Farid le fou: gek maar niet dom

We hebben het drugsdealende schorem jubelend zien buitenlopen uit het Antwerpse gerechtsgebouw. Allicht niet om voor de rest van hun leven lingerie op de markt te gaan verkopen. Overduidelijk schuldig, ze hebben zelfs in detail bekend, maar ergens moet er iets misgelopen zijn met de correcte motivatie van een telefoontap. Hemel. Kansarme Borgerhoutse ‘jongeren’, ik zal hun roots maar niet vermelden want dat ruikt zo naar racisme.
De verontwaardiging ebt vrij snel weg, we hebben het al zo dikwijls gezien: criminelen die via procedurefouten wegkomen. Justitie gelaten want onderbemiddeld, publiek murw, kassa bij de advocaten. De attitude bij die laatste groep verontrust nog het meest: het cynische discours dat ze de rechtstaat ondersteunen en, godbetert, opkomen voor mensenrechten, terwijl ze net die rechtstaat ondermijnen. Hoe iemand als Mr. Kris Luyckx zich nog in de spiegel kan bekijken, ik vraag het me soms af.
Zoals men zich ook kan afvragen, waarom een rechter, die compleet soeverein kan oordelen als er volgens hem voldoende bewijzen op tafel liggen, toch altijd weer die procedurepiste volgt. De enige denkbare verklaring is, dat rechters en advocatuur hier eigenlijk dezelfde beroepsbelangen delen: een complexe, ondoorzichtige codex (het Staatsblad, waarin al die wetten verschijnen, overschreed voor dit jaar zonet de 100.000 bladzijden!) speelt in het voordeel van de specialisten, zeg maar de letterneukers. Rechters zijn ook ooit advocaat geweest, ze delen dezelfde logica, met hetzelfde misprijzen voor het gezond verstand en liefde voor de kleine lettertjes. Beroepsmisvorming, zeg maar.

En nu is er dus de vrijlating van de Frans-Algerijnse crimineel Farid Bamouhammad, bijgenaamd Farid le Fou omdat hij de schrik is van het gevangenispersoneel. Meervoudige moord, gijzeling, gewapende overvallen, noem het op en Farid weet er alles van. Waarom hij is vrijgelaten? Heel simpel: hij “kan het psychisch niet aan om in de gevangenis te blijven”. Farid was namelijk in hongerstaking gegaan en zo in het ziekenhuis beland. Wat hem zowaar een attest van gevangenis-ongeschiktheid opleverde.
25.000 Euro per dag moet de Belgische staat betalen als ze dit arrest niet volgt. ‘Farid kan gaan en staan waar hij wil’. Il faut le faire, andermaal met dank aan de advocatuur en de mensenrechten.
Sorry dus voor al die brave sullen die gedwee hun straf uitzitten, wat envelopjes plakken aan 1 Euro per uur en via goed gedrag op strafvermindering hopen: dit is de manier om vrij te komen. De gevangenis terroriseren en vervolgens de gekwelde martelaar uithangen. Wie gelooft dat hier geen uitgekookte strategie van een intelligente psychopaat achter zit (in samenspraak uiteraard met zijn raadsman), is meer dan naïef.

De spanning tussen rechtssysteem en rechtvaardigheidsgevoel is nooit groter geweest. Overigens, laten we wel wezen, is de achterlijkheid van ons gerecht (waar naar het schijnt zelfs het budget op is om WC-papier aan te kopen) en de complexiteit van het rechtsysteem niet bedoeld om criminelen als Farid le Fou te laten lopen (dat is eerder ‘collateral damage’), maar wel om achterpoortjes open te laten voor de fiscale en andere witteboordcriminaliteit. De staat is, met zijn juridische obesitas en graatmager handhavingsapparaat, al lang niet meer opgewassen tegen grootschalige belastingfraude en financiële spitstechnologie, en verkiest nu om het op een akkoordje te gooien met daders (de zgn. minnelijke schikking). Zo profiteert zotte Farid van een fundamentele weeffout in ons rechtssysteem, die alles te maken heeft met normvervaging en klassengerecht. Daartoe dienen de grijze zone en de voetnoten die niemand kent, behalve de ingewijden. Daartoe moet het apparaat ook middelmatig tot slecht functioneren. Ex-financiënminister Didier Reynders, zelf advocaat zoals zovele politici, heeft daarin een belangrijke sturende rol gespeeld.
Zowat de helft van het parlement loopt overigens met een advocatendiploma op zak. Ook dat kan geen toeval zijn: de kromspraak zit als het ware ingebakken in ons systeem.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Farid le fou: gek maar niet dom

  1. Patrick Eggermont zegt:

    Zij spreken ze vrij en wij zitten ermee. Vrouwe Justitia is hier even ’t hoekje om. Hen zal je niet gauw zien op een vakbondsbetoging! Praatjes tegen de vaak…
    In Zweden noemen ze dat ‘skinny justice’!

  2. Patrick Eggermont zegt:

    Correctie. Niet in Zweden, maar in de Verenigde Staten noemen ze dat ‘skinny justice’. Geen zever, hé! Vrij vertaald naar ’t Vlaams : gerecht van mijn kl… Die vakbondsbetogers hebben ze inmiddels wel weten te vinden. Hier geen ongeoorloofde telefoontaps! Snelrecht!!! Same place? De opstokers zullen met een elektronische enkelband kunnen rondlopen, want ‘vol is vol’, de gevangenissen dan…
    Op een Zweedse blogspot zag ik een popup link met volgende tekst opduiken : “STOP INTERNET CENSORSHIP |FREE SPEECH ONLINE | BLUE RIBBON CAMPAIGN”. Zoiets ben ik in de ‘Belgian cyberspace’ nog niet tegengekomen. In België is er geen censuur, ze kennen het woord niet eens, al durven de meningen daarover wel verschillen… In België slagen ze er dan wel weer in om de commissie-Juncker met een blauw-zwarte bus met bijhorend opschrift ‘SWEAT & GLORY’ te vervoeren. Hoe hebben ze dat klaargespeeld? GR8 IS THAT!!!
    Wat vormt er een groter probleem dan de zwarte pieten, en dit voordat je het weet? De zeurpieten! Dit gezegd zijnde, ben ik dan een zeurpiet, of beter nog een blanke zeurpiet???
    Tes tiet dat tiet es, met name om de missionarishouding nog ‘ns uit te proberen. ’n Reisje naar Kongo boeken?

    Join the blue ribbon on line free speech campaign!
    https://www.eff.org/pages/blue-ribbon-campaign

Reacties zijn gesloten.