Poets wederom poets: over de zin (en vooral onzin) van het discriminatiespook

poetsvrouw2Poolse poetsvrouwen doen hun werk naar behoren maar zijn dikwijls ‘ziek’. De Russische zijn arrogant, dragen juwelen en lopen op hoge hakken: waardeloos, toch om het huis proper te krijgen. De Afrikaanse zijn lui, altijd humeurig, hebben een té dikke kont en slepen met hun voeten. Die uit Kazakhstan zijn vinnig maar stelen prullen. De Vlaamse spreken wel mijn taal, maar daardoor zijn ze ook praatziek en houden me nodeloos bezig. Als ik mag kiezen: de poetsvrouwen uit de Balkanrepublieken (Slovenië, Bosnië, Macedonië) zijn met voorsprong de beste.

Dat is een persoonlijke evaluatie, uit de tijd dat ik nog een poetshulp kon betalen. Zo’n 200 zijn er hier thuis de revue gepasseerd, want het verloop was groot. Maar dat de Balkandames zo moeilijk te krijgen waren, ondanks het groot aanbod, bewijst één ding: dat ik niet de enige was die ze prefereerde. Er was dus alle reden om bij de uitzenddienst voorzichtig te informeren of er toch niet toevallig eentje beschikbaar was. Niks racisme, gewoon kwaliteitsnormen, punt. Het feit dat geen van hen ook maar één woord Nederlands sprak, soms zelfs geen Frans of Engels (bij enkele was alleen gebarentaal een optie) nam ik er dan zelfs graag bij. Van eentje, een zekere Kalina, heb ik zelfs een paar woorden Sloveens geleerd om haar des morgens in haar eigen taal te kunnen begroeten. Dobro jutro, Kalina!  Culturele uitwisseling dus.

Nu heb ik alle begrip voor dames op leeftijd die een poetshulp van hier prefereren, kwestie van er ook eens een babbel mee te kunnen slaan. Of gewoon, nu ja, omdat een blanke autochtone hen in deze troebele tijden nu eenmaal meer op hun gemak stelt. Voor eenzame oudjes heeft zo’n kuisvrouw nu eenmaal ook een sociale functie, ze wordt haast een vriendin.

Maar het Minderhedenforum (het wat?), geleid door Wouter Van Bellingen, de man die Marc Coucke gevaarlijker vindt voor de samenleving dan het moslimterrorisme, is het daar niet mee eens. Dienstenchequefirma’s en uitzendbureaus mogen op geen enkele manier ingaan op een ‘discriminerend’ verzoek. Daartoe worden zelfs steekproeven georganiseerd, de zgn. mystery calls, anonieme telefoontjes die vragen om een poetshulp van deze of gene origine. Wie betrapt wordt, krijgt het etiket ‘racist’ opgeplakt. De klant mag niet kiezen, het toeleveringsbedrijf moet alle keuzes negeren.

Waarom wilde Wouter wijzer wezen?

Maar dat is natuurlijk onzin. We leven in een geglobaliseerde wereld met vele nadelen, maar ook met enkele voordelen: namelijk dat er een open markt van producten, diensten, en personen is. Ik wil best opteren voor een communistisch systeem, waarin de staat me een poetshulp aanwijst, én mijn kost en inwoon waarborgt, een gewaarborgd inkomen betaalt, gratis medische hulp en onderwijs aanbiedt, alles regelt van de wieg tot aan het graf. Maar niets ertussen. Als we zelf onze boontjes moeten doppen, hebben we ook het recht om uit te maken met wie, wat, waar, hoe. Of zoals jurist Matthias Storme het benoemde: het recht om te discrimineren.  Storme lanceerde dat begrip naar aanleiding van de Prijs voor de Vrijheid die hij in 2005 van Nova Civitas uitgereikt kreeg. Ik heb hem daarin altijd gesteund, lang vóór hij als N-VA-er bestuurder werd van het ‘Interfederaal Gelijkekansencentrum’, de officiële waakhond  tegen alle discriminatie (België blijft met voorsprong politiek het grappigste land ter wereld).

