De Week van de Smaak: een pensenkermis met een reactionaire bijsmaak

StevaertAf en toe, wanneer ik ’s morgens ontwaak en de tijd van opstaan nog niet is gekomen, beeld ik me in hoe ik zou willen opgebaard worden zodat mijn geliefden en zeer talrijke fans nog een laatste groet kunnen brengen. Met de handen in gebedshouding naast elkaar gevouwen (dus zeker niet), handen over elkaar in rust, de middenvinger gestrekt, of, zoals de Egyptische farao’s, de hand aan het opgesteven lid? Ik twijfel nog.
Het is uiteraard een morbide bezigheid en teken van slechte smaak, iets wat ook over mijn recent boekenbeurs-essay kan gezegd worden waar ik mijn tekstverwerker als hoofdschuldige aanduid voor alle pornografische pomperijen die hier van de band rollen.
Ooit verheerlijkte ik, in een laudatio voor Jan Verheyen die een of andere prijs in ontvangst nam, diens Nacht van de Wansmaak, waar “de krochten van de wereldcinema” worden bezocht. Verder is er nog Urbanus, Jan Bucquoy (“Camping Cosmos – La vie sexuelle des Belges”), de verzamelde werken van cartoonist-chocolatier-zuiplap Erwin Van Mol, en Godfried-Willem Raes (dirigent van een zelfgemaakt robottenorkest). Allemaal tekenen van echte Vlaamse wansmaak waar de modale kleinburger van gruwt.

Gelukkig is er nog de Week van de Smaak, die dit jaar doorgaat van 18 tot 23 November. Eindelijk weer eens echte leut en onschuldig entertainment, waar diezelfde modale Vlaming via smaakmobielen en smaakboten naar Luilekkerland wordt gevoerd. Een compleet publi-redactioneel katern wijdt de smakelijke krant De Standaard eraan, een van de hoofdsponsors, naast de Vlaamse Overheid, Europa, en Radio-2, een zender die ik enkel opzet als ik echt iets fout gegeten heb en het er absoluut weer uit moet.
Interessant om weten is, dat twee grote smaakmakers van de Vlaamse politiek aan de wieg stonden van dit volksverbindend initiatief, te weten Bert Anciaux en Steve Stevaert. Deze laatste als ex-burgemeester van Hasselt, “Hoofdstad van de Smaak” en uitvinder van de gratispolitiek die achteraf niet zo gratis bleek. Beiden zijn de geschiedenis in gegaan als immer lachende volksverlakkers (foto), cafébazen die het dankzij een volksverbindend verhaal tot senator of gouverneur schopten. Vandaag wordt de rekening gemaakt na het zogenaamde “free meal”, en moeten we vaststellen dat heel die Vlaams-Bourgondisch-Bruegheliaanse massagesessie vooral dient om de pil te vergulden die ons kortelings ongetwijfeld wordt geserveerd. Bijvoorbeeld wanneer straks onze elektriciteitsfactuur zal verdubbelen dankzij het systeem van Groenestroomcertificaten dat in het hoofd van Steve Stevaert wortel schoot en door zijn accoliet Freya van den Bossche werd gerealiseerd.

Anders gezegd: er zit een geurtje aan die Week van de Smaak. Het is té vrolijk, té gezellig, té politiek-correct. Het portretteert de Vlaming als ongecompliceerde, gehoorzame levensgenieter die vooral met zijn pens begaan is, alleen vrienden rond zich wil, en straks éénpansgerechten zal klaarmaken tegen komende black-outs. De Vlaming moet blijven lachen en zijn infantiel-orale zuigreflex kunnen botvieren. Dat spreekt uit de missie van de overkoepelde overheids-vzw “Vol-au-vent” die “de eetcultuur wil valoriseren en promoten, en eetcultuur als sociaal bindmiddel gebruiken”. Het eerste heb ik echt niet nodig want wij kokkerellen hier thuis voortreffelijk (mijn gehakt in een mantel van chocoladesaus met kappertjes is een klassieker), en het tweede nog minder want sociale maizena’s, radio-2-muziek aan tafel en de vervelende conversaties van pseudo-lollige tafelgenoten kan ik echt niet hebben.

Dus ja, een Week van de Wansmaak dringt zich op, zo tussen de boekenbeurs en de Week van de Smaak moet er nog een gat zijn. Een piraatevenement vol zwarte humor met een hoge zuurtegraad, waar het misverstand wordt rechtgezet dat alles rond gezelligheid draait. Dit zonder subsidies en mediasponsors uiteraard, waardoor het gelukkig ook niet storm zal lopen. Want dat is toch een oude Bruegheliaanse keukenwijsheid die wij binnensmonds koesteren: iets waar veel volk op af komt, daar heeft een kok heimelijk in de soep gepist.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op De Week van de Smaak: een pensenkermis met een reactionaire bijsmaak

  1. Koenraad zegt:

    Ik lust wel pap van deze zoetzure menu.
    1. Een dampend warme Cécémel van echte koemelk, opgediend met een velletje op.
    2. Daarbij een fijn aangesneden rolmops met zure ajuin, geserveerd met een ferme kwak tartaar.
    3. Aangevuld met een peperkoek met suikerbolletjes (merk Leonidas), gegarneerd met rauwe banaan op een bedje van Amerikaanse saus. En lekker afgewerkt met gekookte wortel, fijne chocolade- en peterseliesnippers en een toefje slagroom uit een spuitbus van de LiDL.
    Eet smakelijk.

Reacties zijn gesloten.