De Catalaanse revolte: waar blijft onze Teresa Forcades?

Spanish nun Teresa ForcadesZo saai en voorspelbaar de Belgische en Vlaamse politiek is (Bart De Wever in New York: wereldnieuws!), zo boeiend is de Spaanse en meer bepaald de Catalaanse. Verdorie, wat broeit en bloeit er allemaal niet in die regio. En het gaat vooral om vrouwen. Sterke vrouwen, rebelse karakters, maar met een opmerkelijk charisma.
Een week geleden schilderde ik een portret van Ada Colau, linkse activiste tegen de huisuitzettingen, en nu kandidaat-burgemeester voor Barcelona. Een van haar strijdpunten: het massatoerisme als moderne barbarendom een halt toeroepen, de stad terug geven aan de bewoners.
Nu blijkt ook de Benedictijner non Teresa Forcades zich op te werpen als politieke activiste aan de zijde van Colau, tot groot ongenoegen van de Spaanse Kerk en het Vaticaan.
U moet begrijpen: in het katholieke Spanje zijn nonnen nog altijd de bruiden van Christus en Platonische slavinnen van de paus (‘totuus tuus’). Madrid waakt over deze perceptie en steunt de kerkelijke hiërarchie voluit.
Maar Forcades keerde zich resoluut tegen Rome en zijn ‘patriarchale misogynie’, beukt tegen allerlei heilige huisjes en pilaren van het establishment. Onder meer de farmaceutische industrie moet het regelmatig ontgelden.
Bij ons is ze niet zo bekend, doch alleen al het ongewone profiel moet tot de verbeelding spreken: een non, feministe, topintellectueel (een half dozijn internationale diploma’s in geneeskunde én theologie), linkse militante, en, jawel, Catalaans nationaliste.

Vooral dat laatste intrigeert. In Catalonië is al wat sociaal, vooruitstrevend en republikeins is, de Catalaanse onafhankelijkheid genegen. Men ziet er autonomisme niet als een romantische utopie maar als een sociaal-politiek gemeenschapsproject. Bij ons is het nationalisme vooral het conservatieve geneuzel van De Wever, Dewinter en Annemans. Het sociaal project is nihil, het republikeinse vooruitgangsdenken onbestaande. Integendeel: Bart De Wever zweert bij verzuurde en/of anti-revolutionaire kniesoren zoals Edmund Burke en Theodore Dalrymple.
De verklaring voor dat hemelsbreed verschil kan historisch gegeven worden: Catalonië is altijd anti-Franco geweest en omgekeerd, terwijl de Vlaamse beweging tijdens het interbellum voluit flirtte met het fascisme. Ik kom zelf uit het milieu van stamboekflaminganten, leer er me niets over. Maar die uitleg volstaat niet. Want de vraag is ook waarom links in Vlaanderen het autonomisme niet omarmt. Antwoord: omdat het gewoon met zijn tijd niet mee is.

Links betekent in Catalonië blijkbaar iets helemaal anders dan hier. Ginder is het een volkse mobiliserende kracht en maakt het zelfs nonnetjes tot rebelse activisten, tegen het conservatieve Madrid en het centralistische staatsmodel.  Bij ons voelt het vooral verkalkt, star en zelfgenoegzaam aan. Zeer Belgicistisch dus ook, en krampachtig gericht op het status quo waarin dominerende krachten van het zgn. middenveld, met name de vakbonden, een sleutelrol spelen.
Zelfs rond klein-links en groen hangt dezelfde muffe geur van het geloof in de 19de eeuwse Belgische natiestaat en het daarbij behoren politieke status-quo.
Links en rechts zijn in dat perspectief even steriel, en zijn in een catch 21-situatie verzeild geraakt van de wederzijdse politieke gijzeling en retorische kringloopeffecten: de ene trekt de Belgische kaart omdat de andere Vlaams-nationalistisch is, en omgekeerd. Zo kunnen we nog eeuwen doorgaan.

Conclusie: wij hebben een rebelse non nodig. Een dokteres die de straat op gaat, een feministe die nog over andere wapens beschikt dan haar borsten. Een anti-paapse religieuze. Een on-socialistische socialiste. Een flamingante die geen zangfeesten of bedevaarten nodig heeft om zich sterk te voelen. Wie geeft zich op? Geen onnozele piraterij of Bontinck-grappen of neo-stalinistische kretologie, geen literaire dwergen met politieke nevenagenda’s, maar een echte, uit Vlaamse klei opgetrokken Jeanne d’Arc.
Op dat moment zal hier, vanuit mijn werkkamer, een welgemeend ‘totuus tuus’ weerklinken. Geheel de uwe.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op De Catalaanse revolte: waar blijft onze Teresa Forcades?

