Wetenschap en individuele marketing: Down-specialist Dr. Lebeer wil méér Down-kinderen zien geboren worden.

 

Soms vraagt men zich toch af of de fundamentalische achterlijkheid (van de Islam, maar ook van een bepaald Christelijk neoconservatisme) de geesten al niet heeft besmet, ook van mensen die beter zouden moeten weten.
Volgens Jo Lebeer, docent Handicapstudies aan de Universiteit Antwerpen, komt abortus, o.m. gewenst door ouders bij wie prenataal is vastgesteld dat ze een kind met het syndroom van Down zullen ter wereld brengen, neer op ‘exterminatie’. Extreme vergelijkingen worden niet geschuwd: Lebeer verwijst zelfs de Holocaust.
Vilain zou men kunnen stellen dat Dr. Lebeer, specialist in het Down-syndroom, voor eigen winkel spreekt: hoe minder kinderen met die afwijking geboren worden, hoe minder de man om handen heeft. En als 9 op de tien vrouwen, zoals blijkt, kiezen voor abortus in dat geval, staat zijn job inderdaad op de tocht.

Edoch, als ouders er voor kiezen om de zwangerschap vroegtijdig te onderbreken, wie zijn wij dan om het anders te beslissen? Leven met zo’n mentaal gehandicapt kind vergt een dergelijke mate van toewijding en opoffering, dat niet iedereen dat aankan. De kansen voor het kind zelf zijn, ondanks alle goede zorgen en aandacht, beperkt inzake levenskwaliteit.
Helemaal gortig wordt het, als Dr. Lebeer zijn standpunt kadert in het idee van diversiteit (“We moeten mensen die verschillend zijn net omarmen”): sorry, het is niet omdat men de diversiteit toegenegen is, dat men mensen moet aanmoedigen om gehandicapte kinderen ter wereld te brengen. Of is een maatschappij met meer HIV-besmette personen ook “diverser”? Maken ziekte en handicap deel uit van een moreel tolerantieprincipe? Ergens dacht moeder Theresa zaliger dat ook, in de veronderstelling dat het de wil van God is. Dat laatste hoor ik veel te veel, ook weer vanuit een bepaalde hoek.

Een maatschappij, ook van gelovigen, hoeft het ongeluk niet te omarmen. Ik ken mensen met zo’n kind, ik weet wat het betekent. Ze omringen het met alle liefde en aandacht. Eens het er is, is het gewoon jouw kind zoals een ander. Toch is een anti-abortuscampagne t.a.v. mensen die bewust kiezen om zo’n kind niet te hebben, misplaatst en getuigend, nu ja, van intolerantie. Beter nog natuurlijk is het preventief vermijden van Down-zwangerschap. Dat heeft vooral met leeftijd van de vrouw te maken. Bij vrouwen die zwanger zijn beneden hun 30ste bedraagt het risico op een kind met het syndroom van Down minder dan 1 per 1000. Bij vrouwen van 35 is dit reeds opgelopen tot ±1 per 300, op 40 jaar tot ±1 per 60 en op 45 jaar tot ±1 per 15.
Daar zit de carrièreplanning voor veel tussen: een pak hoog opgeleide vrouwen, vooral uit de hogere sociale categorie, stellen een zwangerschap zo lang mogelijk uit en beginnen aan kinderen soms na hun 40ste. Dat is wél een legitieme discussie.

Een koppel dat na de vruchtwaterpunctie de beslissing tot abortus neemt, wandelt nadien niet bepaald fluitend door het park: het is pijnlijk en raakt emotioneel diep. Voor de rest bestaat er nog zoiets als adoptie: er zijn zoveel kinderen die de warmte van een gezin in normale levensomstandigheden moeten missen. Gun levenskwaliteit aan diegene die leven, maar stop met (vroegtijdige) zwangerschapsonderbreking te vergelijken met genocide.
Het feit dat verschillende media (Het Nieuwsblad, Knack) die van de pot gerukte vergelijking met de Jodenuitroeiing als kop gebruiken, wijst op ongezonde sensatiejournalistiek in de kleine komkommertijd die ‘krokusvakantie’ heet. Een ergernis voor al wie niét op skiverlof is, nog altijd een meerderheid van de Vlamingen, dacht ik.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

8 reacties op Wetenschap en individuele marketing: Down-specialist Dr. Lebeer wil méér Down-kinderen zien geboren worden.

