I love techno: de magie van de partydrug en de strategie van de afstomping

Ik heb nooit goed begrepen wat jongeren erin vinden om zich doof te laten dreunen op een discofestival. Noem me een oude zak, maar Tomorrowland en soortgelijke klonen zijn naar mijn bescheiden mening gewoonweg een uiting van massale dementia praecox: een stortvloed van decibels die het insteken van oordopjes onontbeerlijk maakt om de trommelvliezen niet te laten springen. Kunnen ze die geluidsknop niet wat lager zetten? Neen: het technisch exhibitionisme waarmee zo’n evenement gepaard gaat, vereist nu eenmaal veel lawaai. Tinnitus (gehoorschade met permanente oorsuizingen) komt steeds meer voor dankzij dit soort auditieve overkill.

Frappant is ook de verschuiving van de performance: in een vorig tijdperk waren het nog groepen en groepjes die je enige muzikale ijver kon toedichten, nu staat er een disk jockey cd’s te draaien. Deze dj’s bezitten een sterrenstatus en hebben het aureool van de archaische muzikant helemaal overgenomen. Het publiek evolueert mee en consumeert euforisch het gebeuren aan de draaitafel. De onnozelheid voorbij.

Fluttige dansjes

Dat weerspiegelt zich ook in de kinder- en tienercultuur. De tijd van de eindejaarsschoolfeestjes is weer aangebroken, waar kinderen zich van hun meest creatieve kant kunnen tonen. Maar de norm zakt schrikbarend: de Tomorrowland-dj toont zich in de verkleinde versie als hippe schoolmeester met ook een draaitafeltje. Kinderen die nog ergens een inspanning voor doen, een instrument bespelen en iets ten gehore willen brengen, vallen helemaal uit de toon. Als echte nerds worden ze aanzien, door de schooldirecties en door de vlotte meisjes en jongens die huppelen op bonkerige techno of Studio-100-gekweel. De fluttige dansjes op luidsprekergeschal zijn de norm geworden, de rest is gemarginaliseerd tot niet-compatibele restfractie.

Dat leidt sociaal tot bizarre situaties waarbij kwaliteit zo min mogelijk mag opvallen. Mijn 11-jarige zoon kent best wel wat van klassieke muziek en opera, maar spreekt er zo weinig mogelijk over op school: de schrik om uitgelachen te worden zit er diep in. Wat doe je aan die moordende druk van de middelmatigheid? Niets dus.

Gisteren nog hadden we het hier over ‘meegaan met de tijd’ en de zinloosheid van tegendraadsheid. De pedagogie wordt de motor van de achteruitgang. Het feit dat leerkrachten dom en cultuurloos voor de klas staan, creëert even middelmatige leerlingen die later op hun beurt weer de dovende fakkel doorgeven. Die negatieve spiraal kan men als ouder proberen te vertragen, maar de druk van de groep is groot. Op de duur ruik je alleen nog rook en is de vlam er helemaal uit.

No future

Van rook gesproken. De toename van het cannabisgebruik mag nagenoeg helemaal op de rekening geschreven worden van dit decibelgestuurd nivelleringsproces. Niemand durft dit luidop te zeggen, politici nog het minst want allen willen ze de jeugd aan hun kant. Toch vormt de Tomorrowlandcultuur en alle afgeleiden dé trigger voor de florerende handel in partydrugs, cocaine, cannabis, xtc en aanverwanten.

Drugs vormen er geen nevenverschijnsel van, ze zijn de essentie. Maak me niets wijs, het een gaat niet zonder het ander: het dance- en techno-gedreun (steevast op 120 slagen per minuut, alles wordt daar immers computergewijs aangemaakt) en de hang naar roes en verdoving vormen twee facetten van één escapistische cultuur, gericht op zero, het grote niets van inkrimpende hersenen en een mager, ééndimensioneel bewustzijn.

Politiek is dat ook niet zonder betekenis: het ‘no future’-principe en het idee dat heel de wereld toch om zeep is, vormen het maatschappelijke sluitstuk van dat nihilisme. Misschien komt dat het politiek establishment zelfs niet slecht uit: liever een cannabisplant in huis dan een lastige rebel. Opium voor het volk, de strategie van de afstomping in een nieuwe gedaante.

