoud ‘Trezeguet’ Hassan zeer ongelukkig. De Egyptenaar had op zijn Instagram­pagina een foto geplaatst van de Anderlechttribune, waarop vrouwelijke fans onzichtbaar waren gemaakt. Ook het spandoek had hij opgefrist met een eigen leuze. Verontwaardiging alom, excuses volstonden niet. Maar excuses waarvoor eigenlijk?

Eerste vaststelling: Mahmoud beheerst de techniek van het fotoshoppen niet. Met elke PC kan je een foto perfect manipuleren en gedeeltes vlekkeloos wegretoucheren. Terwijl onze ‘vrouwenhater’ er met witte verf over gaat… waardoor vooral opvalt dat er iets ontbreekt. En waardoor het afwezige net opgeroepen wordt. Of denken ze in Egypte dat het spookt op onze voetbalvelden?

Anders gezegd: clevere feministen hadden hier de grap van kunnen inzien, en bijvoorbeeld dezelfde foto averechts uitgommen, tot er alleen nog vrouwen te zien waren. Gelet op het feit dat elke foto een vervorming/vervalsing is (zie de eindeloze discussie rond de persfoto van de drenkeling Aylan Kurdi), zie ik niet in waarom een absolute beginneling als Mahmoud Hassan zich niet creatief zou mogen bezig houden met het bewerken van kiekjes, en dat resultaat van huisvlijt aan familie en vrienden tonen.

Het feit dat al die feministen, gelijke-kansen-ridders, maar ook de onheilsprofeten en islambashers, er niét in slagen om de creatie van Mahmoud Hassan te pareren met een kwinkslag, verontrust me veel meer dan die klungelig opgeschilderde foto zelf.

Anders gezegd, beste zeurkousen van Het Instituut voor de Gelijkheid van Mannen en Vrouwen: leer eens lachen en rangschik dit onder de artistieke vrijheid. Het is maar een foto. En het is maar een voetballer. En het is maar tippex. En denk aan de vitrioolgrappen van Charlie.

“Nicht durch Zorn, sondern durch Lachen tötet man.”

(Friedrich Nietzsche)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op De creatieve fotografie van Mahmoud Hassan: kan iemand hier ook eens mee lachen?

  1. Eric Janssens zegt:

    De vraag is of je je leven redt door iemand die met een kalasjnikov voor je staat in zijn gezicht uit te lachen. Ik denk dat de reactie van die twee Amerikaanse soldaten op de Thalys adequater is. Het gelach van Sanctorum lijkt meer op zenuwachtig trekkebekken in een periode waarin blijkt dat tachtig procent van de jonge Turken in Nederland vindt dat je ongelovigen überhaupt moet kunnen vermoorden. In absolute cijfers zal door het binnenkomen van massa’s vluchtelingen (waaronder volgens een Libanese minister zich 2 op 100 IS-strijders bevinden) dat aantal nog toenemen. Sorry, dat zijn cijfers die je niet kan weglachen. Ik kan me voorstellen dat ook de Romeinen zo rond 450 na Christus, decadent en dik, stikten in de grappen over de barbaren die aan hun poorten stonden te rammelen. Een beetje realisme binnen het alomtegenwoordige relativisme dat de westerse maatschappijen kenmerkt kan heus geen kwaad!

  2. Marc Schoeters zegt:

    Als je zoals ik bijna dagelijks de horrorverhalen te horen krijgt van studentes over hun vaak weerzinwekkende behandeling in hun islamitisch thuisland dan vergaat het lachen je snel. De vrouwenhaat van Mahmoud Hassan is geen alleenstaand geval maar gewoon mainstream in de moslimmannenwereld. De islam is ongetwijfeld het meest patriarchale en vrouwvijandige geloofssysteem op de planeet. Tot in de Europese vluchtelingencentra worden alleenstaande vrouwen vernederd en verkracht – lees de recente berichten. Dat is dus niet om mee te lachen. En dat kan je zeker niet bestrijden met een kwinkslag hier en een grol daar. Wie echt wil weten hoe erg het is, moet gewoon eens naar de magistrale film “Mustang” van de Turkse regisseuse Deniz Gamze Ergüven gaan kijken. In deze film wordt getoond hoe vijf jonge en vrijgevochten meisjes worden kapotgemaakt in het islamitische Turkije van Erdogan. De film kent veel grappige momenten – vooral als de meisjes in opstand komen – maar is in wezen heel tragisch. Fascisme – ook de islamvariant ervan – hou je niet tegen met humor. Bijna iedereen is er het over eens dat Joodse humor en zelfspot onovertroffen zijn. In het Interbellum hielden de Europese Joden zich sterk met Jiddische galgenhumor. Maar dat heeft die zes miljoen holocaustslachtoffers niet kunnen redden. Humor is een belangrijk wapen in de strijd tegen het fascisme – maar kan nooit de echte wapens vervangen. De “deathly joke” waarmee de vijand zich doodlacht uit de beroemde sketch van Monty Python is helaas fictie.

Reacties zijn gesloten.