Het proces Schoenaerts, of de sticker-procedure van een mensenrechtenadvocaat

In 2009 gaf ik met mijn achtbare confrater Frank Thevissen een boek uit, getiteld “Media en Journalistiek in Vlaanderen”, waarin de Vlaamse dag- en weekbladpers stevig op de korrel werd genomen, met name de commercialisering, de verkleutering, en de dictatuur van het politiek-correcte denken. Bij wijze van ironie werd op het kaft de melding afgedrukt “Media kunnen uw gezondheid ernstig schaden”, naar analogie met de waarschuwing op de sigarettenpakjes. Nog ironischer, maar niet onverwacht, is dat de Vlaamse media in kwestie het boek collectief doodzwegen en dat het bijna onder de toonbank werd verkocht, als onfatsoenlijke literatuur die het daglicht niet mag zien. Leve de censuur, ons boek werd een bestseller.

Zou dat ook het lot zijn van het boek van Stan Lauryssens over Julien Schoenaerts? Het wordt wel druk in de media besproken, maar als het van zoon en Hollywood-vedette Matthias Schoenaerts afhangt, moet het boek een sticker krijgen waarop staat vermeld dat het onbetrouwbaar is. Ik bedoel het niet metaforisch: Matthias wil letterlijk een waarschuwende zelfklever op alle exemplaren, en heeft daar een advocaat voor onder de arm genomen, nota bene Jos Vandervelpen, voorzitter van de Liga voor Mensenrechten. Hallo Jos? Is de voorraad echte mensenrechtenkwesties in Vlaanderen even uitgeput? Principieel zou ik in zijn plaats zelfs eerder pleiten voor de tegenpartij, auteur en uitgever van het geviseerde epistel.
Nu schijnt Julien Schoenaerts zaliger er in dat boek niet echt gevleid uit te komen: hij wordt er geportretteerd als een geniale gek die de kracht van zijn acteurschap (waaraan niemand twijfelt) putte uit een manisch-depressieve aanleg, waardoor hij ook wel niet de gemakkelijkste mens was om mee te leven of mee te werken. En waardoor hij ook af en toe echt wel uit de bocht ging.
Ik heb vader Schoenaerts in mijn kindertijd bezig gezien en bewonderd, ook op TV, en ik hecht geloof aan de these van Lauryssens. Ik vond hem toen al uitermate “weird”, al bestond dat woord nog niet. Maar wat voor een idioot idee is dit, om via gerechtelijke weg een boek het etiket van “onbetrouwbaar” op te plakken? Ik kan wel voor de vuist weg honderd titels opsommen die dat etiket meer verdienen, maar het is het een of het ander: ofwel dien je klacht in wegens eerroof en moet je dit ook kunnen hard maken (zie Ann Demeulemeester versus Herman Brusselmans), ofwel denk je “ach, laat maar gaan, dit waait wel over”.
Ooit schreef de diep betreurde azijncolumnist Patrick de Witte (pdw) op een van zijn mindere dagen over mij een ronduit karikaturaal stukje waarin ik eveneens werd weggezet als een halvegare. Ik heb nooit de behoefte gevoeld om De Morgen alsnog een lading stickers op te sturen. Het staat nog steeds on line, je kan er naar googelen en zelf uitmaken hoezeer ook pdw de bal kon mis slaan.

Dus Jos, ook al zit Matthias Schoenaerts met dit verhaal van Lauryssens in zijn maag omdat het zijn steil opgaande carrière zou schaden (hoewel, Matthias is een aardige jongen en lijkt karakterieel in niets op zijn immer getormenteerde papa), je laat geen stickers plakken op boeken die je niet aanstaan.
Anders laat ik op elk exemplaar van De Standaard een zelfklever aanbrengen met de tekst “Het lezen van deze weekendbijlagen kan uw mentale gezondheid schaden” (zie mijn stukje van gisteren), of eis ik dat het weerbericht op TV wordt voorafgegaan door de melding “Opgelet, soms zit Sabine er ondanks haar formidabel balkon en impressionante derrière faliekant naast”. Maar dit laatste zou dan weer een nieuw stickerproces vanwege mevr. Hagedoren met zich meebrengen, en neen, een sticker op een sticker, dat zou zelfs voor een mensenrechtenadvocaat er ver over zijn.
Enfin, een modderbad is op tijd en stond heilzaam. Toch?

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Het proces Schoenaerts, of de sticker-procedure van een mensenrechtenadvocaat

  1. Greta T zegt:

    Het boek zal hoogstwaarschijnlijk goed verkopen tijdens de boekenbeurs. Naar Matthias toe heb ik maar één antwoord en dat is zelf een eigen boek over zijn vader schrijven. Anderzijds wordt een rouwproces onderschat en vermits het nog geen tien jaar geleden is dat Julien Schoenaerts overleden is kan er misschien toch wel rekening gehouden worden om in de toekomst biografieën over personen pas na bepaalde tijd te laten verschijnen. 10 jaar lijkt me alleszins een absoluut minimum naar nabestaanden toe. Het is tevens zeer onverstandig als je een biografie over iemand schrijft terwijl er nog levende nabestaanden zijn deze niet te raadplegen noch te bevragen. Hierdoor geef je sowieso reeds een onwaarheidsgetrouw beeld over iemand en kan je je inderdaad vragen stellen over de inspanningen en bedoelingen van auteur?

  2. jill van winckel zegt:

    het boek van lauryssens is een regelrechte schande ….. de schande voorbij …… en enkel gericht op sensatie en zakkenvullerij !! julien schoenaerts was een prachtig mens !!! fouten hebben we allemaal en iemand afbreken om vermeende medische problemen is laag, zeer laag en totaal respectloos … respectloos tegenover julien en respectloos tegenover zijn familie …….

Reacties zijn gesloten.