De Westerse vrijheidsmoraal en de paradox van de gelukkige slavin

slaafWe kunnen veel leuteren over mensenrechten en vrijheden, maar wat als moslimvrouwen u komen vertellen dat ze die ‘vrijheid’ vinden onder een boerka en de islam willen belijden, die taalkundig nog altijd synoniem is van ‘onderwerping’, zoals Theo Van Gogh, en (veel later) Michel Houellebecq benadrukten?
Daarop eigenlijk geen antwoord. Want er is ook zoiets als een vrijheid om onvrij te zijn. Het genot van de pijn, de wellust van de vernedering. U voelt me aankomen: dit leunt aan bij het sado-masochistisch register waar vele hedendaagse koppels druk mee experimenteren. Gisteren was ik nog op bezoek bij zo’n stel, en belandde ei-zo-na tussen hamer en aambeeld, of in dit geval de zweep en het bed (met kettingen).
Een hele tijd geleden raakte een rechter zijn job kwijt en werd veroordeeld, wegens SM-praktijken thuis, met zijn vrouw, in volle toestemming. Sterker nog: ze smeekte om meer, zodanig dat de man nauwelijks nog aan haar wensen kon voldoen. Daar is ook in 2009 een film over gemaakt, niet voor gevoelige zielen: de minzame Gene Bervoets wordt er werkelijk gedwongen om zijn wederhelft Veerle Dobbelaere tot bloedens toe af te ranselen en met ijzeren tangetjes te bewerken. Vrijheid zei u? Arme Gene. Hegel bewees al dat de meester de slaaf is en vice-versa.

Dat de rechter nadien zo zwaar werd gestraft, ligt niet aan het rechtssysteem en de wetgeving, maar aan de dieper liggende kortsluiting binnen onze moraal van de vrijheid en de zelfbeschikking. Magda, de vrouw in het verhaal, kiest er namelijk voor om zich te onderwerpen en te laten folteren. Dat kunnen wij met onze politiek-correcte weldenkendheid niet vatten, maar binnen de besloten muren van de SM-clubs weet men van wanten. Zij zijn de nieuwe subversieve loges en laboratoria van het transhumanistische denken.
Duidelijker gesteld: geweld is op zich niet slecht, je moet alleen iemand vinden die het wil ondergaan en het nog leuk vindt ook. Om te beginnen heel het volk met zijn ‘Sklavenmoral’, zoals Nietzsche (zelf zweepjesliefhebber, in de onderdanige rol) het uitdrukt. Omgekeerd geldt evenzeer: het masochisme, de drang om vernederd en gepijnigd te worden, roept als vanzelf de geweldpleger en de sadist op. Dat iedereen gewoon zijn rol in dit spel kiest. Eventueel met beurtrollen, nu eens S en dan weer M, waarom niet.

In heel de langzamerhand grotesk wordende genderdiscussie van vandaag mis ik deze component. Is het daarom dat blanke, Europese vrouwen van hier hun heil in de Islamitische Staat zoeken, waar ze dagelijks een pak slaag krijgen? Het Duitse weekblad Der Spiegel heeft nog eens het officiële IS-magazine doorbladerd, en stoot op getuigenissen van bekeerde en naar ginder uitgeweken vrouwen die hun staat van slavin verheerlijken. Nu gij. OK, het is misschien voor een deel propagandapraat, maar die bekeringen en migraties gebeuren wel echt.
Dus ja, vrijheid, het is een heikel ding, en de paradox van de gelukkige slavin is voor ons iets onoverkomelijk. Al weten wij heel goed dat dwang en onderwerping componenten vormen van de seksuele beleving. Het is in die SM-sfeer dat de taboes doorbroken worden en dat we onze humanistische kramp kunnen overwinnen. Geweld is niet alleen een probleem maar kan ook een oplossing zijn, mits kunstig en smaakvol toegepast. Ook al beschouwt de goegemeente dit als wansmaak.

Benieuwd wat de vrouwenfora hierover denken. Er bestaan uiteraard ook onderdanige mannen, maar niet in de Islam, toch niet officieel (zoals er officieel ook geen homo moslims zijn). Dat kan een gat in de markt zijn: laten we het tegenoffensief beginnen vanuit de SM-clubs, en stoppen met de liberale prietpraat. S zoekt M, en vice versa. Als het geweld toch onuitroeibaar is, verfijn het dan tot strategie van de lust. Alle accessoires te vinden op het internet.
Op de foto poseren filosoof Friedrich Nietzsche en dichter Paul Ree voor slaaf/lastdier. Lou Salome hanteert het zweepje. Onderwerping dus, soumission, maar dan helemaal conform de Westerse dialectiek.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op De Westerse vrijheidsmoraal en de paradox van de gelukkige slavin

  1. Marc Schoeters zegt:

    Een recent voorbeeld van de heersende SM-moraal is het toekennen van de Arkprijs van het vrije woord. Gedreven door een masochistisch verlangen naar zelfvernedering kenden de vrijzinnige leden van de jury de prijs toe aan Fikry El Azzouzi – zoals elke ingewijde weet een moslimfundamentalist die dat gewiekst weet te verbergen. Bij de uitreiking van de prijs beloonde Fikry’tje de masochistische slavenmoraal van zijn weldoeners. Hij kastijdde hen als een volleerde SM-meester – bijgestaan door twee meesteressen – met een pleidooi voor de onderwerping aan de hoofddoek. Hij stelde dus niet teleur en pakte de zelfhatende elitaire meute vol in de kont. Zalig toch? – S(choeters) M(arc)

Reacties zijn gesloten.