We discrimineren namelijk voortdurend in de privé-sfeer, liefde is het bekende en meest extreme voorbeeld: je kiest een partner omdat hij/zij het is, en geen andere, zonder daarvoor tegenover een derde verantwoording te moeten afleggen. Ook de poetshulp die in ons huis loopt te morrelen: ik wil haar kunnen vertrouwen en graag zien komen. Mag dat nog? Dat is het morele kader. Zonder discriminatie, geen diversiteit. Anderzijds moet de overheid borg staan voor onpartijdigheid en objectieve kwaliteitscriteria, bijvoorbeeld in het aanwerven van ambtenaren en onderwijzend personeel. En moet iedereen, ongeacht afkomst, ras, of gender, vrije toegang krijgen tot alle publieke diensten. Dat is het juridisch-institutionele kader

Daarbuiten heeft de subjectiviteit haar rechten. Het recht op discriminatie geldt onder meer voor de operaregisseur om bijvoorbeeld de rol van Salome niét aan een zwarte poetsvrouw toe te bedelen. Casting heet dat. Hij heeft een fysiek, mentaal, artistiek, vocaal type in gedachten, en discrimineert dus volop. Gelukkig maar. Of denk aan de voetballer die door de coach niét wordt opgesteld voor een bepaalde wedstrijd. Moeten de niet-geselecteerde sopranen en sporters naar het Interfederaal Gelijkekansencentrum stappen? En als die regisseur of die voetbalcoach dat mogen, waarom zou ik mijn poetshulp niet mogen ‘casten’?

Komt daarbij dat Wouter Van Bellingen tamelijk in de problemen komt, als de door hem beschermde minderheden zelf blijken te discrimineren vanuit hun culturele waarden. Een vrouw die een Marokkaans theesalon niet binnen mag, bijvoorbeeld. Mijn buikgevoel zegt: dat ze die mannenbastions dan links laat liggen, en misschien zelf een ‘alternatief’ theesalon begint. Poets wederom poets, succes verzekerd. Hetzelfde denk ik zo bij de vrijmetselaarsloges die nog altijd vrouwen weigeren: dames, laat die mannenclubs, veel ergernis zal u bespaard blijven.

Dus ja: discriminatie is het zout op onze culturele aardappelen. Negatieve en positieve, beide impliceren elkaar. Persoonlijke smaak doet kiezen en scherpt ons gevoel voor kwaliteit aan. Het feit dat u deze tekst tot op het einde gelezen hebt, is het beste bewijs.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op Poets wederom poets: over de zin (en vooral onzin) van het discriminatiespook

  1. thomas zegt:

    Haha, dat van die Poolse kuisvrouwen die goed werken maar dikwijls “ziek” zijn is dus gewoon waar!!! Ik heb exact dezelfde ervaring. Die Afrikaanse herken ik dan weer uit anecdotes van vrienden. Maar goed, stel dat die bureaus niet meer op de ethnische voorkeuren van klanten ingaan, dan sturen die klanten de kandidaten die ze niet bij hen thuis willen toch gewoon terug, al is het dan met een andere uitleg?

  2. Hans Becu zegt:

    Ok,vraag me af wat er zoi gebeuren mocht ik expliciet een zwarte hulp en geen Vlaamse willen.

