Exit Fabiola, nu nog het charisma.

appelDona Fabiola de Mora y Aragon is niet meer. De hagiografieën van deze ‘sprookjeskoningin”’ lagen al klaar op alle krantenredacties,- ze zullen nog een aparte snuif wierook toevoegen aan de staatsbegrafenis van Gorki-zanger Luc De Vos die vandaag in Gent is voorzien.
Voor mij is Fabiola vooral het symbool van een koninkrijk dat al lang tot de geschiedenis had moeten behoren, maar dat door de politieke ironie zelf (klein onbenullig land, slecht bestuurd, onsamenhangend, en dus voorbestemd voor de monarchie, in een EU die ook al het voortbestaan van de oude natiestaten prioritair stelt) werd in stand gehouden.
Maar ook als persoon straalt ze voor mij verdorvenheid uit, achter de eeuwige glimlach van de wijze vorstin. Haar afkomst van een Franco-gezinde aristocratie, fanatiek-katholiek en ethisch extreem conservatief, zinderde door in al haar discrete pogingen om aan dat koningshuis een eigen legitimiteit te geven, ver buiten en boven de democratie verheven.
Onder haar kapsel moet dus een behoorlijke hoeveelheid ontkenningskracht gezeten hebben. Toen Fabiola Boudewijn trouwde, dacht ze aan een blijde intrede in de Spaanse Nederlanden van de 16de eeuw, terwijl ze eigenlijk een post-Napoleontisch wespennest was binnen gesukkeld. Toch bleef ze doen alsof, reed rondjes op haar koets in het domein van Ciergnon, schreef sprookjes, en probeerde Boudewijn te overhalen om vooral die abortuswet niet te ondertekenen.

Eerst als vrouw achter Boudewijn, daarna als weduwe, sublimeerde ze dat grote gelijk tot een sektarisch religieus convent, genaamd de ‘charismatische beweging’. Weinigen namen aanstoot aan die uit de hand gelopen hobby van een kinderloos gebleven, wereldvreemde koningin. Toch werd binnen die kringen, gelinkt aan Opus Dei, een machtscultus gecelebreerd die wel degelijk tot ver buiten het paleis voelbaar was. Liefdadigheidsvertoon en balkonprésence op de Koningin Elisabethwedstrijd moesten hier een populair cachet aan geven. Een neerbuigende glimlach van de vorstin werd telkens ons deel.
Om maar te zeggen: Fabiola ademde een door God zelf geschonken superioriteit uit, waar gewone stervelingen voor moeten buigen. Af en toe kwam dat ook naar buiten. Er was het klooster in het Limburgse Opgrimbie dat ze illegaal, dus zonder vergunning, in beschermd natuurgebied liet bouwen, en dat achteraf via allerlei kunstgrepen toch geregulariseerd werd. Nota bene in de periode dat tuinhuisjes en buitenverblijven tegen de vlakte gingen wegens niet vergund. Er moet verschil zijn.
Op het einde van haar leven probeerde ze dan nog eens via een speciale stichting, “Fons Pereos”, erfenisrechten te ontduiken en haar (via dotaties verkregen) spaarpot toe te wijzen aan uitsluitend vrome katholieke leden van het koningshuis. Lees: vooral niet aan het zwart schaap prins Laurent.
Die constructie liep spaak, de koningin diende de stichting “diep beledigd” op te doeken.

De commentaarschrijvers die Fabiola reduceren tot vertederende monarchiefolklore vergissen zich: hier waart het spook van het absolutisme. Toen ze eens op een protocollair evenement met een appel verscheen (nadat een of andere gek gedreigd had om op haar met een kruisboog te mikken), dacht ik niet aan Willem Tell, maar wel aan het sprookje van Sneeuwwitje waarin de koningin met giftige appels leurt. Exit Fabiola, maar het democratisch deficit dat België tekent, blijft overeind.
De Iberische kwezel met het hilarische kapsel mag nu haar echtgenoot gaan bijtreden in een hemel die ik zeker niet tot de mijne wil maken. Een hemel van appelvlaaien, sprookjesboeken, koetsen, Te Deums en nonnenkoren. Ons rest nog veel opkuis- en ontgiftingswerk om die charismatische gassen buiten te krijgen.
Vive la république.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op Exit Fabiola, nu nog het charisma.

  1. Hans Becu zegt:

    De pers mocht links, en vooral Franstalig links, alsmede de aan baronstitels verslaafde Vlaamse culturele elite, die weeral stijf van morele verontwaardiging Jan Jambon kapittelt omdat hij op de Vlaamse debatclub bij een toespraak van Le Pen aanwezig was wel eens confronteren met het geflirt van Fabi en Bo met dictator Franco. Het gedreun van laarzen, nietwaar. Johan, daar bestaat toch beeldmateriaal van ? Gooi dat op internet, misschien gaat het wel viraal. Overigens bad timing van Fabi. Samen met Luc Devos is voor de sensatiemedia des guten zuviel. En maandag staken ze toch wel bij de VRT zeker. Tomme toch, de kijkcijfers.

