R.I.P. Luc De Vos: kan het wat stiller?

Zelden heb ik me zo een buitenmelkwegse alien gevoeld als dit weekend. De reden? Ik kende Luc De Vos helemaal niet, een afgelopen zaterdag overleden Vlaamse rock-artiest.
Ook de naam Gorki: de Russische schrijver Maksim Gorki is me welbekend, maar muzikaal deed het geen belletje rinkelen. Dan, in een vertwijfelde poging om alsnog het cultuurhiaat op te vullen: dat tot mythische proporties verheven nummer “Mia” beluisterd. Geeuw.
Ik kende Luc niet, evenmin als hij mij kende. We waren twee vreemden voor elkaar, zoals dat met het merendeel van de 6 miljard planeetbewoners nu eenmaal het geval is.
De RIP-uitspraken (bij nader inzien vooral van Vlaamse artiesten-collega’s) logen er nochtans niet om, en nopen tot intense schaamte om mijn eigen onwetendheid:

“We verliezen een zeer groot artiest, die een eigen universum in het leven had geroepen.” (Jean Bleaute)
“We zijn een Vlaamse reus kwijt” (Wim Opbrouck)
“Luc De Vos heeft ons aller identiteit gekleurd” (Frederik Sioen)
“Mia behoort nu voorgoed tot het collectieve geheugen van Vlaanderen” (Martine Tanghe, VRT-journaal)

Dat is niet niks. Twittergewijs liet ook de politiek de kans niet liggen om mee te surfen op de sentimentele golf van het “eerbetoon”, en zo de dood van Luc De Vos tot staatszaak te verheffen: CD&V-vicepremier Kris Peeters Vlaams minister-president Geert Bourgeois, Freya Van den Bossche, Alexander De Croo, de Gentse burgemeester Termont, ik noem er maar een paar.
“Geniaal”, “verbijsterend” en “uniek” waren de kernwoorden die steeds terugkeerden.

Het collectieve geheugen van Vlaanderen dus, en zijn uitgeslotenen. Ofwel ben ik een vreselijke barbaar, ofwel heeft de Vlaamse artistieke wereld, gewoon om te werken met een stevige geluidversterking, hier een akkoord in gang gezet dat via de media nog eens werd opgedreven, tot het voorpaginanieuws werd in alle kranten, en radio en TV hun programmatie bijstelden in functie van deze nationale catastrofe.
Nu kan ik me best inbeelden dat deze bard een aantal zielen kon strelen, elk zijn smaak.  Toch schijnt hier is iets misgelopen te zijn wat betreft de amplitude en de reikwijdte van dat doodsbericht. De dood van Luc De Vos is géén staatszaak maar beroert –naast de familie aan wie ik bij deze mijn oprechte rouwbetuiging overmaak- een schare fans die alle kansen mogen benutten om via de sociale media hun idool te bewenen. Zonder cynisch te worden,- het zal de marktwaarde van deze kunstenaar een boost geven. De rest is uitbuiting van sentiment, vooral door het Vlaamse rockwereldje zelf, waarin de onvermijdelijke Bart Peeters de kroon spant. “Kippenvelmomenten” die bij nader inzien de showbizz tonen in haar meest gore gedaante, namelijk als commercieel gestuurd emo-exhibitionisme.

Na een aanzet om dit terug tot zijn redelijke proporties te brengen, blijft het mijmeren over de dood zelf, en het feit dat ook in de dood niet iedereen gelijk is. Terwijl het verlies van vader, moeder, partner, kind, vriend even erg, zo niet erger is, bij mensen die het TV-nieuws nooit halen. Ik spreek dan nog niet over bejaarden die dood op hun appartement worden aangetroffen, soms een maand na overlijden: ze werden eenvoudigweg niet gemist.
Ik zou dus graag hebben dat al die overgevoelige artiesten, en in hun zog de journalisten, beseffen dat dit soort luidruchtig gejank op de duur respectloos wordt voor “gewone” mensen die met de dood worden geconfronteerd. Emo-industrie en emotionele intelligentie, het zijn twee totaal verschillende fenomenen, zo blijkt.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

7 reacties op R.I.P. Luc De Vos: kan het wat stiller?

  1. Beste mijnheer Sanctorum

    Prima stuk.Totaal mee eens.

    Maar.

    Dit is niks in vergelijking met de dood van Lady Di, upper-class nitwit, colllectieve rouwhysterie,
    ook hier te lande.Je ( enfin ,ik) werd haast gelyncht als je dat zei.

    En Kennedy! Jaysus!Docteur Schweitzer, die epidemieën VEROORZAAKTE.

    Om een term van de Weense kwakzalver te gebruiken: projectie.Ik rouw, dus ik heb empathie, dus ben ik een toffe peer.En ik deel in zijn/haar glorie. Ik kende hem persoonlijk, of: ik ben ook BV, dus ben ik een toffe peer.
    Ik ben te dik en verlegen, dus ik lijk op Luc De Vos, dus ik ben een toffe peer.Ik ben werkloos, zoals Luc De Vos voor Gorki,dus ik ben…Ik ben weliswaar politicus maar ik twitter erover , dus ik ben een hele toffe peer(braakgeluiden).