  1. Jan Braeken zegt:

    Ik vraag mij af waarom er zo goed als geen informatie bekend noch gedeeld is over de vele oorzaken van het syndroom van Down. De genetische reductie daarvan, die men nu vol gemaakte trots presenteert, is alleen begrijpelijk of wetenschappelijk analyseerbaar voor zogenaamde ‘specialisten’. Die specialisten, in alle wetenschappelijke disciplines zoals we nu weten, kunnen en zullen hun artificiële geloofwaardigheid, hun macht en dubieuze autoriteit aanwenden om de waarheid weg te moffelen, omdat zij daar grote, narcistische voordelen bij hebben, van zeer uiteenlopende aard (financieel vanzelfsprekend primair). Eén ding blijft voor mij daarbij als een paal boven water : in de lange, geheime lijst van zogenaamde ‘iatrogene ziekten’ (door medische behandeling veroorzaakt), waarvan het gros vandaag voortkomt uit de combinatie van zeer veel verschillende medicijnen en duizenden toxische chemische verbindingen in vervuiling (waarvan men het gecombineerde effect in het duister houdt of gewoon niet kent), zal het syndroom van Down niet gauw verschijnen. Men wil immers de genen en hun wonderlijke mutaties maar al te graag gebruiken om waardeloze, peperdure pillen te verkopen en zowel interne als externe vervuiling in stand te houden, – ik verwijs o.a. naar permanent nieuwe, ‘miraculeuze’ chemokuren bij kanker, die op lange termijn allemaal falen -, maar absoluut en oneindig niet om diezelfde verkoop en dubbele pollutie een halt toe te roepen – bijvoorbeeld door ze rechtstreeks te verbinden met Down-mutaties in de genen.

  2. Greta Troubleyn zegt:

    Als ik zijn tekst lees, kan ik het daar toch mee eens zijn. Veel ouders die zowel gezonde als een kind met down-syndroom hebben, ondervinden er net toch de beste band en innigste vriendschap mee. Belangrijk zeker dat mensen hier niet enkel die mensen te horen krijgen die slechts één belletje laten rinkelen. Trouwens als de oorzaak ligt bij een teveel aan chromosoom, hoe ver staan we misschien dan van een doorbraak om dit chromosoom vroegtijdig af te zonderen, met de snelheid, kennis en mogelijkheden nu vooruit gaan?
    Wel vermoed ik dat ik zelf, als het vroegtijdig opgespoord werd tijdens zwangerschap en abortus legaal, gekozen zou hebben voor abortus, mijn echtgenoot zeer zeker.
    Alhoewel evenzeer heel wat scepticisme met betrekking medicatie, vermoed ik dat dit hier buiten de kwestie valt, niet vergeleken kan worden met bijvoorbeeld de softenon gevallen die wel degelijk met medicatie tijdens zwangerschap te maken hadden.
    Ik vermoed niet dat er in 1838, toen de eerste vaststellingen werden gedaan er al zoveel medicatie gebruikt werd zeker niet door chimpansees waar het ook bij is vastgesteld (dit moet dan toch Afrika geweest zijn waar er toch nog geen pollutie aanwezig was?). Het komt trouwens wereldwijd voor, dus evenzeer bij bevolkingsgroepen waar geen medicatie aanwezig is.
    Leeftijd vrouwen speelt wel een rol en is dan zeker in onze westerse moderne wereld een probleem omdat meer en meer vrouwen later aan kinderen beginnen er dus nu ook meer gevallen van down-syndroom optreden en niet door de redenen die Jan Braeken hier aanhaalt lijkt me?
    Wetenschap die vroegtijdig het teveel aan chromosoom kan opsporen en verwijderen lijkt me dan een betere stap voorwaarts.

    • Jan Braeken zegt:

      Volgens mijn informatie, die zeer beperkt is wat het Downsyndroom betreft, bestaat deze aandoening reeds veel langer dan haar eerste klinische definiëring in 1838, en is het waarschijnlijk niet meer te achterhalen hoe lang. Statistisch gezien mag de kans dat trisomie optreed stijgen met de leeftijd : trisomie komt nog altijd meer voor bij jonge ouders dan bij ouderen, althans volgens Wikipedia. Dat bekent dat leeftijd geen oorzaak is, en ook geen remedie.

      Vanzelfsprekend was het gigantische, omnipresente arsenaal van moderne geneesmiddelen in het begin van de 19e eeuw afwezig. Dat betekent echter niet dat de behandelingen van alle ziekten in die tijd beter waren, dat er lokaal minder vervuiling was in de omgeving van zieke of gezonde mensen (de hygiënische omstandigheden in die tijd waren dikwijls verschrikkelijk), en dat dit geheel minder aanleiding zou hebben gegeven tot iatrogene aandoeningen. In tegendeel. Enkel een nauwkeurig historisch onderzoek zou de waarheid daarover kunnen uitwijzen, en bij mijn weten is zulk een ‘iatrogeen’ onderzoek van Down – dat de nadruk legt op verbanden in plaats van reduceren en isoleren – nog steeds onbestaande.

      Wat ik mij bijgevolg afvraag is, bij herhaling, wat de oorzaken zijn van de vernoemde afwijking in het chromosoom 21, zowel toen als nu. Chromosomale afwijkingen en genetische mutaties zijn niet ‘toevallig’. Toeval is altijd een buitengewoon handig middel geweest om te verbergen dat men iets niet weet. Het komt meestal diegenen goed uit die het niet verdienen. Niets is toevallig. Het is één ding vast te stellen dat er trisomie optreedt : een belangrijkere vaststelling is dat zij niet bij iedereen optreedt, en dat de medische wereld nog steeds vooral geïnteresseerd is in symptoombestrijding (zoals eventueel chromosoommanipulatie) die de kassa doet rinkelen, in plaats van oorzaken te onderzoeken die de kassa ledigen, alleen maar veel discussies, kritiek en miserie opbrengen – tenminste in een medische symptoomcultuur -, maar wel op zoek gaan naar de waarheid.

