“Tien minuutjes geschreeuw en het was het voorbij.”

Een mooie vrouw ziet ze eruit, Afrikaans, geblondeerd, veel maquillage. Hoe geschift moet je als moeder zijn om je drie kinderen op te sluiten en levend te verbranden, uit haat tegen je echtgenoot?
Het woord “gezinsdrama” lijkt in dat opzicht een understatement: van de slag lijken de IS- en Boko Haram-toestanden veel verder af en speelt de grootst denkbare gruwel zich letterlijk in onze achtertuin af. Ongetwijfeld zullen de advocaten van de vrouw zich de komende maanden uitputten om verontschuldigende achtergronden in te roepen. Stond het in de sterren geschreven dat Sonja Thioro Mbow, een prostituée van Senegalese afkomst en Hellmut Ulin, zoon van een SS-er, zo zouden eindigen? Neen dus: er is een categorie van misdaden waarvoor zelfs waanzin, pillen of alcohol geen excuus is.

Niets mag taboe zijn in het onderzoek naar de wortels van het kwaad. Zelfs de ‘racistische’ gun ik een kans: missen Afrikanen een “ethisch gen” dat Europeanen wel zouden hebben? Maar hoe zit het dan met Auschwitz, waar ook kinderen levend werden verbrand als het gas op was,- wat een gelijkaardig geluid moet opgeleverd hebben als dat in Lennik. De Duitse componist Karlheinz Stockhausen heeft daar, bij wijze van nagedachtenis, zijn “Gesang der Jünglinge” aan opgedragen.

Het zijn deze kreten die bij mij blijven nazinderen, samen met de vraag naar het hoe en waarom. Ik heb er een nacht niet van geslapen. Tegelijk komt onvermijdelijk de verantwoordelijkheid van de samenleving naar boven. Een heel legertje sociale werkers en welzijnsinstanties (Jongerenwelzijn, Kind en Gezin, Centrum voor leerlingenBegeleiding, Algemeen Welzijnswerk, Geestelijke Gezondheidszorg…) had blijkbaar ‘een dossier’ over dit gezin, waarvan de kinderen meer thuis bleven dan naar school gingen. Signalen waren er genoeg: de vrouw was drugs- en alcoholverslaafd en om de haverklap moest de politie uitrukken wegens uit de hand lopende ruzies binnen het gezin.
Toch greep niemand in, en zette de man ten langen laatste een scheidingsprocedure in, waarna de stoppen bij de vrouw doorsloegen. Ik weet het, er zijn bemoeizuchtige welzijnswerkers die soms de deur plat lopen voor niets, vrienden van me kunnen er van meespreken. Maar niet tussenkomen als het moet, is nog veel erger. Minister van Welzijn, Jo Van Deurzen (CD&V) betuigt zijn medeleven aan de familie van de slachtoffers en roept op om “de hulpverleners rust te gunnen” (sic), zo lees ik in De Standaard.
Ik roep hierbij op tot het tegendeel: heel de sector in vraag stellen, nieuwe paden omtrent welzijn, hulpverlening en preventie uittekenen, de rol van de gemeenschap herdefiniëren. Doen wij te weinig? Want eerlijk gezegd: hier geldt ook zoiets als een collectieve schuld door nalatigheid.

De kinderen komen daarmee niet terug, die achtertuin met dat verbrande kot is vervloekt. Net daarom moet dit een leerzame tragedie blijven, ook als ze uit het nieuws verdwijnt. Laat die tien minuutjes geschreeuw nooit voorbij gaan.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op “Tien minuutjes geschreeuw en het was het voorbij.”

  1. Greta zegt:

    Zelf ben ik nog steeds getraumatiseerd van het zien van een filmpje, dat zich verspreidde via facebook en niet snel genoeg de afsluitknop vond. Het was een scene ergens in Afrika (wel degelijk echt en geen fake) waar jongeren een man aan een touw voortsleepten en toen in brand staken. Gelukkig was de man hoogstwaarschijnlijk reeds bewusteloos je geen gekrijs hoorde. Dit zal hoogstwaarschijnlijk wel geen alleenstaand feit zijn. Wat de vrouw allemaal meegemaakt heeft alvorens ze hier terecht gekomen is, in een prostitutienetwerk, sporen die geen enkele democratie noch hulpverleners kunnen oplossen. Dat verleden is niet uit te wissen. Sinds de traumatische beelden, voel ik wel een sterkere aversie naar Afrika toe.

    Zeer laag bij de grond om het in vraag stellen, schuld zoeken, leggen, bij een sector die een kleine poging tracht te ondernemen om het leed, mede veroorzaakt door een arsenaal aan opgefokte mannetjes – en vrouwtjes ego’s, te vermijden en te verzachten.
    .
    Een dictatuur zal nu ook bepaald geen oplossing bieden om dergelijke gruwel te vermijden alhoewel sommigen dit wel zouden wensen.

Reacties zijn gesloten.