  1. Hans becu zegt:

    Johan,
    Ik heb het niet zo voor collectivistische nonnen, die enerzijds het absolute recht op leven van de foetus verdedigen, en anderzijds het absolute recht van de vrouw op autodeterminatie en dus op abortus. Het lijkt me dat je daarmee in de praktijk hopeloos in de knoei raakt. Totdaar. Belangrijker :Ik vrees dat vele linksige burgerbewegingen, activistische groeperingen, en waarschijnlijk ook Podemos, maar zeker Syrizia zwaar geïnfiltreerd zijn door communisten, die de terechte verontwaardiging van vele goedmenende mensen over een aantal uitspattingen van het kapitalisme manipuleren en misbruiken, niet om aan die uitwassen iets te doen binnen ons democratisch bestel, maar om het kapitalisme samen met de burgerlijke parlementaire democratie de nek om te wringen. Tsirpas wil geen oplossing. Hij pleegt chantage, en speelt chicken-game met de EU, net in de hoop dat de boel springt. De communisten zijn in de Europese parlementaire democratie volledig uitgeschakeld. Maar ze hebben Gramsci goed gelezen, en zijn theorie van bezetting van de instellingen perfect uitgevoerd. Het linkse/collectivistische gedachtengoed en vooral de morele normen ervan zijn in onze kapitalistische burgerlijke democratie perfect overreind gebleven en ze zijn daarenboven totaal dominant : aan onze universiteiten, in de pers, in de culturele wereld en in het fameuze middenveld : vakbonden, zorgorganisaties, mutualiteiten…Naar Vlaanderen vertaald : niet toevallig haten ze in dat middenveld de Marc Couckes van deze wereld. Niet alleen bewijst Coucke dat hun theorie niet klopt, want hij is met niks begonnen. Maar omdat Coucke een kapitalist is , is hij slecht. Geld is niks voor gewone Vlamingkjes, foei. En Meritocratie, zelf de broek ophouden, is al even verwerpelijk. Want de Couckes hebben het ACW en heel de Cm-bollenwinkel niet nodig. De arme, de sukkel, de migrant daarentegen is een slachtoffer, en dus per definitie moreel integer, want hij heeft die zorg wel nodig. Ene Dalrymple heeft dat zeer goed beschreven. En hij heeft zeer goed gezien hoe heel dat middenveld en de geïnstitutionaliseerde zorg niet langer mensen emancipeert, maar totaal van haar afhankelijk maakt, en daarmee een fabuleuze buitenparlementaire machtsbasis gecreëerd heeft, gefinancierd met miljarden belastingsgeld. daarenboven houdt dat middenveldhet collectivistische gedachtengoed mee levendig.. En ze hebben niet alleen de onderklasse aan zich vastgeklonken. Door de torenhoge belastingdruk die ze opleggen om hun systeem te financieren, en met als morele chantagemiddel de solidariteit, tasten ze de financiële emancipatie en onafhankelijkheid van de middenklasse aan, en maken ook haar van het systeem afhankelijk. Ze haten Dewever, niet zozeer omdat hij Belgie kapot wil, maar vooral omdat hij een binnenparlementaire machtsfactor is geworden die aan hun allesomvattende controle dreigt te ontsnappen, en die hun illegale buitenparlementaire macht aan banden wil leggen, en terecht . ‘Dewever is dus niet toevallig Dalrymple gaan promoten. Misschien is Dewever als conservatief in de Vlaamse context stukken emanciperender dan jij denkt, Johan. Verder zien we hoe links de migrant, en zeker de Moslims, aan de boezem drukt. Niet alleen om electorale redenen. De linkse Gutmensch,geroerd door de idd. vaak moeilijke positie van vele migranten, laat zich ook hier weer ringeloren door de gehaaide Gramsci communisten. Want wat bindt de PvdA toch zo innig aan de Islam? Waarom bakken ze zoete broodjes met de fanatici van Kif.Kif en BOEH ? De doelstelling van de totale vernietiging van de westerse burgerlijke kapitalistische democratie, en het installeren van een nieuwe maatschappelijke orde, dat is wat hen bindt. Gramsci is niet toevallig de geniale bedenker van het Eurocommunisme op het ogenblik dat geen zinnig mens de communistische catastrofe en haar onmenselijkheid nog kon ontkennen. Het Eurocommunisme werd de beschaafde, menselijke, Europese variant, en dus opnieuw een moreel verdedigbare vorm van collectivisme. Vandaag zijn het de Gramsci-erfgenamen, die, in nauwe samenwerking met hoogopgeleide en ogenschijnlijk volledig geïntegreerde West-Europese Moslims, de zgn. gematigde en dus aanvaardbare Euro-islam als integreerbaar in onze Westerse democratie en dus als perfect acceptabel proberen te verkopen. Dit niet toevallig in de periode dat net zoals bij het communisme toen, geen zinnig mens nog kan ontkennen dat de Islam onmenselijk en gevaarlijk is. De bewijslast is daarvoor te overdonderend : 9/11, de eindeloze terreur, de totale mislukking van de Arabische lente….geen zorgen : hier is de Euro-islam, niks te maken met terreur. Het gaat erin als zoete koek, en wordt ijverig promoot door de ‘Gramsci-pers en haar commentariaat.

