Stevaert bis: “Over de doden niets dan goeds”?

Naar aanleiding van mijn blogartikel over Steve Stevaert, even een korte reflectie omtrent de vraag hoe een filosoof en columnist, of om het even wie, met de dood van zo’n publiek persoon moet omgaan. Woorden als ‘lijkenpikker’ zijn daarbij gevallen, uitdrukkingen als ‘dansen op het graf’. Ik voel me niet beledigd en doe daar niet flauw over: wie stevig uit de hoek komt, moet ook tegen de weerbots kunnen, mij zullen ze nog niet direct in het kanaal vinden.
Een paar opmerkingen:

1) Met het spreekwoord “over de doden niets dan goeds” heb ik het altijd moeilijk gehad. Is dit een restant van een oud bijgeloof, dat wil dat overledenen ons nog zouden kunnen lastig vallen als ze niet met respect bejegend worden? Sorry, ik geloof niet in spoken.

2) Ik maak daarbij een onderscheid tussen publieke personen, die altijd zelf de schijnwerpers hebben gezocht, en ‘gewone’ mensen. Publieke figuren moeten publiek kunnen becommentarieerd worden, ook bij hun overlijden, door voor- en tegenstanders, vriend en vijand, en dit zonder hypocrisie.
Ik heb Stevaert altijd bij leven bekritiseerd (dus niet tot op vandaag gewacht, zoals sommigen zeggen), ik kan daar een lijst van artikels en columns over voorleggen. Het zou pas leugenachtig zijn, moest ik nu de loftrompet steken. Het ‘In Memoriam’ moet zijn zoals het woord het zegt: hoe ik mij deze persoonlijkheid zal herinneren.
De nabestaanden (ik bedoel dan familie en echte intimi, niet het socialistische engelenkoor) moeten daarmee kunnen omgaan. Ik respecteer hun verdriet, maar zij mogen niet verwachten dat de waarheid opeens van geen tel meer is, en dat er afscheid van Steve zal genomen worden, als gold het een man zonder aanzien, zonder publieke dimensie, zonder politieke betekenis.

3) Speciaal over een politicus als Steve Stevaert valt nog heel wat te zeggen. Maar er is altijd een taboe geweest, dreigementen met sancties en zelfs met broodroof. Ik hoef niet nog eens naar de zaak Van Houtte te verwijzen. Bij leven en in volle glorie duldde Stevaert geen tegenspraak en intimideerde hij journalisten en opiniemakers. Is hij overleden, dan gelden de regels van sereniteit en de ‘deontologie’. Tja, wanneer mag men dan nog vrijuit over zo iemand spreken? Binnen vijftig jaar, als de archieven bij wet openbaar worden?

4) Ik ben pas echt in mijn wiek geschoten, toen zijn partijgenote Ingrid Lieten in VRT-Terzake de heiligverklaring van Steve inleidde, door te zeggen dat ‘macht hem niet interesseerde”. Je hoorde toen de vliegen doodvallen in de studio. Bij zoveel leugenachtigheid, die zelfs de ware persoonlijkheid van Stevaert miskent en beledigt, past een radicale correctie.

5) Tenslotte, wat de “ultieme stunt” betreft: ja, ik geloof in deze het slachtoffer tot de onschuld van de tegenpartij bewezen is. Een verdachte die veel meer macht en invloed en zelfs betere advocaten had dan zij. Dus ja, ik zie de zelfmoord van Stevaert als een ultieme poging om de rechtsgang te ontvluchten, maar ook om het slachtoffer genoegdoening te ontnemen.  De Stevaert-clan en de partij zullen nu alles in het werk stellen om haar te stigmatiseren en te culpabiliseren (zie de fameuze tweet van Willem Elias over ‘de dame die dit op haar geweten heeft’).
De hypocrisie en de kromspraak, waar de Vlaamse socialisten jammer genoeg zo in uitblinken, gaat dus door. De vraag is, wie er op wiens graf staat te dansen. Is het de bedoeling dat ook de vrouw die klacht indiende (na lang wachten, inderdaad, dat is typisch voor slachtoffers van misbruik, zie wat er in de Kerk gebeurde), ergens in een kanaal wordt gevonden?

Dus neen, het wordt hier hard en grof gespeeld. De sereniteit inroepen is zoveel als de doofpot klaarzetten. Niemand verwacht toch dat ik hieraan meedoe?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

6 reacties op Stevaert bis: “Over de doden niets dan goeds”?

  1. Ieder heeft recht op een eigen mening en ik respecteer die van jou. Heb Steve nooit persoonlijk gekend, maar hij leek in mijn ogen een tof persoon, wat niet wil zeggen dat ik me niet kan vergissen. Ik ben ook maar een mens, hoor !

  2. Mike zegt:

    tis al te zien wie de dode is natuurlijk en of je er mag kwaad over spreken of niet.
    Hitler, Stalin, Che Guevarra, Bin Laden, Sadam hoessein, Pandi, Dutroux???

    Van die mag je dan wel vreugdevol vieren en wie beslist of iemand goed of slecht is… de pers… eerst was Poetin goed, nu is ie slecht… Bin Laden hetzelfde…

    Fuck alle politiek correcten.

    Fuck Stevaert als ie ervoor kiest verdient hij het…

  3. Justine zegt:

    Binnenkort een stukje over Elias!?
    Video: Slachtoffer verkrachting eist ontslag van #VUB prof. Willem Elias

  4. Jean zegt:

    Er wordt bij deze gesproken over een verkrachter en de dood wijzigt daar niets aan.
    Voor mij is en blijft het ”men is onschuldig tot het bewezen is” w.w.z. trek het zolang dat nooit het bewijs geleverd wordt.
    Persoonlijk denk ik nu meer aan de slachtoffers dan aan de mooi weer prater en betreffende die grieten of lieten of tieten uit Maasmechelen voral geen aandacht aan besteden, aandacht geven aan groene en rode ratten is vragen om ellende. Iemand met hersens en met een geweten zal nooit te vinden zijn in de rode en groene rioolputten zelfs niet in de politiek, voor politiekers is er enkel maar een enorme walging.

  5. P.Fend zegt:

    ‘Il n’y a qu’ un problème philosophique vraiment sérieux: c’est le suicide’, schrijft Camus in Le mythe de Sisyphe. In gegeven omstandigheden zou men het serieuze probleem kunnen uitbreiden met een verborgen probleem en dat wordt dat ‘Er is nog slechts één verborgen filosofisch probleem: dat is de verkrachting.’

    Justine, inderdaad misschien binnenkort een stukje over Elias. Een kerngedachte uitgesproken in de opname: …Willem Elias, decaan van de psychologie … als u zo denkt over verkrachtingsslachtoffers… zelfs met uw gezond verstand… dat rijmt gewoon niet…

    Neen, het rijmt inderdaad gewoon niet. Misschien moet men als vrouw zelfs op zijn goede zijn voor die man, misschien is hij een verkrachter.

  6. tine zegt:

    Meneer Sanctorum proficiat dat u dit neer schrijft, dat u tegen de ‘opgelegde’ stroom in zake Stevaert durft in te varen. “Dus neen, het wordt hier hard en grof gespeeld. De sereniteit inroepen is zoveel als de doofpot klaarzetten. Niemand verwacht toch dat ik hieraan meedoe?” Ik deel volledig uw mening. U durft tenminste.

Reacties zijn gesloten.