‘Was will das Weib?’: Lulu aan de univ, en hoe ze haar sugar daddy langzaam leegzuigt

Eindelijk nog eens goed nieuws uit de sociale sector: de studiebeurzen worden binnenkort overbodig, althans voor vrouwelijke studenten. De reden? Het opkomend fenomeen van de ‘sugar daddie’.
Het gaat hier om een mannelijke, doorgaans deftig getrouwde sponsor die de studies van een meisjesstudente financiert. Uiteraard mits tegenprestaties. Maar anders dan wat u denkt, gaat het niet alleen over seks, doch ook om gezelschap, praatsessies, restaurantbezoek, etc. Kortom, de diensten van de betere escorte-girl. De suikernonkels installeren hun pupil soms compleet in een appartement en spijzen de rekening van het meisje. Het is een vorm van ontrouw die maatschappelijk beslist zijn waarde heeft, gezien de overheid veel minder moet uitgeven aan studiefinanciering.
Opmerkelijk anderzijds: het omgekeerde komt bijna niet voor,- rijpe, bemiddelde vrouwen die een student willen sponsoren in ruil voor diensten. Kevin en Yannick zullen dus, zoals van oudsher, voor kelner moeten spelen aan de kust en de rekken van de Colruyt vullen om hun studies te bekostigen. Ondertussen piekt de webstek SeekingArrangement.com als nooit te voren: studente zoekt heer, en vice-versa.

Deze subtiele vorm van prostitutie verbergt, vermoed ik, een veel breder verhaal van een vrouwelijke zoektocht naar onafhankelijkheid en strategieën om aan de mannelijke dominantie te ontsnappen. Want het weze duidelijk: het is de studentin die de regels bepaalt. Anders dan in de doordeweeks straatprostitutie ‘koopt’ de man niet zomaar een dienst, neen, hij stelt zich op als beschermheer met vooral plichten. Scherper gezegd kunnen we hier de meester/knecht-dialectiek van de filosoof G.W.F. Hegel toepassen: de oudere man wordt slaaf van zijn jongere pupil en ondergaat haar grillen. De relatie tussen de jonge vrouw en de oudere man is magnetisch én catastrofaal. Ze krijgt de gestalte van een vrouwelijke vampier die als über-prostituée de vaderfiguur, zijn universum en zijn portefeuille leegzuigt. Het woord “maîtresse” is hier bijzonder op zijn plaats.

Wat is hier aan de hand? Gloort hier de androcide en de dageraad van het nieuwe matriarchaat? In mijn lezing te Gent op 28 februari zal ik er op antwoorden. Alvast dit: al in het Genesisverhaal van de bijbel is er sprake van ene Lilith, de eerste vrouw van Adam, aan wie ze eigenlijk mentaal superieur was en die ze ook haar seksueel programma oplegde, inclusief het clitoriaal orgasme. Ze werd vervolgens deskundig uit het verhaal geschreven, eindigde als de slang in het Aardsparadijs, en werd vervangen door de brave sloor Eva.
De Lilith-figuur, afkomstig uit de polytheïstische en matriarchale cultuur die aan het Joodse monotheïsme voorafgaat, overleeft in onze wereld sindsdien als feministische hoer, soms ook als vrouwelijke vampier. De Femen-vrouwen verwijzen er enigszins naar. Haar pendanten, Lola en Lulu (let op de klankverwantschap met Lilith) kwamen vervolgens in filmscenario’s en opera’s te voorschijn.

Vooral Lulu,  de opera van Alba Berg, is een reflectie over de catastrofale maîtresse, wiens suikernonkel voor de gelegenheid Dr. Schön heet. Dit meesterwerk draait eigenlijk rond de vraag die Sigmund Freud (notoir tegenstander van het clitoriaal orgasme) zich stelde in een brief aan Marie Bonaparte, met wie hij zelf een soort ‘sugar daddy’-relatie had:
“Die grosse Frage, die nie beantwortet worden ist und die ich trotz dreißig Jahre langem Forschen in der weiblichen Seele nie habe beantworten können, ist die: “Was will das Weib?””
Wat wil de vrouw? Wij weten het niet, en zij wellicht ook niet, maar doordat niemand het weet kan de mensengeschiedenis haar gang gaan. Ik kijk en beschrijf, met groeiende verbijstering. Alban Berg bleef overigens in de partituur steken en stierf vóór hij zijn Lulu kon voltooien. Hoe kan het anders.

Dit bericht werd geplaatst in Femen. Bookmark de permalink .