Enig elitarisme is hier dus op zijn plaats, in naam van het verstand, de scherpzinnigheid en de politieke waakzaamheid. Van Bach tot Stravinski moet het tegengif werkzaam blijven. En elke zondag ontbijt met Mozart. En ja, die drie uur muziekschool per week zijn de beste investering. Respect voor de kinderen die dat blijven opbrengen. En hopelijk komt er nog niet te snel een blitse cannabisminister op het idee om daarin te snoeien.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

11 reacties op I love techno: de magie van de partydrug en de strategie van de afstomping

  1. Jozef Leijnen zegt:

    heerlijk om op deze wijze te lezen dat ik niet de enige oude lul ben die er zo over denkt. kom net terug van een schoolfeestje van mijn 6-jarig kleinkind. Oorverdovend leuk op een onverantwoord laag niveau.

  2. Johan Hulsbosch zegt:

    Wat kan er nu fout zijn aan een festivalleke waar Groen-icoon (heb ik me toch laten vertellen) Calvo zijn gesponsord sigaretje rookt?

    • eric zegt:

      Om te weten hoe groen , groen is moet je af en toe een sigaretje roken.
      Ik ben gestopt met roken en ik geniet meer van groen.

    • Ivo zegt:

      Is het nu echt niet mogelijk een cultuur-historische mijmering niet onmiddellijk te vervuilen met plaatselijke partijpolitiek die al even debiel is als de debiliteit van de huidige mores die hier terecht wordt aangeduid? Op deze wijze wurg je elke filosofische reflectie : ze wordt op die manier onmiddellijk door het slijk van de plaatselijke partijpolitiek gehaald. En conform het huidige politieke klimaat: bij voorbaat mijn excuses voor alle medisch debielen die zich nu gestigmatiseerd voelen door mijn woord-gebruik /misbruik. Het is ook nooit goed, zong Cornelis Vleeswijk. Haha.

      • johan hulsbosch zegt:

        Ik lees deze blog met plezier omdat Johan Sanctorum zich niet te verheven voelt om het “slijk” als uitgangspunt van zijn “filosofische mijmeringen” te nemen. En verder : leeft U, in tegenstelling tot de debielen van dit onderaardse, niet teveel in een Platonisch rijk van idealistische verdwazing?

    • Ivo zegt:

      Ik zal niemand beletten zich te wentelen in het slijk van de plaatselijke partijpolitiek.En al zeker niet mensen met lange tenen. Who am I to judge ? I Seize the day.

  3. eric zegt:

    De hedendaagse filosoof(en) zijn laptop filosofen, dankzij hun laptop iedere dag een ander verhaal.

  4. Hans becu zegt:

    Zeer juist. Mijn tienerkinderen volgen muziekles en oefenen vlijtig, maar verstoppen dat zorgvuldig voor hun schoolvriendjes. Niks daarover op de Facebook pagina.
    Ik, oude lul, voer een eenzame strijd voor een beetje kwaliteit. Ik ban VTM, Thuis en Familie, steek de draak met shoppen en shoppingcentra, en met zwembadvakanties in Bodrum. Ik neem ze en keer mee naar Bozar of Flagey. En we bezoeken al eens steden en musea. Ik weet niet of ik de strijd win, maar ik acht mezelf niet kansloos. Mijn recept, heer ‘Sanctorum, is een consequent conservatisme. Weg dus ook van de burgerdemocratie en haar simplismen. Directe democratie, burgerfora : ze verhouden zich tot de democratie als K3 tot muziek. En zoals hier terecht werd opgemerkt : Tomorrowland is niet toevallig de plaats waar oppersimplist en groene populist Calvo een jointje paft. En o ja, ik mail per direct dit stukje door aan de koters.

  5. Hans becu zegt:

    Eric, ik vind Sanctorum een heer in het intellectueel verkeer.

    • eric zegt:

      Geachte Hans, ik heb in het geheel geen moeite met intellectuelen.
      Maar als ik zie hoe de wereld wordt geleid door intellectuelen, maakt die ene intellectueel niet zoveel verschil.
      Bekijk de geschiedenis maar vele knappe koppen, vele helden.
      In een reply vandaag heb ik het over de kleine man.
      In tijden van oorlog lopen de kleintjes vooraan, en de intellectuelen die staan achteraan, in tijden van vrede staan de intellectuelen vooraan en de kleintjes onderaan/of achteraan.
      Er is een groot verschil hoe ik de intellectuelen bekijk, en Uw kijk op intellectuelen.

Reacties zijn gesloten.