Cupido in onderbroek: waarom regels nodig, nuttig én amusant zijn.

CupidoOK, ik had de Facebookregels overtreden en uitsluiting was mijn verdiende loon. Geen naakt, het staat er zeer duidelijk, en enkele cynici voegden er nog aan toe: gratis gebruik maken van een sociaal netwerk verplicht tot wederdienst. Dus niet mokken over het gebruik van privé-gegevens, Johan. Ook waar.
Het boeiende van deze cyberlegende rond een verboden artistiek naakt en een koppige filosoof zit dieper. Het zit hem in de regels zelf. Regelmatig steekt de vrijheidsstrijder in ons de kop op, want neen, we aarden niet in een systeem met duizend en een regels en regeltjes. Het grootste deel van mijn vrienden is dan ook met die afwijking behept: ofwel zijn het linkse anarchisten ofwel rechtse libertariërs,- een aangenaam duo waartussen ik voortdurend over en weer waggel, tot wanhoop van ideologische punthoofden.
Edoch, gij overtuigde rebellen,- stel dat al die regels en verbodsbepalingen wegvallen: hoe overbodig zouden wij worden, hoe saai en troosteloos dit bestaan? Dat was de grote booby trap van Mei ’68: kondig het Rijk van de Vrijheid af, en sterf vervolgens van verveling.
Zeer Hegeliaans moeten we nu vaststellen dat vrijheid pas bestaat dankzij de regels, en de mogelijkheid tot grensoverschrijdend gedrag, of net niet. Dat klinkt wat kinderachtig-speels, maar vermoedelijk zijn een hoop belangrijke ontdekkingen te danken aan dit ongehoorzaam-kind-syndroom,- om te beginnen heel het fenomeen kunst an sich. Dingen schrijven, tekenen, die eigenlijk niet mogen maar die opgeroepen worden door het verbod zelf. De voorwaarde tot creativiteit heet beperking. De waarheidsdwang leidt tot geniale verzinsels. Repressie en gevangenissen zijn goed, want ze inspireren de slimsten onder ons tot ingenieuze ontsnappingsplannen, zie ‘Escape from Alcatraz’ met Clint Eastwood of, recenter, ‘Ik ben te gevoelig voor ’t gevang’ met Farid le Fou.
Dat brengt ons tot het grote woord ‘censuur’: het grote probleem van onze samenleving is, dat alles mag, alles kan, waardoor ook een hoop onbenullen hun kans wagen. Dat is goed voor de democratie maar slecht voor de kunst. Dus ja, N-VA: creëer het ambt van censor, zodat er tenminste een mogelijkheid is om creatief die censuur te omzeilen. Dat heeft grote kunst voortgebracht, zie de subversieve opera van Mozart ‘Le Nozze di Figaro’.

Leve de censuur dus, ik omarm ze die, Facebookregels en al de rest: het verbod om in het openbaar te urineren, het verbod om belastingen te ontduiken, shampooflesjes bij het PMD te gooien, spookrijden, gras te maaien op zondag. De regel lokt de overtreding uit, maar ook omgekeerd: de regels ontstaan en worden geperfectioneerd door de overtreding. Deze perfecte chemie van macht en subversie kruidt het leven, echt waar. Denk één van beide weg, en je hebt de complete dictatuur of de complete anarchie,- in geen van beide valt te leven.
Dus stel ik voor om die naakte vrouw van L’origine du Monde een broekje aan te doen. Een fijn satijnen broekje, misschien ook met zijden kousen en jarretels. Dat zal Mark Zuckerberg vast appreciëren, en de erotische aantrekkingskracht van de dame aanzienlijk verhogen. Wat is anders de bedoeling van fijn ondergoed, dan de ontkleding? En zeg nu zelf: zo’n vrouw met een ongeschoren, halfopen doos die in je gezicht gaapt,- daar kunnen we wel bij filosoferen over Moeder Natuur, maar opwinden doet ze ons niet. Dus pleit Facebook voor méér verbod, méér opwinding en méér creativiteit in het overtreden van haar eigen regels. Doorkijkbalkjes? Puzzels? Ontdek-rasters die in bijlage meegeleverd worden? Laat uw verbeelding de volle gang gaan.