      Volgens mij bepalen complexe, genetisch muterende leefomstandigheden van ouders of er bij hun kind trisomie optreedt. Dat is mijn hypothese. Die verbindende omstandigheden onderzoeken is complex en moeilijk, maar niet onmogelijk. Het belang daarvan kan nauwelijks worden onderschat. Aansluitend heeft het ook bij Down geen enkele zin gevolg en oorzaak de verwisselen – een ondertussen al te bekende truc uit de medische toverdoos -, bijvoorbeeld door te stellen dat trisomie de oorzaak is. Trisomie is een gevolg, en de oorzaken van dat gevolg kunnen niet met de bezem van het toeval onder de mat worden gekeerd.

      • Greta Troubleyn zegt:

        Vraag me af of dit nu ook onder pesten valt? Ia tro geen – ezel met veel genen?
        Iatrogeen is het zeker niet noch een ziekte…

      • Jan Braeken zegt:

        Mevrouw Troubleyn,

        In uw erg korte reactie op mijn commentaar hier onder of boven (die met de ezel) kan ik kop nog staart vinden, behalve dat het voor zeer veel interpretatie in emotionele invulling vatbaar is.

        Toch een kleine opmerking daarover. Misschien is dit niet op u van toepassing, – dat laat ik aan u over -, maar ik heb nooit begrepen waarom sommige vrouwen hun gebrek aan kennis en bescheidenheid bij herhaling, en schijnbaar compulsief, moeten verbergen onder gemene, beledigende, pijnlijke of valse opmerkingen. Anders dan een laaghartige, domme poging tot projectie kan ik het meestal niet uitleggen, tenzij het, in zeldzame gevallen misschien, een onwillekeurige, onvrijwillige maar noodgedwongen manier is om iets te leren. Kan u mij dat uitleggen ?

      • Greta Troubleyn zegt:

        Ha, u maakt mijn dag goed…na een vreselijke krantenkop 🙂 Van projectie gesproken (fronsend), u bent wel diegene die naar de AI gaat waar ik naar IA ga. Schermen met moeilijke woorden en terwijl vloeken als de beste… KOP NOCH STAART ken ik… NOG STAART… (bedenkelijk) IN JE DROMEN, dus die mag je houden. Om dan KOP te kiezen enigszins bedenkelijk met de AI en de IA…
        Anderzijds steeds moeten overgeven (Braeken) kan niet gezond zijn…dus met 2,4 en 6 ben ik tevreden :-). Een REE die snel weg kan wezen, kan jij even op adem komen zittend of liggend op je BANK (1,3,7,5) en beider EER gered…:-) 🙂 mvg

  3. Greta Troubleyn zegt:

    De uitspraak met betrekking echtgenoot dien ik terug te nemen, hij weet het niet als het over zijn kind zou gaan. Waar zo’n blogartikel allemaal niet toe kan leiden 🙂 . Destijds zou ik het uiteraard ook willoos ondergaan hebben onder het juk van geloof en de illegaliteit van abortus.
    Zocht één en ander op en vraag me af of we inderdaad niet al zo ver zijn dat we de trisomie kunnen voorkomen? Waarschijnlijk weten ze perfect wanneer de geslachtscel aangemaakt wordt en dan is de vraag of je als je bij die eerste vorming op het chromosoom 21, één (het teveel) kunt weg prikken dit zich dan niet meer bij volgende celdelingen verder zet? In een eerste fase kopiëren die cellen zich toch voornamelijk dacht ik?
    Belachelijk wel dat ze die Jérôme Lejeune hiervoor heilig willen verklaren, terwijl Petrus Johannes Waardenburg reeds vermoedde dat het aan een chromosoomafwijking zou liggen. Zijn enige verdienste is dan dat hij heeft kunnen bepalen dat het om het chromosoom 21 ging en maar de vraag of er niet gelijktijdig nog anderen dit gevonden hadden?
    Juist het kunnen ingrijpen en voorkomen ervan zou pas recht kunnen doen aan, enerzijds het aantal Joden dat ze voor onderzoek misbruikt hebben en anderzijds om aan de werkelijke reden van Jérôme Lejeune tegemoet te komen hij het net wilde genezen, voorkomen, wat niet te genezen valt éénmaal volledig tot kind gevormd wel in de beginfase van het embryo.

    • Jan Braeken zegt:

      Ik vraag mij af wie deze Greta Troubleyn is. Jij bent diep gelovig neem ik aan, politiek rechts georiënteerd (meritocraat), geen echte filosofische overtuiging, geeft het snel op, …, kortom, het ‘whatever-type’ ? Ik ben benieuwd.

Reacties zijn gesloten.