Traag maar onverzettelijk: als dit geen grote kunst is, weet ik het niet meer.

Toen ik haar you-tube-filmpje leukte en een paar bemoedigende woorden postte, was het amper 200 keer bekeken. Nu staat de teller op 87.000, hebben de reguliere media er zich meester van gemaakt, heeft ze in alle kranten gestaan, en behoort ze tot de waan van de dag waar alles wordt opgeblazen maar ook weer even snel vergeten.
Ik heb het uiteraard over dat filmpje van ‘crazyliebling’, nu bekend als Ashley Vandekerckhove, waarin ze de oversekste VUB-professor Willem Elias, die vindt dat verkrachtingsslachtoffers maar direct aangifte moeten doen en niet een tijd moeten lopen pruilen, de mantel uitveegt. Dit alles in de slipstream van het Stevaert-drama en de rare bokkesprongen van diens medestrijders om een en ander te vergoelijken waardoor de klaagster, mevrouw X, eigenlijk tot dader werd gepromoveerd.
Het filmpje ging ‘viraal’ zoals dat heet en werd dus door de media opgepikt, toch ook wel wat, laat ons eerlijk zijn, omdat Ashley een leuk snoetje heeft en zo’n schattig Westvlaams accent spreekt, waarbij ze telkens de laatste lettergreep van elke zin helemaal inslikt.
Ondertussen zijn er nog wel wat vrouwonvriendelijke tweets en facebookposts opgedolven van die ‘mijnheer Elias’ (zo noemt ze hem, en ontneemt hem zo vriendelijk maar kordaat alreeds zijn titel van professor), die wel allemaal onder de categorie van vrijemeningsuiting vallen, maar tegelijk ook een ontluisterend beeld geven van wat er in zo’n decaan psychologie omgaat, en, breder beschouwd, de socialistische gremia waartoe hij behoort.

Waarom dit filmpje me zo intrigeert? Uiteraard om de boodschap zelf, waar ik helemaal achter sta. Maar ook omdat dit een ode aan de traagheid is, waarover ik het gisteren had. In een tijd waarin alles snel moet gaan, zijn traagtes echte oases. Soms irriteren ze (zoals het oudje dat op de weg voor ons tuft aan 40 per uur), maar soms dagen ze ook enorm uit, zoals in dit geval. Tweeëntwintig minuten doet ze erover: elke communicatie-expert zal u vertellen dat dit redeloos lang is, en dat een clipje van 5 minuten het absolute maximum is. Maar dat is het net: Ashley is geen expert en wil niet zo nodig ‘communiceren’, neen, het is gewoon een vat smurrie die traag maar gestaag overloopt op het nette voltapijt van de academische goegemeente.
Ze haast zich dus niet, ze neemt haar tijd. En dat is geen tactische maar een existentiële kwestie, die te maken kan hebben met angst, maar ook met aarzeling en zin voor verdieping en doorleving.
Ze nam haar tijd om aangifte te doen (drie jaar, veel te lang volgens de VUB-decaan), ze nam haar tijd om die vriend van haar te dumpen die haar verkracht had (want er ook na de feiten nog steeds verliefd op), en ze neemt haar tijd om haar verhaal te doen. Alles in slow motion. Mannen die na vijf minuten willen klaarkomen, kijken er met verbijstering naar.

Zo wordt dit verhaal over pijn en frustratie op een vreemde manier ‘esthetisch’, net door de radicale manier hoe crazyliebling ons pakt en in een retorische bubbel meeneemt. Zonder trukjes of flashy toestanden, zonder enige techniek en met een rampzalige dictie. Een keer of tien heb ik het nu al bekeken, dat zijn 220 minuten, of de duurtijd van een stevige Wagner-opera. Tijd om te stoppen, maar toch: dank u voor de verloren tijd, dame.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

8 reacties op Traag maar onverzettelijk: als dit geen grote kunst is, weet ik het niet meer.

  1. Pingback: Persoonlijke reactie op de uitspraak Willem Elias (victim-blaming) | Civic Journalism

  2. Rasta Safari zegt:

    Ken je de mop van een bezoeker van het gekkenhuis, die er een gek ontmoette, die beweerde dat hij Napoleon was? “Weet je wel, wie ik ben?” vroeg de gek. Terwijl hij zijn rechterhand in zijn vest stak, sprak hij de woorden uit : “Ik ben Napoleon Bonaparte, de keizer der Fransen!” Verbaasd zei de bezoeker : “Wie heeft je dàt wijsgemaakt?” Wat verderop bevond zich een andere gek, die zich plotselings in de conversatie mengde: “Hij weet dat van mij… Ik heb hem dat gezegd!”? zei ie. De bezoeker ging naar die andere gek toe en stelde hem de vraag : “Wie ben jij?” De gek diende hem van repliek : “Ik? Ik ben God! ”

    Ooit verzeild geraakt op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis, kwam ik er aan een metalen deur te staan. Het betrof de ‘gesloten afdeling’. De deur was dus gesloten en ernaast was een bel. Na er te hebben ‘aangeklingeld’, zwaaide de deur open in haar hengsels en een verpleger met wit uniform en een sleutelbos in de hand kwam opdagen. Op de zaal stonden links en rechts ziekenhuisbedden opgesteld. Onmiddellijk links zat een patiënt op het bed, die naar me toe kwam. “Können Sie rollen”, vroeg de man, terwijl hij een pakje tabak met bijhorende sigarettenblaadjes boven haalde. Hij kwam naderbij en bleef het maar vragen : “Können Sie rollen? Können Sie rollen? Können Sie rollen?” …

    “I’m a madman, yeah!” Als je haar maar goed zit!

  3. P.Fend zegt:

    The woman is the nigger of the world, nietwaar Mijnheer?