In de Filipijnse hoofdstad Manilla hebben ze dat goed begrepen, en wordt een oorspronkelijk compleet naakte poep (FB-ongeschikt dus) van een Rubensiaanse Cupido van een slipje voorzien (Facebook OK), waardoor vrouwen dat slipje kunnen naar beneden trekken (Facebook niet OK). Wat ze blijkbaar stiekem ook doen. Op de foto zo ongeveer tot halverwege (Facebook OK of niet… twijfelgeval).
Het blijft een spel van kat en muis, met een hoge amusementswaarde. Tot zo, in de bajes.

PS Nu hebben ze dat oud FB-profiel van me toch weer opengesteld, ze weten blijkbaar echt niet wat ze willen. Dat op zich is natuurlijk al een overwinning. Ik blijf alvast nog even hier, op dit nieuwe kunsteiland.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en anti-kunst. Bookmark de permalink .

3 reacties op Cupido in onderbroek: waarom regels nodig, nuttig én amusant zijn.

  1. Pietje Precies zegt:

    “Voilà!” lijkt het plaatje, een kopie van het tentoongestelde schilderdoek met het ontblote vrouwenlichaam, hier ter discussie, op ’t eerste gezicht te willen zeggen. “Star du porno? Non, pas du tout!” moet er onmiddellijk worden aan toegevoegd, want meteen wordt duidelijk dat het dateert van vòòr het internettijdperk. De antiquiteit druipt er zo af, anders geen lichaamsvocht te bespeuren of zo… Bij de psycho-analyticus of filosoof roept het uiteraard andere associaties op dan bij de mathematicus, par exemple. L’origine du monde, de oorsprong van de wereld en dus ook van het universum? Voor een mathematicus is de oorsprong niet meer of niet minder dan een punt van de Euclidische vectorruimte dat de benaming ‘o’ en 3 x de coördinaat 0 meekreeg. C’est fini. Il n’y a rien d’autre! Op de webblog hier werd nog een voorstel aan de vrouwen gemaakt : “hou het bij de middelmaat, want noch te slimme, noch te domme mannen deugen!” Mooi zo! Daarmee moet men het wel volmondig eens zijn. Maar waar ligt nu die juiste middelmaat? Là est la question! In onze zoektocht daarnaar hebben wij, mannen, toch een eeuwenlange expertise opgebouwd, want wij zijn toch al een tijdje op zoek naar de ‘gulden snede’ of ook wel de ‘proportion d’or’. C’est quoi ça : ‘gulden snede’? Eind volle, begin late middeleeuwen leefde de Italiaans wiskundige Leonarda da Pisa, die de bijnaam Fibonacci had. De man bestudeerde Arabische cijfers, waaronder ook het cijfer 0. Tot dan toe waren in Europa nog de Romeinse cijfers in voege. In 1202 publiceerde hij zijn werk “Liber Abaci” dat de basis vormde van het cijferstelsel in Europa. De wiskundige was bevriend met ene Frederik II, eerst koning van Sicilië, dan Duits koning en tenslotte Rooms keizer, bekend van de zesde kruistocht die men er ten tijde van sultan al-Kamil van Egypte met inzet van het Heilig Land organiseerde. Er volgenden er nog een drietal! Aanvankelijk waren er in Sicilië ook moslims en die wilden daar toch wel een islamitische staat beginnen, zeker! Dit was natuurlijk buiten de waard gerekend van de ridderordes van het “Heiliges Römisches Reich deutscher Nation” (latere benaming), te weten : de Duitse Orde, de tempeliers en de hospitaalridders! Hoofse cultuur toen, geen Multi-Kulti dus! Terug naar onze wetenschapper nu en zijn ‘gulden snede’, hij fokte er konijnen, begonnen met twee en hupsakee, hij had er drie! Uit de vermenigvuldiging van die dieren bleek een getallenrij, die divergent was. De rij met de algemene term van de rij, d.i. de verhouding van 2 opeenvolgende getallen uit die rij, was echter convergent, d.w.z. naar oneindig toe werd één welbepaald getal benaderd, nl. = (1+√5) / 2 = 1,618033988…, aangeduid