Geloof en ongeloof in de Mare Nostrum: liever ramptoerist dan ‘Wir haben es nicht gewusst’

Onder de reacties gisteren rond mijn stukje over de gekapseisde vluchtelingenboot, onderscheidde één categorie zich als übercynisch: namelijk zij die de stelling huldigen dat er nauwelijks drenkelingen waren, en dat heel de zaak in scène was gezet door de EU, met medewerking van de media, om een publiek draagvlak te creëren voor een nieuwe migratiegolf, of zoiets.
Ik ben altijd geïntrigeerd geweest door complottheorieën. Ze gaan in tegen consensuspercepties, veelal opgezet door de media. Een pionier was de Franse cultuurcriticus en mediafilosoof Jean Baudrillard (1929-2007), met zijn boek ‘La Guerre du Golfe n’a pas eu lieu’ (1991). Daarin wordt nogal provocerend gesteld dat de eerste golfoorlog een puur media-evenement was, een beeldmatige constructie waarin reële beelden, gemaakt door het Amerikaanse leger, kunstig gemixt werden met studiotrucs.
Sommigen denken nog altijd dat de maanlanding in 1969 al evenzeer opgezette fictie was, ergens bij nacht gedraaid in een stuk Arizona-woestijn. Geef toe: u hebt er in het beste geval ook alleen maar schokkerige zwart-witbeelden van gezien, u was er niet bij.

De negationisten hebben Baudrillard achter zich, en dat is niet niks. Jean-Marie Le Pen en een half dozijn extreem-rechtse pippo’s geloven ook niet in de gaskamers van Auschwitz. En effectief: hij heeft ze nooit in werking gezien, ik ook niet, u vermoedelijk evenmin. En al zei u dat u er zelf bij was, waarom zou ik u geloven? Heel de geschiedenis is een fantasmagorie, een uitgedijde aprilgrap. Zelfs Auschwitz wordt een gerucht, een Jodencomplot, misschien binnen 100 jaar zelfs een standing joke: het was maar om te lachen!
En dan zijn er nog de theorieën rond fictieve plekken: de stad Bielefeld bestaat niet, evenmin als onze Vlaamse stad Temse. Deze laatste is namelijk een pure projectie, zichtbaar vanaf de Rijksweg nr. 16. Of de stelling dat België niet bestaat, en eigenlijk een mediashow is, in het buitenland enkel zichtbaar als een beeldreclame van bier, pralines en frieten. Waardoor wij eigenlijk ook niet echt zijn, maar eerder cartoonfiguren of 3D-animatie. Bewijs maar eens dat het niet zo is.

Een stap verder nog gaan de radicale sceptici: alles is maar een illusie, die zich onder onze hersenpan afspeelt. Is het leven een droom? Bestaan we wel echt? De fysicus Juan Maldacena ontwikkelde al in 1997 de theorie dat wij eigenlijk maar existeren in een hologram, en dat het echte, tweedimensionele universum zich daarbuiten bevindt. Waarom ons dan nog druk maken over een illusie binnen de illusie, zoals het TV-beeld van een omgeslagen boot?

U begrijpt: het scepticisme is zowel nuttig als een doodlopend straatje. In extreme mate begraaft men zich in zijn eigen hersenpan, ook wel ‘solipsisme’ genoemd. Voortdurend moeten we de afweging maken tussen geloof en ongeloof. Leren leven met waarschijnlijkheid. De waarheid is geen solide realiteit maar een weddingschap. Informatie kan helpen, maar niet altijd. Ook individueel instinct en gezond verstand zijn daarin scheidrechters. Zo heb ik beslist om niet in God te geloven en ook niet in de ‘chemtrails’ (uitlaatsporen van straalvliegtuigen die ons vergiftigen) van mijn goede vriend en complotdenker Peter Vereecke, maar wel in de theorie van de klimaatopwarming, de wereldwijde CIA-manipulaties, en jawel, dus ook in het feit dat er zo’n 900 bootvluchtelingen verdronken in de Mare Nostrum. Het staat iedereen vrij dat niet te doen.
De vraag waarom zo weinig lijken geborgen worden is nu overigens ook beantwoord: de meesten zaten in het vergrendelde ruim, een massadoodskist dus. Dat ruim was de economy class van de reis, want de goede betalers mochten op het dek blijven. Tussendoor gooien de moslims ook nog eens de Christenen overboord, kwestie van wat meer plaats te hebben. Geef toe: zelfs moest dat niet waar zijn, het is goed gevonden. En nog uit het leven gegrepen ook.
Als filosoof en ramptoerist ga ik het liefst voor de worst case. Ik verkies sensatie boven stilzwijgen. Het is minder erg om achteraf uitgelachen te worden als goedgelovige naieveling, dan als struisvogel die zijn kop in het zand stak. Soms overtreft de waarheid namelijk alle fantasie.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Geloof en ongeloof in de Mare Nostrum: liever ramptoerist dan ‘Wir haben es nicht gewusst’

  1. Marc Schoeters zegt:

    Beste Johan. Ik heb alle reacties tot nu toe op je artikel over de gekapseisde vluchtelingenboot herlezen. Ik vind nergens – maar dan ook nergens – zelfs maar een suggestie “dat er nauwelijks drenkelingen waren, en dat heel de zaak in scène was gezet door de EU, met medewerking van de media, om een publiek draagvlak te creëren voor een nieuwe migratiegolf, of zoiets.” Of er nu vijfhonderd of duizend doden te betreuren vallen doet er niet toe. Elke dode is een dode te veel. Maar niemand betwist het treurige werkelijkheidsgehalte van de gebeurtenis. Integendeel – iedereen neemt de zaak heel ernstig. Maar er komen uit de reacties wel twee grote bezorgdheden naar voor. (1) De terechte bezorgdheid dat ongecontroleerde en massale immigratie de Europese samenleving verder zal ontwrichten – en dat niemand daar beter van zal worden (ook de “gelukzoekers” niet). (2) De even terechte vrees dat de krijgsheren van IS hun bedreigingen waarmaken – zoals ze dat tot nu toe altijd hebben gedaan – en Europa willens en wetens laten overspoelen met een massale hoeveelheid migranten (waaronder vanzelfsprekend nuttige medewerkers voor hun project tot vernietiging van de “goddeloze” Europese cultuur).
    Ik begrijp dus totaal niet waar je het over hebt als je aan de reacties van je lezers bovenstaand artikel breit over “radicaal scepticisme” en “solipsisme”. Graag dus een of meer citaten uit de reacties van je lezers die dit kunnen staven. Alvast bedankt.

Reacties zijn gesloten.