De dood van Jef Geeraerts en de ‘verrijking’ van twee Vlaamse cultuurnichten

Hoe droevig de dood van een groot man kan wezen, des te pikanter is dikwijls de nageschiedenis de komende uren, dagen, weken, wanneer de materiële en/of geestelijke erfenis ter sprake komt. Zo hebben wij ons onnoemelijk vermaakt na het overlijden van Steve Stevaert, toen zijn pupillen temidden van intense rouw een grote erectie vertoonden, zie de zaak Willem Elias.
Dat ik als roddelschrijver, aasgier en pop-up-filosoof daartoe mijn steentje bijdraag en de verwarring cultiveer, is algemeen bekend. Het zorgt soms voor grote woede bij de nabestaanden en fans. Ook na het overlijden van Gorki-zanger Luc De Vos, de man die zich op de verjaardag van zijn zoon in zijn eentje had doodgezopen (wat in de pers nergens mocht vermeld worden, uit ‘piëteit’), duurde het iconoclaste gelach van de hyena dagen lang op deze FB-pagina en de bijbehorende blog.

Nu zijn we in de postmortale luchtjes terecht gekomen van de Vlaamse romancier Jef Geeraerts. Innig bevriend met collega Erwin Mortier, dewelke ontroostbaar was na diens overlijden. En weer staat het lachen ons nader dan het wenen.
‘Jef en Nora waren een verrijking van ons leven’ vertelde het rouwende echtpaar Erwin Mortier/Lieven Vandenhaute in De Standaard van 11/5. Hoe die verrijking precies in elkaar zit, lezen we nu, in diezelfde krant: het homokoppel had het huis van Jef al jaren geleden van onder zijn achterste gekocht, maar hij mocht erin blijven wonen tot aan zijn dood, bij wijze van ‘vriendendienst’.
Erwin en Lieven waren dus letterlijk aan het wachten tot het zo ver was. Ik vind dit een hele mooie metafoor voor het schrijverschap in zijn totaliteit: als trouwe vrienden/confraters elkaar de dood in wensen, om na drie dagen van rouw de woonst, inclusief alle inboedel, over te nemen.
Terecht heeft de familie, de kinderen dus waar Jef Geeraerts niets mee wou te maken hebben sinds hij hun moeder in de steek liet, het huis laten verzegelen. Ergens moet de onzin stoppen. Ook dat is een mooie metafoor voor de wraak van het leven op de literatuur. Schrijvers denken alles onder elkaar te regelen en wonen in een luchtkasteel, dat pas bij de dood uiteenspat, of eventueel zelfs niet.

Nu dit een notariskwestie wordt, en misschien zelfs een rechtszaak, zullen hopelijk nog heel wat andere peripetieën boven komen, verrassende wendingen waarbij de plastic goden van de Vlaamse literatuur verder afsmelten, zeker met de crematie van Jef in het vooruitzicht. Stankluchtjes gegarandeerd in deze komische thriller vol verstopte ventilatieschouwen.
Ooit vatte radiopresentator Lieven Vandenhaute, samen met zijn literaire echtgenoot een steunpilaar van het links-progressieve establishment, zijn visie op het gepeupel samen als “Scheten laten, snurken en stinken. Leve de ochtendtrein naar de hoofdstad.”
Dat zal vanuit Drongen-Baarle, waar het spookhuis van Geeraerts staat, niet minder zijn. De Vlaamse luchtkwaliteit was al slecht, maar ze is er met de dood van de schrijver van ‘Gangreen’ zeker niet op verbeterd. Hou de neusknijpers bij de hand, wordt vervolgd.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .