Stemmen over de Mechelse uurwerkwijzers: een feest van de democratie… of een partijtje maneblussen?

Alle Mechelaars vanaf 16 jaar konden zich dit weekend in een referendum uitspreken over een levensbelangrijke kwestie. Dat blijkt al uit de opkomst: zo maar eventjes 8,9%.
De inzet? Ik heb er wat moeten op studeren, maar blijkbaar ging het, hou u vast, om de vraag of de Sint Rombouts-toren een nieuwe wijzerplaat moest hebben. De oude was er in 1963 af gehaald, al sinds de eerste wereldoorlog beschadigd door een bombardement.
Blijkbaar waren er toch hevige voor- en tegenstanders, werd er zowaar campagne gevoerd, en begonnen mensen te wenen na de uitslag (de voorstanders van een nieuwe wijzerplaat dus, die het referendum verloren). Burgemeester Somers (Open VLD): “Er is in dit verhaal één grote winnaar, en dat is Mechelen en de liefde van de burgers voor hun stad en voor hun toren”.

Wel, ik hou van de Mechelse koekoek en de Mechelse herder, doch met deze schertsvertoning doen de Maneblussers hun spotnaam alle eer aan. Het kan de doorsnee Mechelaar geen fluit schelen, maar burgemeester Somers voert een nummertje op om aan te tonen hoe democratisch zijn stad wel werkt. Terwijl goed bestuur betekent dat een door de burger verkozen beleidsploeg een coherente visie ontwikkelt en knopen doorhakt.
Zelf ben ik helemaal gewonnen voor een referendumsysteem, maar dan op zijn Zwitsers: het moet gaan over een fundamentele kwestie waar ook echt een maatschappelijk debat over leeft. Het Schotse onafhankelijkheidsreferendum was zo’n historisch moment, rond een discussie met zo’n draagwijdte dat elke Schot hierover moest bevraagd worden. In het geval van Bart Somers en Mechelen lijkt het erop dat het bestuur zijn verantwoordelijkheid niet wou nemen in al-bij-al een futiele kwestie, niet wou verzeild geraken in een welles-nietes-discussie, en de burger dan maar zelf liet beslissen, althans dus de 8,9% voor wie het iets uitmaakt.
Dat is gewoon slechte democratie, klein-Vlaamse folklore. Het kan zelfs een voorbode zijn van politieke vaandelvlucht: door te pas en te onpas referenda te organiseren over een torenuurwerk, hondenpoep, sluitingsuren van de horeca, enkelerichtingverkeer, een sandwich eten op een kerktrap (heden strafbaar in Mechelen) wordt de regelneverij niet afgebouwd maar afgewenteld op de burger. De overheid is dan voor niets meer verantwoordelijk, het beleid kan niet meer worden gesanctioneerd. Burgemeesters dienen dan nog enkel om lintjes door te knippen en om herverkozen te worden.
Het zou natuurlijk kunnen dat die Mechelse monstercoalitie op zijn Stevaerts (Open VLD-Groen-m+, N-VA en CD&V) het sowieso nergens meer over eens raakt, en veiligheidshalve alle hete hangijzers doorspeelt naar een volksraadpleging. Geen probleem, maar dat men dan ook de politiek gewoon afschaft, dat scheelt een hoop weddes en bureaucratische rimram.

Het was dus met dat Mechelse referendumcircus zoals met de Antwerpse ponton-hysterie: de thuisblijvers hadden gelijk. In feite is de boodschap van de 91% incivieken die niet wakker liggen van die uurwerkwijzers deze: stop met stotteren, Somers, en doe waarvoor je gemandateerd bent én betaald wordt, namelijk besturen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Stemmen over de Mechelse uurwerkwijzers: een feest van de democratie… of een partijtje maneblussen?

  1. Patrick Eggermont zegt:

    Elk offerfeest is een oefening in onthoofding. Elk referendum over een uurwerkwijzerplaat is een oefening in een referendum over migratie. Men voelt zich geroepen om daar verandering in te brengen? Il n’y a que le premier pas qui coûte…

  2. Patrick Eggermont zegt:

    Oefening baart kunst. Wat het offerfeest betreft werden recentelijk nog enkele opzichtige prestaties geleverd…

Reacties zijn gesloten.