met de Griekse letter φ. Ook de bijenpopulatie ontwikkelde zich volgens de ‘suite de Fibonacci’. Mogelijks vormden in Algerije, waar de mathematicus vertoefde, bijenkwekers die bijenstambomen bijhielden, eveneens een inspiratiebron. Veel vroeger was men reeds op zoek gegaan naar die gulden snede! Euclides had het over de “extreme en gemiddelde verhouding”, de Italiaan Luca Pacioli in de “Divina Proportione” dan weer over de “goddelijke verhouding” en Johannes Kepler beschrijft het als een “kostbaar juweel’. Later kende dit ‘nombre d’or’ vele toepassingen, o.m. ook in de architectuur, met name van Le Corbusier. Voor ontwerp en bemating werden door ‘de architect van de 20e eeuw’ systematisch twee reeksen van maten toegepast : een rode reeks en een blauwe reeks. Voor de rode reeks werd de lengte van het menselijk lichaam, nl. 183 cm als uitgangspunt gekozen en dan telkens gedeeld door φ waardoor de rij 183, 113, 70, 43, 27… ontstond en voor de blauwe reeks als uitgangspunt de lengte van het menselijk lichaam met uitgestrekte arm, nl. 226 cm, wat het dubbele is van de navelhoogte, nl. 113 cm, ook terug te vinden in de rode reeks. Allemaal toegepast in o.m. “Unité d’ Habitation”, een flatcomplex in ‘béton brut’ met winkelstraten, ten zuiden van Marseille en andere versies daarvan elders. Netjes in proportie allemaal! Nu nog de vraag : wat zijn de dames met al deze wetenschap of m.a.w. “Was will das Weib?” Heel eenvoudig, de moderne vrouwe vandaag is feministe, en al degenen die haar ten vriend willen zijn, zijn dat ook, wat betekent dat ze de ‘matière scientifique’, die wij, mannen, door de eeuwen heen in onze zoektocht naar de ‘gulden snede’ hebben vergaard, tot de hare heeft gemaakt en daar nu volop de vruchten van plukt. Denk maar aan de Limburgse Ingrid Daubechies, hoogleraar aan de Princton-University in de V.S., ook een wiskundige en niet de eerste de beste, bekend voor haar ontdekkingen in de digitale fotografie ; daarenboven in de adelstand verheven, met de titel van het vrouwelijke equivalent van ‘ne baron! Of om het met de woorden van Nietzsche te zeggen : “Raub dir das Weib, für das dein Herze fühlt! So denkt der Mann ; das Weib raubt nicht, es stiehlt”.

    Het geheim van de schoonheid?

  2. Jan Braeken zegt:

    Ik ben akkoord met de analyse van Facebook, – puritanisme etc. -, maar ik heb grote bedenkingen bij het ontbreken van uw zelfanalyse over het seksuele Johan. Je had dit al lang moeten weten, maar die eindeloos terugkerende foto’s en toespelingen op seks, – die vanzelfsprekend, als een verdovend middel, onophoudelijk in crescendo moeten gaan om nog enig effect te sorteren -, zijn op de duur bijzonder vervelend, oppervlakkig, onzinnig en nutteloos. Overdreven gebruik van seks is nog altijd de hamer die een zorgvuldig opgebouwd niveau in stukken slaat (de arme Houellebecq beseft het nog altijd niet), en we weten wie die hamer altijd hanteert. Ik verwijs daarbij ook naar uw persoonlijke, descriptieve intuïtie betreffende mei ’68, ‘… en sterf vervolgens van verveling’, die, na enkele jaren lezen van uw artikels, volgens mij een intuïtieve, Freudiaanse eerste stap in een zelfanalyse is, of minstens een omineuze voorafschaduwing kan zijn, of worden, van uzelf. Potentieel is seks altijd, en dat weet jij zeer goed, een scherm van genot waarachter men zich gemakkelijk kan verbergen, en dat alleen maar het vernoemde gebrek aan een acribische intellectuele zelfanalyse, met de bijhorende, grootste geschenken van de diepste inzichten, tijdelijk blokkeert en maskeert. Hoe lang die maskerade duurt is duidelijk.

