“God is een vrouw”: eindelijk viel er nog eens wat te beleven op het St. Pietersplein

Een zeer beladen actie: tijdens Kerstdag op het St. Pietersplein halfnaakt “God is een vrouw” roepen, en het kindje Jezus stelen. Op de website van Femen staat dat men protesteerde tegen de ‘maniakale wens van religies om de vruchtbaarheid van vrouwen te controleren’.
Bestuurt het Vaticaan de wereld zoals in de middeleeuwen? Maar neen. Sommigen zullen dit makkelijke sensatiezucht vinden. Het zijn ook nooit lelijke cellulitis-donders, die Femenistes, maar afgeborstelde, gladde Playboy-bunnies.
Toch is het een signaal naar het patriarchale wereldbeeld dat ons nog steeds beheerst, en vooral via de monotheïstische godsdiensten overleefde. Heel het politieke en economische machtsdenken zit verankerd in een fallokratisch complex dat maar zeer aarzelend wijkt, en nu zelfs met het moslimextremisme een nieuwe, brutale impuls krijgt.
Ik had het dan ook nog sterker gevonden, indien ze die vertoning in de Al Akbar-moskee had ten beste gegeven, of aan de Kaäba van Mekka, of in de Islamitische Staat, maar dan waren die tepeltjes waarschijnlijk wel ergens in een stoofpot terecht gekomen. Nu werd het meisje gewoon twee dagen meegenomen voor een zeer persoonlijke audiëntie bij de Heilige Vader, wat mogelijk tot een onbevlekte ontvangenis zal leiden, en toch weer een mooi kerstverhaal voor volgend jaar.

Ik wil ook wel even wijzen op de barokke schoonheid van het beeld. Het is kunst zoals ik ze graag zie: esthetisch, vrijgevig, geladen, dynamisch, dubieus, én subversief. Dat trio van de furieuze maagd, de Vaticaanflik, en het plaasteren kindje, dat is toch prachtig. Voor die man is het zonder twijfel het moment van zijn leven, ook dat straalt af van de foto. Geen bars fascisme, geen Siberische verbanning zoals in Poetinistan, maar een monkelend lachje, zich bewust van de situationele grap, zelfs een glimp van tederheid, een beschermend mantelgebaar, weinig hypocriet pudeur, wel integendeel meegaan in de actie. Pure erotiek. Dit beeld maakt voor mij heel de eindejaarshysterie goed. Een mens zou er gelovig van worden. Als God bestond, dan had hij dit moeten verzinnen. En wij ons maar verslikken in de kerstkalkoen en straks dat debiele aftellen naar nul, barbaren zijn we.
Dat God een vrouw is, wist ik echter al lang, al verkies ik om hier onderwerp en gezegde te verwisselen. Ze is gewoon het begin van alles, l’origine du monde. Dat heeft nu zelfs Franciscus op Kerstdag mogen ervaren, de lucky bastard, die zijn naam misschien niet toevallig ontleende aan die van de eerste en grootste christelijke pantheïst, Franciscus van Assisi met zijn lofzangen op de natuur. Bij deze is dit de ultieme kerst- en nieuwjaarswens die ik elk van jullie graag toestuur.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .