Pinksteren 2015: vrouwen weten wat mystiek is, mannen praten en schrijven erover.

AfhaalchineesVandaag feest van de vurige tongen. Een feest voor de vrouwen, dacht ik toch, want wat kan dat bezoek van de Heilige Geest nu anders zijn dan een stevig, lang orgasme, veroorzaakt door een Cunnilingus-gebed van Heer Octopus op het altaar van de liefde?
Maar vergis u niet: dit gaat over meer dan banaal genot, dit gaat ook over feesten van angst en pijn, vrij naar Paul van Ostaijen. Tien jaar geleden, op 15 augustus 2005, een ander vrouwenfeest, verklaarde ik de Westerse hedonistische moraal maar ook de monotheïstische fallocratie al voor dood in Visionair België, met de volgende woorden (ik had toen nog niet de scherpte en de beknoptheid van vandaag):

“…Ik vermoed dan ook dat vrouwen als Véronique en Monica, en jawel, ook de kloeke boerin uit Erembodegem, de hypocriete, permissieve moraal van onze hedonistische en materialistische samenleving spuugzat zijn. Heel het ‘decadente’ Westen ademt de vermoeidheid uit van een nihilistische cultuur waarin alles kan en niets moet. ‘Democratie’ is ontaard tot de dictatuur van het gemiddelde, een groezelig amalgaam van meningen die zich onder impuls van media-goeroes vermengen tot een horizontale kakelcultuur waar iedereen aan het woord is maar niemand wat te zeggen heeft. De kijkcijfer-obsessie, de talloze TV-talkshows, weblogs, lezersrubrieken, pop-polls, allerlei onbenullig verkiezingspelletjes,- het zijn tekenen aan de wand: de waarheid is dood, leve de meningen. En, erger nog: gelijk krijgen is belangrijker dan gelijk hebben.”

“In dat perspectief wordt de vrouwelijke fascinatie voor ‘sterke’, potente en kuise mannen-met-een-missie die boven het geleuter van Jan Leyers en zijn gasten staan, haast een evidentie.
Totus tuus, geheel de Uwe, non, hoer, willoos werktuig, slavin, bruid van….: het verborgen appèl van fundamentalistische terreur, dat ook in het zgn. Stockholm-syndroom (de empathische band die ontstaat tussen gegijzelden en gijzelnemers) merkbaar is, roept vrouwelijke onderwerpingsattitudes op die, haast hormonaal en instinctief, heel onze slappe, tolerante en in feite waarde(n)loze cultuur van de verveling in vraag stellen.
Monica’s vaginamonoloog is vele malen sterker dan het rommelig-pluralistisch samenraapsel ‘Ander Geloof’, bijeengescharreld door haar partijgenoot Steve Stevaert.
Was de middeleeuwse mystica Hadewych ook niet van Antwerpse komaf? ‘Tussen vernedering en wellust ligt de oceaan van de overgave’, het is de reden waarom vrouwen altijd winnen, zo legde een ervaren SM-slavin me uit.”

“Laat dus duizend bloemen bloeien. Niet alleen op politiek en sociaal vlak, maar ook wetenschappelijk betekent dit een totale ommekeer in ons denken, vanuit het bevrijdend inzicht dat de dingen ook hun tegengestelde bevatten. De ene kosmische formule die alles samenvat, God als vierkantswortel van -1 (tevens de mannelijke erectie, dixit de Freudiaan Lacan), Bach/Escher/Gödel, de Grote Bouwmeester van de loges, vergeet het. Alle reductionistische denkbeelden worden archaisch, ontmaskerd als vermommingen van de fallusgod. Weg dus die superlul van een Mozes, leve de dubbels en de vertakking van het vrouwelijk orgasme. Misschien wordt het pantheïsme wel terug een optie (‘alles is goddelijk’), eventueel gekoppeld aan een nieuw matriarchaat dat de hysterische Monica’s op deze planeet écht kan bevrijden.
Oh, my God… De goeie ouwe dialectiek kan weer van stal gehaald worden, die subtiele erotisering van de rede, waarin alles ‘wordt’: geen versteende Waarheid van de woestijn, geen moeras van meningen, maar een rivier tussen kant en overkant, gravend in zijn eigen, steeds dieper wordende bedding.”

Zo wordt de vrouw tegelijk of afwisselend slavin en godin, object en subject. Vanavond afhaalchinees. De OOsterse wijsheid zal ons redden, geloof me.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .