Maggie is te dik, maar hoe gezond is de rest?

MichelSinds VRT-journalist Tom Van de Weghe zich via Twitter afvroeg of Maggie De Block wel gezond genoeg is om minister van volksgezondheid te zijn (een journalist die ruim toegang heeft tot de media, moet die zo nodig ook nog twitteren?), zijn we aan de zoveelste pseudodiscussie toe, en kunnen er ook over dit non-issue krantenpagina’s vol geluld worden.

Alhoewel, non-issue, het brengt ons wel op het idee om het woord “gezondheid” eens te deconstrueren. Hoe zou het met de rest van het gezelschap staan? Ik bedoel in een wat breder (héhé), holistisch perspectief. Natuurlijk is Maggie een droom voor elke karikaturist, maar ze zit goed in haar vel en staat met haar twee plompe voeten op de grond, wat niet kan beweerd worden van, ik zeg maar wat, Pieter De Crem, de man die in een F-16 geboren lijkt, daar na een stel supersonische loopings onherstelbare hersenschade heeft opgelopen, en zich finaal heeft gespecialiseerd in het “neutraliseren” van “tactical vehicles”.

Er is dus meer aan de hand dan de vetkwabben van Maggie. Ik wil het niet eens hebben over ex-bankier en nu minister van financiën Johan Van Overtveldt, die er als een overjaarse zombie bij loopt, neen, vooral de gemiddelde geestelijke gezondheid van het gezelschap baart me zorgen. Van de groepsfoto schat ik dat minstens vier zwaargewichten (héhé) persoonlijkheden zijn met een mentale disfunctie, die ik zelfs met mijn hond niet alleen zou durven laten, en dan is het wel omdat ik voor mijn hond vrees. Namelijk genoemde Pieter De Crem, Didier Reynders, Theo Francken en Jan Jambon. De twee eersten hebben een respectabele staat van dienst en hebben al staaltjes ten beste gegeven van pathologisch Narcisme, bij de twee laatsten hebben eerdere uitspraken me overtuigd: dit komt niet meer goed.

Dat brengt me op de hamvraag van vandaag: hoe gezond is politiek, wat doet het met een mens, en uit welk soort materiaal moet men opgetrokken zijn om te kunnen functioneren in een surrealistisch spookpaleis als de Wetstraat-omgeving? Ik bedoel maar: gezondheid is gewoon geen criterium in dit alles, integendeel, het speelt in het nadeel van betrokkene. De politiek is gewoon gemaakt voor perverse geesten. Waarschijnlijk heeft niemand scherper dan Shakespeare de relatie tussen macht en waanzin beschreven, zie bv. King Lear. Het machtsdenken is een van die sociopathische uitstulpsels van de homo sapiens en moet volgens antropologen ergens ontstaan zijn bij de overgang van nomadische jagersgemeenschap naar sedentaire landbouw, toen er zoiets als een verticale maatschappijgeleding ontstond, en de herenboer zich profileerde: niet de slimste, de sterkste of de fitste, maar gewoon het sluwste en meest doortrapte exemplaar, het mannetjesdier dat erin slaagde om de rest van de hort appelen voor citroenen te verkopen.

Dus neen, Tom, vette Maggie is zelfs niet het grootste probleem. Bekijk die egotisch grijnzende maatpakken, en vraag je af wat voor een verzameling sick people daaronder huist. Het politiek theater is in essentie een gekkenhuis waar “normale” mensen gewoon niet in gedijen. De media –jouw sector dus- vormen het grootste klankbord van dit narrenschip, maken de ziekte akelig aanvaardbaar en geven haar zelfs een schijn van noodzakelijkheid.
Het is het enige perspectief van waaruit wij, als burger en onderdaan, dit circus moeten bekijken, willen we zelf onze mentale gezondheid behouden. Met dicht geknepen neus als het ware.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .