Over valse hoop en drang naar het happy-end: een knuffel maakt niet alles ongedaan.

 

Wat moeten we met deze foto? De naar de keel grijpende emowaarde ondergaan, of hem weer deconstrueren, op het gevaar af van voor cynicus versleten te worden? Het doet denken aan mijn post van 9 november over die vrouw met terminale kanker die afscheid neemt van haar paard: elke foto heeft een voor- en een achterkant. Ook deze dus, waarbij vooral de fotograaf zelf een stuk van het verhaal is.

‘Deze aangrijpende Ferguson-foto maakt uw weekend goed’, kopt De Morgen.
Waarover gaat het? De 12-jarige Devonte Hart, een zwart adoptiekind met een bewogen verleden, deelt gratis knuffels uit tijdens een herdenkingsoptocht voor de jongeman die vorige week door politiekogels stierf. Heel Amerika staat op zijn kop, want ook met een gekleurde president blijkt het racisme springlevend. De betrokken agent werd van alle schuld vrijgesproken en bevestigde nadien dat hij het opnieuw zou doen. Geen greintje spijt dus.
Maar deze collega zet dus zijn moto even aan de kant en drukte het zwarte knaapje aan zijn borst. In scène gezet? Moeilijk uit te maken, maar fotograaf Johnny Nguyen was op de juiste plaats op het juiste moment: deze foto is een ernstige kandidaat voor een prestigieuze Award.
Er stonden overigens al een hoop mensen rond die ook druk kiekjes maakten, het tafereel is ondertussen via Twitter de wereld rondgegaan. Maar zou hetzelfde gebeurd zijn in een steeg zonder toeschouwers of cameralui? Naar mijn gevoel maakt die agent bewust een statement naar de camera toe. Met opzet of een inval van het moment, maar zonder meer geniaal: dit verandert heel de perceptie rond het Ferguson-drama.
Dat doet niets af aan de symboolwaarde van de foto, maar het relativeert wel de intenties, en vooral: deze foto wist de tragedie niet uit, en het rassenprobleem in de VS nog veel minder.

Toch is dat de toon bij de commentaren: de sentimentele wolk tussen Thanksgiving Day en Kerstmis doet uitschijnen dat ‘alles voorbij is’ en dat deze foto de verzoening bezegelt. Was het maar waar. We hebben een haast fysieke drang naar het happy end, maar het is zoals de drang naar suiker of slagroom: lekker maar niet echt gezond, en behoorlijk verslavend.
Het is zoals met de bekende roman “De hut van oom Tom”: ooit een aanklacht tegen de slavernij, evolueerde het boek tot een symbool van het blanke paternalisme tegenover de brave, onderdanige neger. Deze foto schijnt er een replica van: grote blanke agent knuffelt klein zwartje.
Ik ben dus geneigd om dit snoepgoed voor de geest te laten passeren. Hoe ‘mooi’ de scène ook lijkt. Iconen hebben de neiging om zich met meer inhoud te vullen dan wat hen toekomt.
En de moto die de flik zo onbeheerd achter liet, om zijn kus-performance te doen? Stel u voor dat een van de omstaanders (een zwarte uiteraard) ermee weg was gereden om te gaan joy-riden? Zou wel een grap geweest zijn natuurlijk, tot er weer zo’n flik zijn revolver trekt. Waarna weer een knuffelsessie volgt. Ideaal soap-scenario, maar niet goed genoeg voor het echte leven. Ook als ze ons weekend goed maken. Er blijven nog de weken.

 

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .