Mannen zijn voor routine, rituelen en…. de pil: van twee één.

rituelenDe hype van het moment inzake non-fictie-literatuur is het boekje van journalist Mason Currey over ‘Dagelijkse rituelen’ (Daily rituals). Daarin beschrijft hij hoe kunstenaars, schrijvers, filosofen en andere creatievelingen nood hebben aan houvast om te kunnen werken, tot op het bijgelovige af. Rituelen, gewoontes, tics en hebbedingen dus. Uitsluitend die pen gebruiken, op die stoel gaan zitten, een koffie maken met welgeteld 60 bonen (Beethoven!), elke dag klokslag vier uur ’s namiddags gaan wandelen(Kant).
Het kan misschien een troost zijn voor al wie dagelijks dezelfde trein neemt, aan hetzelfde werkmeubel gaat zitten en netjes acht uren klopt om dan dezelfde trein weer in omgekeerde richting te nemen: ook ‘vrije’ geesten hebben routine nodig.
Juist, maar hoe vrij zijn ze eigenlijk? Er is de angst voor het leeg blad en de Muze die niet komt. Dat heeft te maken met productiedwang. Elk jaar moet schrijver Herman Brusselmans zijn roman afleveren, netjes tegen de boekenbeurstijd. Vergeet de vrijheid van de culturo: opgejaagd door het publiek, de media, hun aanhang, omgeving, ondergaan ze een prestatiedruk die maar weinig afwijkt van deze van de dwangarbeider. Vandaar dus die tics.

Uiteraard doen ze dat zichzelf aan. Het verlangen naar roem en status drijft de cultuurslaaf,- want zo noem ik hem,- tot het uiterste. Een dag zonder ‘inspiratie’ is dan dodelijk. Ik ken het probleem, want ik lijd er zelf aan: productiedwang en herhalingsmanie. Zoals de zon elke dag opgaat zal ik schrijven, en o wee als het niet lukt. Saai en routineus leef ik, om te vermijden dat de machine hapert. Elke dag op hetzelfde uur die rommelige schrijfkamer in, waar niemand iets mag opruimen. Vakanties, feestjes, ik hoef ze niet want ze verstoren alleen maar de intellectuele routine, tenzij gepland, die week per jaar aan zee.
Vergis ik me, als ik dat syndroom weer toeschrijf aan een mannelijke cultuur? Een haast industriële visie van de hoofdarbeider op eigen creativiteit, waardoor het brein zichzelf voortjaagt, wanhopig op zoek naar ‘rituelen’ die het proces automatiseren?

Net nu,- en dat brengt ons op de tweede hype van het moment,- ontstaat er een nieuwe opstand (op zich is het inderdaad een periodiek verschijnsel) van vrouwen tegen de anticonceptiepil. Lees de betere vrouwenblogs erop na: ze ‘moeten die troep niet meer’. De pil zou een mannelijke uitvinding zijn (klopt) om regelmaat in de vrouwelijke cyclus te krijgen (klopt ook). Dat de geherorganiseerde hormonale huishouding de pieken en dalen inzake ‘goesting’ bij de vrouw aftopt, deert de man niet. Hij wil elke dag neuken, op het vaste uur en in dezelfde standjes… want routine beschermt de creativiteit. En o, wat kijkt hij beteuterd als ze een keer niet wil.
Zonder pil heeft een vrouw vooral zin in het midden van haar cyclus, dus één keer per maand rondom de eisprong, maar dat is een periodiciteit die niet te rijmen valt met de industriële tijdslogica van de man-virtuoos. Jeezes, we zijn weer in boek I beland!
De angst voor het leeg blad blijkt ook de angst voor een vrouw die neen zegt. De Muze moet aan de pil. Met het grootste gemak kunnen die twee teksten nu samengevoegd worden en, mits wegwerken van een hoop vulsel, herleid tot een artikel zoals u nu ongeveer leest. Reken uit uw tijdswinst.

Tijd nu voor een koffie, steeds dezelfde tas, wolkje melk, neer te zetten op de plek van de schrijftafel waar al ontelbare ringen zijn ingeprent. Tot morgen, zelfde uur.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

5 reacties op Mannen zijn voor routine, rituelen en…. de pil: van twee één.

  1. Ivo zegt:

    Ik geef het toe: dagelijks lees ik de bijdrage van Johan, als een ritueel.

  2. VERLEYE Johan zegt:

    Mooi staaltje bekentenisproza.

    • Stefan Knotz zegt:

      Al dat bekennen van dat gewennen,
      gaat hij wel eens zonnen aan de Zenne?

  3. Stefan Knotz zegt:

    Hallo zusammen
    Ik beken. Ook ik ben een supporter van RFC Vis. Belg.!
    All die Jahre! All die Leitartikel! All die Kommentare!

    (RFC= Republikeins-Filosofische Club)

  4. Stefan Knotz zegt:

    Mocht ik begenadigd zijn met het schrijverschap, dan zou ik het boek “Fatty war bei der SS!” schrijven. De bedoeling zou zijn om daarmee de literaire prijs ‘De Gouden Etterbuil’ van zo maar eventjes 25000 Euro – hallo! – in de wacht te slepen. Het probleem is echter dat ik dan achteruit zou moeten leren schrijven. Mijn debuut zou dan “Flandern in Not’ heten.
    Hier volgt ’n experimentje :
    .roov raan rethca nav nevjirhcs nerel si nevjirhcs nerel tiurethcA
    Van voor naar achter.Van achter naar voor…
    ‘Mit Musik ins Leben’ terug naar de jaren negentig?
    ‘Künstlerhände’! (Inga Rumpf)

Reacties zijn gesloten.