    • Rasta Safari zegt:

      Beste P

      Nu we ons hier toch op deze plek in de virtuele oneindigheid bevinden, mag je ook Rasta zeggen. Dat de vrouw ‘the nigger of the world’ is, daartegen heb ik wel wat ideologische munitie. Maar je hoort wel eens zeggen : “al wat je verschiet, ben je kwijt “. Laat ik het daar misschien bij houden. Op die manier vermijdt men ook dat hier met glazen wordt gegooid…

  4. Miel zegt:

    Ik moet iets bekennen. Toen het eerste nieuws van de aangifte van verkrachting bekend raakte, heb ik als eerste reactie gehad: ‘een aangifte na drie jaar?, dit is waarschijnlijk een machinatie, een afrekening met Stevaert om zijn clan binnen de SP te desavoueren en het kadert allemaal in de voorzittersverkiezingen binnen die partij.’ Ik heb deze gedachte ook uitgesproken. Gelukkig zit ik niet op Facebook, en heb ik het mondeling gedaan, anders had men mij erop kunnen pakken.
    Maar gedachten evolueren. In het licht van de zelfmoord van Stevaert, en door reacties op mijn eerste uitlating, heb ik mijn eerste bedenking bijgesteld. Stevaert was inderdaad een machtig man, dus de dame in kwestie had legitieme redenen om te wachten met haar aangifte (dit wordt ook onderschreven door de jongedame in het filmpje).
    Nu mijn punt: uitlatingen kunnen kwetsen. En het is goed om op kwetsende uitlatingen te reageren, zoals Sanctorum en de jongedame hierboven doen. Ook, maar niet alleen, om degene die de kwetsende uitlating heeft gedaan, de kans te geven zijn eigen gedachten bij te stellen.
    Maar iets anders is om onmiddellijk sancties en ontslag te gaan eisen! Waar houdt het dan op? Mag men dan niets meer verkeerds zeggen? En wat is verkeerd? Bedenkingen bij een te late verkrachtingsaangifte? Bedenkingen over de onaangepastheid van een bepaalde bevolkingsgroep? Als op den duur elke uitlating het risico inhoudt dat men zijn job erdoor zal verliezen, zal iedereen zedig zwijgen. Willen we daar naartoe? Ik alvast niet.

  5. Greta zegt:

    Verloren tijd kan je dit nooit noemen als filosoof, teleurstellend als je de ontelbare mogelijkheden hiervan niet ziet?

    De eerste keer heb ik het na één minuut afgezet omdat het te theatraal overkwam, ze zegt een experimenteel psychologe te zijn, dit het allemaal zeer ongeloofwaardig maakte, eerder als een rollenspel in een les waar verschillende pistes opengegooid worden om een debat te voeren, in die zin ook zeer bruikbaar en meer op niveau studenten en niet enkel op (sommige) ego trippende professoren, hoogleraars enz.
    Anderzijds kan ik het dan wel weer begrijpen dat net dit theatrale noodzakelijk is om andere emoties te kunnen tegen houden, verdringen en jezelf overtreffen dit te kunnen brengen, waardoor net door de nieuwe kanalen veel meer opengetrokken en mogelijk wordt.

    In de uitzending kwam ze meer waarheidsgetrouw over en deze bood voor velen misschien het inzicht dat slachtoffers ondertussen wel een betere opvang kunnen krijgen dan vroeger via allerlei kanalen om drempel verlagend te kunnen werken?

    Wat Steve Stevaert betreft geloof ik het niet, alleszins niet in die verwoordingen noch contexten die via allerlei kanalen gespuid zijn en overloop hier alle mogelijke waarheidsgetrouwe en misbruiken, denkpistes die ik destijds via Peter De Waele vernomen heb.

    Het wordt soms ook een te machtig wapen van de vrouw om te misbruiken, met alle frustraties voor mannen, ook dit kan mag eens opengetrokken worden.

    Ga hier gedeeltelijk mee met Miel – gedachten van Amerikaanse en Dallas toestanden, hoe smeriger hoe beter. In zoverre het artikel van Hugo Camps redelijk waarheidsgetrouw is, het woord “schaamte” het meest onrechtvaardige zeker voor een politicus die wel meer gewoon is…”Teleurgesteld” zal meer waarheid bevattend zijn…

    Vragen stel ik dan toch steeds waarom iemand daarvoor een gerechtsprocedure start, tenzij het om een echte brute, recidive verkrachter gaat?
    – Geld?
    – Wraak (en waar is dan het menselijke als je dan tevens toch het verloop van deze persoon kent, uit de politiek, zelfmoord broer, overlijden ouders) Ik vind dit dan weinig van menselijk gevoel getuigen. Me dunkt dat je dan je wraak wel reeds hebt gehad.
    – Andere?

    Als persoonlijke uitlating van gevoelens en vraagtekens i.v.m. overlijden en betichtingen vriend, vind ik ook niet dat dhr Elias iets verkeerd heeft gezegd integendeel.

    Ondertussen levert het ook heel wat gratis publiciteit voor VUB op die vrij onbekend en onbemind is in Vlaanderen om verschillende redenen.

  6. P.Fend zegt:

    Het is ondertussen toch wel duidelijk dat een verkrachte vrouw niet op de steun van een andere vrouw hoeft te rekenen ? Alle mogelijk scenario’s worden hierboven overlopen buiten die waarover het waarlijk gaat: misbruik, verkrachting, geweld en soms moord.

    Alleen brute, recidive verkrachter mag worden aangepakt ? Woorden, niets dan woorden waar alleen angst en twijfel uit naar voor komen. Inlevingsvermogens schijnt weinig vrouwen eigen te zijn. Wat droevig.

Reacties zijn gesloten.