Kan men een kind “vergeten” op de achterbank?

De correctionele rechtbank van Brussel heeft een militair (zijn beroep staat in alle kranten) vrijgesproken, die in 2012 zijn kind door vergetelheid een hele dag in een snikhete auto liet zitten, in plaats van op de crèche af te leveren.
Het argument van de verdediging was opmerkelijk: de man is niet schuldig aan doding, want zijn hersenen hadden hem foute informatie doorgegeven, namelijk dat hij zijn kind wél had afgezet. Het brein als oorzaak dus.

De problematiek van de vrije wil, die filosofen al zo’n 3000 jaar bezig houdt, komt daarmee in een beslissende draai. Over de criminologie en het strafrecht kan dan wel het doek vallen: we zijn maar slaapwandelaars en fungeren als blind vehikel voor een autonoom brein dat aartsmoeilijk te doorgronden valt, en dat de reële “beslissingen” in onze plaats neemt. Beslissingen die eigenlijk niet meer zijn dan schakelingen in een circuit. Oeps, pappie was verstrooid en zal het niet meer doen. Had de advocaat van Dutroux het daar maar op aangelegd. Maar ook de hersenen van Hitler, Bin Laden of heel het actuele IS-zootje kunnen nu geherwaardeerd worden als de motor van een hoop ongelukken die ons overkwamen of ons nog te wachten staan. Mogen we de vrije wil bij het groot vuil zetten? Zijn we allen schuldeloze lichamen, door een eigenzinnig brein gekaapt?

Gelukkig is er nog de psychoanalyse en de goeie ouwe Siegmund Freud, nu weliswaar verguisd door diezelfde neuro-wetenschap. Want bij Freud vergeet je niet zomaar: je vergeet om dat je “wil” vergeten. Heel cru gesteld: als die militair zich in een toestand van stress en de daarop volgende bewustzijnsvernauwing bevond, dan moeten er vragen gesteld worden over zijn bereidheid om zich aan het apparaat te onderwerpen dat de stress veroorzaakt. We kiezen voor een levenspad, een relatie, een carrière. En, horresco referens, moet de vraag gesteld worden of de man dat kind eigenlijk wel wilde. En of er ergens in zijn onderbewustzijn geen wens was om de baby te doden.
Vreselijke gedachte. Het had natuurlijk ook u of ik kunnen zijn. Zo verontschuldigend als de neurologie optreedt, zo radicaal plaatst Freud de wil als drift centraal, en zijn we allen potentiële moordenaars. Het toeval bestaat niet, en ongelukken zijn geen ongelukken. Vele dodelijke verkeersaccidenten zijn vermomde zelfmoorden. Vooral mannen duwen graag het gaspedaal in, omdat ze tegen het leven niet opgewassen zijn, maar dat ook niet onder ogen durven zien. Dus crashen ze maar tegen een paal en kunnen ze met militaire eer begraven worden.

Dit is geen pleidooi om de man alsnog aan de schandpaal te spijkeren. Wel is een herwaardering van het onderbewustzijn aan de orde. Waardoor dat deel van de persoonlijkheid terug aan de oppervlakte komt, dat we zelf verdringen omdat het ons onaangenaam confronteert met een verleden vol mislukkingen, trauma’s, gemiste kansen, en de daaruit volgende wensvoorstellingen. Therapie is dan de sleutel. Therapie die niet alleen dat persoonlijk geheugen omwoelt, maar ook de wereld rondom ons en heel de maatschappij die onze ziek maakt. Maar niet ontoerekeningsvatbaar. De herinnering als verlossing. Waardoor ook aan dat “vergeten” kind op de achterbank recht wordt gedaan.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Kan men een kind “vergeten” op de achterbank?

  1. Greta T zegt:

    Kan je met 150 % neen 200% zekerheid verklaren dat Freud totaal fout zit “Je niet vergeet omdat je WIL vergeten” noch omgekeerd “Je vergeet omdat je WIL vergeten”.

    Een kind verliezen is het ergste wat een mens kan meemaken, als je er dan nog zelf verantwoordelijk voor bent heb je sowieso reeds levenslang op meer dan één manier.

    Dat je je er vragen over stelt, de problematieken i.v.m. verantwoordelijkheid e.d., dat is één zaak, maar om een vader die een kind verliest te gaan vergelijken en verder doortrekt naar iemand als Dutroux, die niet aan zijn eigen kinderen geraakt heeft, getuigt van zo’n arrogante domheid dat er geen woorden voor zijn en er verder geen aan vuil wens te maken.
    Het geeft wel te denken over je eigen vaderschap, kan je misschien mee beginnen om zelf je eigen onbewuste drijf- en daadkrachten te doorgronden waarom je er Dutroux bijhaalt bijv?.

Reacties zijn gesloten.