  3. John Tomahawk zegt:

    Wij willen Wouter weg! Wil Wouter wijzer worden, wij willen Wouter weer? Achter het verhaal met de dienstencheques, schuilt natuurlijk weer de politieke correctheid, hèt geloofspunt voor alle aanhangers van de linkse kerk. Zondigen daartegen is als spugen in de kerk. Hopelijk hebben ze er wel een spuugbak! Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is er het meest politiek correct in het land? Zijn het de groenen, of zijn het nu de blauwen? De politieke correctheid is het doekje tegen het bloeden – aawh, ’t doet zo’n zeer! – als gevolg van het jarenlange gebrek aan visie inzake migratiepolitiek in de West-Europese landen in tegenstelling tot bijv. een land als Canada dat bijv. voor migratiequota koos, wat toch een duidelijk standpunt is en dat beïnvloedt ook wel de perceptie… Al het bijkomend maatschappelijk werk in Vlaanderen, onontbeerlijk als gevolg van nimmer opdrogende migratiestromen uit alle hoeken van de wereld, hoopt zich op en men kan het blijkbaar niet meer bijbenen. Vanuit de Leitkultur gezien is met name inburgering noodzakelijk, wat in se neerkomt op ontwikkelingssamenwerking, maar dan hier ten velde, vandaar ook de weerstand. Geen resultaatsverbintenis, maar een inspanningsverbintenis, klinkt wel fraai, maar leidt tot meer ‘arrested development’… Waar daarenboven ontwikkelingssamenwerking vroeger hier enkel Kongo of later ook wel Zaïre genoemd betrof, moet in een klein land als het onze nu gefocust worden op de gehele wereld, zeker sinds de val van het communisme! Kongo of althans zijn zonen en dochters dat het naar hier uitstuurt, delen daar al ’t eerst in de klappen. Kosten- en batenanalyse van de migratie : kan de Vlaamse regering Bourgeois daar ‘ns een rapport over schrijven!!! Dit alles kan niet anders dan zijn weerslag vinden op de door interimburo’s en arbeidsbemiddelaar(ster)s overwoekerde arbeidsmarkt, met daarbij nog eens de hele rimram van dienstencheques. In de heersende perceptie aldaar zullen mogelijks wel ’n aantal ingebakken vooroordelen binnengeslopen zijn. Maar er zijn ook tegenvoorbeelden. Die komen dan in geuren en kleuren in de media, wat ook weer raar overkomt. De zogenaamde positieve discriminatie onder de vorm van praktijktesten, is niet meer dan symptoombestrijding voor mogelijks maatschappelijk onrecht aangedaan aan betrokkenen. Hoe maak je recht wat krom is? Liever wat meer inspecteurs aan de telefoon zetten dan dringend de geschikte maatschappelijk werkers op te leiden en op pad te sturen. Allochtonen en moslims vereist, want die autochtonen bakken er toch niks van! Als er één iets is in het land van Koning Filip dat altijd goed te doen zal hebben, zal het toch wel de uitgeverij van het Belgisch Staatsblad zijn, zeker? Laat de papiermolen maar draaien en zet nog enkele extra nobele heren en dames van justitie aan ’t werk. Hoera voor de gedachtenpolitie! Was het niet minder en meer efficiënte wetten geblazen in ’t Europa van Jean-Claude Juncker??? Men moet er toch dringend eens de migratiestromen wat beter in kaart brengen, er wat meer ordening in brengen en eventueel verdelen over de verscheidene E.U.-landen! Zo kunnen ook de nodige financiële middelen voor maatschappelijk werk, onderwijs, … per land efficiënter worden ingezet. Migranten uit land X welkom in E.U.-land A, maar categorisch niet in E.U.-land B. Migranten uit land Y daarentegen welkom in E.U.-land B, echter niet in E.U.-land A, enz. Men kan daarvoor cultuurhistorische redenen aanbrengen zoals de vroegere koloniale verbanden. En dit zo over het gehele grondgebied van de E.U. Er zijn zeker nog andere criteria dan land van herkomst mogelijk, zoals beroepsverwachtingen, e.d. In E.U.-land A kunnen bijv. meer bouwvakkers voor sociale woningbouw aan de slag, waar in E.U.-land B meer verplegend personeel voor bejaardentehuizen van doen zijn. In essentie moet het hier op neerkomen dat de migratie op een aanvaardbare manier voor elkeen lonend wordt gemaakt, de E.U.-landen minder toegankelijk worden en het sociaal toerisme binnen de E.U. aan banden wordt gelegd. Een soort taakverdeling qua migratie tussen de verscheidene E.U.-landen onderling. Ook de migratie beperken in de tijd en werk maken van een afdoende remigratie. Sta me toch deze aanbevelingen toe! Vrijheid en democratie, allemaal goed en wel om als slogan in een betoging mee te dragen, maar aan een striktere migratiepolitiek op Europees niveau zal men toch niet kunnen ontsnappen. Frontex alleen zal de klus niet klaren. In Italië is het nu al vijf voor twaalf met de bootvluchtelingen ten zuiden van de kust van Sicilië. Er zullen hoe dan ook extra maatregelen moeten worden getroffen. Wedden dat het hier binnenkort ook zo laat is?

Reacties zijn gesloten.