Goed en slecht: een kwestie van rolverdeling? – Lectuur van een klasfoto

LinzIedereen bedankt voor de verjaardagwensen.

Hoewel, ik probeer dit te duiden… waarom zou men mij willen feliciteren met het afkorten van mijn loopbaan als spelbreker en dwarsligger? Komt zoiets niet eerder toe aan mijn vijanden, zij die zich verheugen in het extra jaar op de teller, in de stille hoop dat ik, indien niet stomweg onder een auto loop, dan toch onderhevig word aan hersenverweking en zal eindigen als soapschrijver?

Persoonlijke vijanden heb ik eigenlijk niet, want in het leven ben ik een brave jongen. Het is mijn toetsenbord zelf dat me voortsleept in de meest dwaze en roekeloze avonturen. Ik heb op die manier wel doorheen de jaren een hele hoop publieke vijanden, zeg maar tegenstrevers verzameld. Allemaal lui die met me een eitje te pellen hebben en in hun diepste binnenste hopen dat het dra ophoudt. Je weet maar nooit, een verkeerde stap op de ladder is genoeg. Een van hen, een bekend politicus en zelfs federaal minister, heeft me zonet gelukgewenst, en van hem kan ik dat dus helemaal begrijpen. Een jarige Johan is een Johan die een stap dichter bij de urne staat, en die dag, daar ben ik zeker van, zal menig kurkje knallen.

Voor de rest kan ik wel wat vijanden verdragen, wat zeg ik, ik heb ze echt nodig. Ik zie ze eerder als mijn alter ego’s, verschijningen die me te toelaten te doen wat ik moet doen en me laten worden wat ik ben. Echt, zonder vijanden zou het leven gruwelijk zijn. Straffer nog: ik zie goed en kwaad als compleet verwisselbaar en zou zo in de huid van mijn tegenstander kunnen kruipen. Naar het schijnt is dat het summum van strategie.

Daarom ook kan ik me met het grootste gemak vereenzelvigen met lieden die algemeen uitgespuwd zijn door de maatschappij, van het Dutroux-kaliber. Want ja, het leven hangt aaneen van toevalligheden, het gaat hem om details. Ik had de Nobelprijs literatuur kunnen winnen, quod non, en ik had evengoed levenslang in Leuven Centraal kunnen zitten, quod non. Het zijn net de antipoden die ons eraan herinneren hoe weinig dat scheelt.

Niets drukt dat beter uit dan bijgaande foto die ik als bureaublad op mijn pc heb staan. Twee figuren die het in de geschiedenis helemaal gemaakt hebben, poseren daar in dezelfde klasfoto van de Realschule in het Oostenrijkse Linz. Beide geboren in 1889 als April-rammen, met nog geen week verschil. De ene helft van deze quasi-tweeling is een filosofische engel geworden, de andere de duivel in persoon. De ene kijkt wijs en dromerig, de andere eigenwijs en alreeds de armen gekruist. Toch merk je op die foto heel goed dat het nog andersom had gekund. Meer nog: de ene kon maar een engel worden omdat de andere zich op de hel had ingesteld. En zo ontrolt zich de geschiedenis, als een script waar de ene is wat de andere net niét is. Geen Tractatus Logico-philosopicus zonder Mein Kampf. Onthutsende waarheid, daarom wordt deze wereld maar niet beter!

En dat bedoel ik ook met antipoden: wie zichzelf wil kennen, moet niet op zoek gaan naar gelijken, maar naar de Andere, de tegenpool, met wie we eigenlijk één geheel vormen. Vervelende gedachte voor Gutmenschen: ze zijn maar zo goed als de slechte slecht is. Denk daaraan als u nog eens een goede daad verricht.

En aan wie ikzelf nog het meest doe denken op deze foto, de engel of de duivel, kijk, die appreciatie laat ik nu helemaal aan jullie over. Het mag ook wisselen, van dag tot dag, zoals het weer. Dat is nog het prettigst. Vandaag niets dan buien. Nog een goede dag gewenst.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Goed en slecht: een kwestie van rolverdeling? – Lectuur van een klasfoto

  1. Marc Schoeters zegt:

    Beste Johan. Soms zijn vrienden je “slechtste” vijanden. En het is heel belangrijk om je vijanden zorgvuldig te kiezen. Een goede vijand heb je meestal voor het leven – wat niet van alle “vrienden” kan gezegd worden. Je kan iemand wel “ontvrienden” maar niet “ontvijanden”. Een vijand is trouwer dan een hond en noodzakelijker dan brood. Hij of zij is – zoals je terecht opmerkt – een uitstekend middel om je eigen denken te scherpen. Ik wens je daarom – in navolging van Lewis Carroll in “Alice in Wonderland” – voor de volgende 364 dagen een gelukkige niet-verjaardag!

  2. Stefan Knotz zegt:

    Hey! Wir sind Heiden. Tanze dir! Doch spielt und tanzt auf meinem Grab!

Reacties zijn gesloten.