  2. Karina Uyttersprot zegt:

    er was ooit eens een programma waarin mensen die mekaar nauwelijks kenden of wel kenden, maar niet kenden, aan een houten tafeltje en op 2 gammele stoelen gezeten, zomaar een gesprek mochten aangaan dat werkelijk alle kanten kon opgaan. De ontwikkeling van een ontmoeting die niet meer was dan dat, een ontmoeting, die er op een ander moment, heel anders had uitgezien. Het waren gesprekken zoals gesprekken zouden moeten zijn, een beetje met een verlegen start vaak, een beetje aftastend ook, goh wat moet ik tegen die mens zeggen, maar dan bracht al snel het ene woord het andere mee en kwam daar gelach van, of vuurwerk, of een leerproces, of gewauwel. Dat proces boeide mij, hoe het is als je iemand in de ogen kijkt en dan met hem of haar spreekt, zo anders dan over iemand spreken. Dat zou ik willen gezien hebben Johan, jij en koningin Fabiola aan die tafel, ik geloof dat er meer zou ingezeten hebben dan wat je hier allemaal samenvat. Het mens zou deze tirade zelfs niet begrijpen, laat staan plaatsen.
    Net het boek Jozef Van Den Berg uit, van poppenspeler tot acteur van Christus, een boek dat een tip van haar zo typische witte sluiter zou kunnen oplichten misschien?
    Waarom schrijf ik dat, omdat ik ooit eens ergens was waar zij ook was, Béjartsgewijs, allebei niets met mekaar van doen hoor, maar door zeer vreemd toeval toch even in mekaars buurt. Ze had behalve toen nog présence, iets heel sterks wat mij van mijn sokken geblazen heeft. Zoals Jozef Van Den Berg dat ook heeft, iets heel heel intens, innerlijkheid. Tja, al de rest vind ik voer voor Story en laat ik aan het wereld tribunaal. Ik vond dat ik die ene spaander van haar moest heel laten 🙂

  3. Patrick Eggermont zegt:

    We hadden nooit de drie koningen, maar wel de drie koninginnen. Doch er is nu een hofdame minder, en die is tamelijk oud geworden… Drie is een heilig en volmaakt getal. Dat kan mogelijks meer gedonder daarboven opleveren. De dondergod Thor uit de Noordse mythologie laat niet met zich spotten. Met alle goden, naar niet met deze! Hopelijk kan een hulpfonds hem ietwat milder stemmen… (In dit verband moet het Departement voor Leefmilieu, Natuur en Energie van de Vlaamse overheid toch maar eens zijn webstek aanpassen, gezien men inmiddels reeds met het IPCC (International Panel Climate Change) Fifth Assessment Report zit opgezadeld. Men kan beter niet achter de feiten aanhollen.)
    Sensatie?! Dat mens Koningin Fabiola heeft het hare wel gehad, met vijf- is dat er niet eentje te veel? – miskramen… In zoverre werden we toch goed ingelicht door de media! Dat het huwelijk van het koningspaar er wellicht anders had uitgezien, indien er wel een prinsje of prinsesje was aan ontsproten, kan hier toch worden gezegd?!
    Doordat hij ‘allerdings’ hier de hete kastanjes uit het vuur haalt, zal Johan Sanctorum, wanneer hij aan de ‘Gates of Heaven’ komt – in de veronderstelling dat hij ooit zo ver geraakt – en oog in oog komt te staan met de Joodse visser van weleer met de bos met de gouden sleutels, niet worden toegelaten in het oord der oorden en zal het bord met rijstepap als welkomstgeschenk aan zijn neus voorbijgaan!
    Het beeld van de charismatische beweging – beter is charismatische vernieuwing – is mogelijks ietwat vertekend toch. Na de ‘golden sixties’ was er in de jaren ’70 van vorige eeuw in gelovige middens behoefte aan wat meer spiritualiteit. Jesus Christ, Superstar! Men kan hen dat toch niet kwalijk nemen : herbronning van ’t christelijk geloof, aanzet tot meer oecumene en daarbij aansluiting zoekend bij de spontaneïteit eigen aan de jeugd, voor wie het leuke escapades, extra culturele beleving en op de koop toe nog een laagdrempelige introductie in de wonderbaarlijke wereld van de religie opleverde. Eens iets anders dan de spreuken van Bond zonder Naam en de wandelingen in de Voeren-streek… Trouwens de latere alternatieve scène die overal ontstond, had er ook zo z’n wortels ; denk maar aan het vegetarisme! Bij de bahá’ís bijv. die de leer van Bahá’u’lláh aanhingen, kon je wel eens lekker vegetarisch eten. Verder was er wel eens een gezellige evangelische doop van enkele volwassenen in een klein zwembassin bij iemand thuis, of bij de ‘Jesus People’ dronk je een lekkere kop koffie…
    Voorts heeft elke progressieve republikein, duivelbezweerder , moderne heks, … en andere individuen die zich op een oppervlakte van 30.528 km² met de naam België bevinden, recht op vrije uiting van haar of zijn mening en veel meer dan dat voor wie ‘en plus’ er nog een elektronische identiteitskaart op zak heeft. Alles grondwet, wat eigenlijk overal zo zou moeten zijn… Daarvoor hebben we hier geen universele verklaring van de rechten van de mens nodig, of welk verdrag dan ook. ’t Was altijd zo…
    Gezien het slechts een van de drie koninginnen is die haar laatste adem uitblies en het Belgische vorstenhuis verder intact blijft, is het echter – om in het kielzog van Johan Sanctorum te blijven – nog even wachten op een nieuw plakkaat van Verlatinghe…

    Kind van de zon…

Reacties zijn gesloten.