    Ik betrap mezelf erop dat ik hem in mijn e-mails Vos noem, zoals intimi. Maar ik ben geen intimus. ’t Is besmettelijk.

    Samen rouwen is ook leuk: je schiet niet op met je familie of je collega’s, of je hebt er geen ; ineens maak je deel uit van een gemeenschap van rouwenden. Fijn samen huilen.Dat geeft velen een soort troost.

    Dat weet je allemaal, uiteraard.

    Popmuziek is duidelijk je ding niet,als je nog nooit van LDV hebt gehoord.In dat beperkte universum zijn vele van zijn songs top class.’t Is geen Wagner.maar R&R gaat over iets anders.

    En ook voor zijn overlijden hoorde je overal dat de overledene een lucide, bescheiden en aardige man was.

    Dat speelt ook natuurlijk.

    No hard feelings, je stuk is ausgezeignet. Evenals je blog.

    Carry on.

  2. Hans Becu zegt:

    Akkoord. De overkill aan emotie stoort me. Het is heel erg jammer als een mens sterft, maar dat…Krant en TV ontploften zowat. Het gedoe illustreert ook de collusie in Vlaanderen tussen pers, artiesten en sommige politici. Ze zitten in elkaars shows, ze promoten elkaars producten en ze zijn beste vrienden. De artiest die veel op TV komt verkoopt goed of krijgt makkelijker subsidies. Is hij bekend, dan zorg hij voor goeie kijkcijfers als hij in een programma zit. De kwaliteit heeft nauwelijks belang. De politicus die tegen de culturele smaakmakers aanschurkt, idem dito.. Gatz noemde Vos symphatiserend een rebel, terwijl de man eigenlijk perfect gerecupereerd werd door het establishment, niet in het minst door de Gentsche “progressieve” scène. Dat ze op canvas als avondvullende wansmaak er niet beter op gevonden hebben dan een aantal barslechte live optredens van Devos uit te zenden (met o.m. een tenenkrullend slecht duet met Geike Arnaert,aan wiens gezicht je zag van “ik wil hier weg” )bewijst hoe ver onze journalisten heen zijn qua kritische ingesteldheid. Devos verdiende beter als hommage.
    En niemand van de zeer Belgisch (we have so much in common, Flanders en ‘Wallonië, dixit Veerle Baetens) gezinde culturo’s en journalisten die het zich realiseert : Jan Hoet en Luc Devos : wereldnieuws in Vlaanderen, 5 meter over de taalgrens non-event.

  3. Leo Coulier zegt:

    De nagel op de kop. Meer hoeft hierover niet gezegd.

  4. Koenraad zegt:

    Er gebeuren rare dingen rondom mij.
    Ook ik kende Gorki niet.
    Hun notenwerk vind ik na enige beluistering
    v e r s c h r i k k e l i j k | e r g e r l i j k | v e r v e l e n d
    gejank. Echt waar.

    Wat me vooral bezighoudt is de rol van de tegenwoordige media.
    Bijzaken zoals het betaald voetbal of het welbevinden van schimmige popartiesten worden er oeverloos opgeblazen, de sabotage van bijvoorbeeld Doel 4, nota bene een k e r n c e n t r a l e
    die elke burger en elk bedrijf aanbelangt, is amper enkele dagen miniformaatnieuws…

    • Ivo zegt:

      Om eventjes af te dwalen naar die sabotage van Doel 4. Nog steeds geen dader gevonden en in de media oorverdovende stilte daaromtrent. Mijn eerste reactie bij die sabotage was: wie heeft daar belang bij ? Mijns inziens zijn de daders of de opdrachtgever wel bekend, maar wij mogen het niet weten.

  5. Peter zegt:

    Luc de Vos was een klassieke antiheld en antihelden zijn nu eenmaal niet perfect. Zijn muziek kende ik wel oppervlakkig, maar niet goed genoeg. Bij een vriend zag ik laatst een oude uitzending van Lola da Musica van de VPRO over De Vos en ik heb veel gemist. Dat hij zo’n volksheld was geworden in Vlaanderen had ik als noorderbuur ook gemist.

  6. Mark zegt:

    Je hebt mogelijk een punt, maar wat ik me afvraag is waarom je het punt nu wilt maken?
    Over oprechte teksten en muziek valt niet te twisten, of je die nou begrijpt c.q. waardeert of niet. Luc de Vos was, net zoals Hazes bij ons in Nederland, een door alle lagen van de Vlamingen gewaardeerde artiest. Met een collectief bewierrookt lied bovendien. Vergeleken met Hazes komt mij het afscheid van Luc de Vos bescheiden en oprecht over.

Reacties zijn gesloten.