    In Vlaanderen is niet links, net zomin als de burgerdemocratie, emanciperend en vernieuwend, maar net het conservatisme is dat. En net daarom krijgt rechts in onze door links volledig gedomineerde “Gramsci-pers” nauwelijks een stem, en wordt het onnozelste burgerinitiatief, zoals de G 1000, kritiekloos de hemel ingeprezen. En het is toch niet normaal dat Knack o.l.v de communist Jürgen Oosterwaal precies de opiniekrant van de PVDA en Kif Kif lijkt geworden, en dat de Sanctorums van deze wereld,laat staan een conservatieve rechtse intellectueel er geen poot aan de grond krijgen, tenzij Dedecker als.goedverkopend schaamlapje. En Abu Jahjah krijgt godbetert zijn column in de Standaard…. Over de VRT zwijgen we.
    De vrije, geëmancipeerde Vlaming is niet de slaaf van de pensioenkassen en de vakbonden, maar is financieel onafhankelijk en zelfredzaam, maar vooral mentaal weerbaar en zelfbewust. Net dat kunnen en moeten de Vlamingen leren van de Britse conservatieven : rechtoplopen. Het gaat er niet om dat die perfect zijn of de waarheid in pacht hebben. Maar ze laten tenminste niet op hun kop zitten zoals de Vlamingen. Thatcher heeft Scargill gekraakt, en maar goed ook, anders was het VK nu een ontwikkelingland. Wanneer worden De Leeuw en co hier eens gekraakt ? En ze durven nee te zeggen tegen de centralistische Eurobureaucraten, zonder de luchtfietsers van Ukip achterna te lopen. En Thatcher kraakte met Reagan de USSR, terwijl de onnozel-naïeve West-Europese pacifisten, de Linkse VU aan kop, nog altijd wilden “dialogeren”. En Churchill zag het gevaar Hitler, en handelde consequent en doortastend. Niks appeasement. En hij won samen met de Amerikanen de oorlog. De Angelsaksische cultuur heeft een unieke dimensie die ontbreekt in continentaal Europa, en zeker in Vlaanderen : resilience, veerkracht, en de moed van de overtuiging. Daarom kijkt Dewever zo vaak in Angelsaxische richting, en ik denk dat hij dit juist aanvoelt. We hebben hier al een gigantisch overschot aan linkse gutmenschen die zich laten manipuleren door geslepen vijanden van de democratie. En weg met de linkse pensee Unique, weg met het oerconservatieve would-be progressieve middenveld dat ons met onze eigen centen onder de knoet houdt. Een beter voorbeeld van aloude Vlaamse verknechting, helaas.

    • eric zegt:

      Geachte Hans,
      Zoveel moeite gedaan met Uw artikel
      Voor wie eigenlijk voor J.Sanctorum ?
      Mijn reactie op Uw artikel uit sympathie, voor Uw moeite.

  2. Hans becu zegt:

    Ach Eric, moest,er eens uit. Lig er verder niet,wakker van, doe ik ook niet

Reacties zijn gesloten.