  3. Luc Pastoors zegt:

    Audience à huis clos

    J S

    Trek het je niet aan.Het is goed dat je de muizenissen in je kop naar buiten brengt, anders geraak je nog in ’t Guislain (=bajes voor de zotten bij ons hier, vroeger het Geraard de Duivelsteen), zoek je de Hare Krishna’s op of word je op een dag misschien zelfs een groene, of wat nog erger is : een moslim. Je zou niet de eerste zijn! Als Vlaams islamitisch republikein ben je dan ver van huis, zeker met dat verleden van jou dat noch wit, noch grijs getint, maar zo zwart als de pest is. De appel valt niet ver van de boom… Je vader was immers een frontzwijn en jij bent nu ’n internetzwijn! Dit om in de symboliek van de geblinddoekte Vrouwe geleid door het varken te blijven, die in bepaalde artistieke milieus met connecties aan het Hof vandaag circuleert.
    Hou nu eens op met het verspreiden van de gedachte “Wat een K U (ns) T zeg!” en dit op het hele internet. En Facebook, indien ze je lieten begaan, je zou er al vlug een K U (ns) T B O E K van maken! Geef het maar toe : je bent een vieze ouwe man! Begrijpelijk dat ze daar van zich laten horen. Ik ben dan nog mild en geef je als bepaalde van je wijsgerige lezers met een knipoog naar de K U (ns) T – ’t is niet al goud dat blinkt! – geen les in algebra. Probeer toch je geestelijke activiteiten op een meer non-figuratief, abstracter niveau te tillen! Je moet begrijpen dat we bekommerd zijn om je geestelijk welzijn! ‘Klavierspielen’ van de grote Wagner kan daarbij helpen… Let goed op, wees de woorden van Charles Baudelaire indachtig, die zei: “En matière d’art, j’avoue que je ne hais pas l’outrance ; la modération ne m’a jamais semblé le signe d’une nature artistique vigoureuse (L’Art romantique). Meteen stel ik je ook een naamswijziging voor : van Johan Sanctorum naar Johan de Sanctorum (met kleine d!). Zo wordt duidelijk dat je van adel afkomstig bent en onderscheid je je tenminste van al dat Vlaamse plebs, dat niks anders te doen heeft dan hele dagen op ’t internet te zitten en hier zo maar gratuit zijn of haar mening te komen ventileren!

    Tot de boel ontploft

    Luc Pastoors

    P.S. : Wanneer schrijf je nog eens een lang stukje tegen de Vlaamse culturo’s die de goede zeden in ons Vlaanderen blijven vergiftigen met hun droevige, clowneske en trol-achtige omzetting van al hun (h)oerdriften in pseudo-rock en allround kunst, wat ze dan cultuur plegen te noemen? Hebben ze die Vlaamse Shitprijs voor Cultuur nu al in de wacht gesleept? Er zijn al een paar van die culturo’s het hoekje om, nu nog de rest! ’t Is niet satirisch bedoeld, maar zelfdoding is in… Hint voor je titel : “Vlaamse culturo’s massaal geëuthanaseerd wegens vaststelling van zware psychische aandoeningen”. Over de Waalse culturo’s hier geen woord want ’t is over de taalgrens. Na ‘Hitlers Entartete Kunst’ worden in het land van Maas en Waal enkele ‘projets d’art’ gepland… Pauvre Belgique?

Reacties zijn gesloten.