De wormenburger: een beetje nootachtig, met een toets van spek

De wormburgers komen eraan. De wat? Wel, de lapjes gemalen vlees (ook in nugget- en schnitzelvorm) die van wormen zijn gemaakt,- waar weet voorlopig alleen N-VA-parlementslid Grete Remen. Niet toevallig gaat het om de zwart-gele Buffaloworm. Grete is de bazin van het voedingsbedrijf Damhert dat de burgers onder de appetijtelijke naam “Insecta” levert aan Carrefour en Delhaize. Neen, niet aan de volkssupermarkten zoals Colruyt en de Aldi. Want in tegenstelling tot wat u zou denken gaat het om luxevoedsel, duurder dan een banale hamburger of een doordeweekse végé. In trendy en dure restaurants zijn ze ook al opgedoken, die wormen. In Afrika is het armenvoedsel, in Europa en Amerika grand chic.
Volgens de mooie Lisa Lamorgese, woordvoerster van Damhert met wie ik een bordje nuttigde, smaakt het “een beetje nootachtig, met een toets van spek”. Dat klopt, en het is belangrijk om dat zo aan te kondigen, want suggestie maakt 50% uit van het culinaire gebeuren.

Waarmee ik maar wil zeggen dat ik 200% gewonnen ben voor het idee: in plaats van de wormen uit het vlees te halen, kweek ze gewoon en laat het vlees achterwege. Veel duurzamer, veel minder weiland en veevoeder (soja!) nodig, veel minder productie van broeikasgassen. Uiteindelijk hebben we die eiwitten en koolhydraten nodig, waar ze ook vandaan komen. Zoogdieren zijn warmbloedig en hebben energie nodig om te draaien, niet in het minst ook om de hersenen op toerental te houden. Kannibalisme komt in de natuur voor, wanneer de noodzakelijke eiwitten onder de vorm van vlees niet meer voorhanden zijn, en we gewoon elkaar beginnen op te eten. Best mogelijk dat de wormenburger de mondiale spanningen zo vermindert door de creatie van een voedseloverschot. In die optiek is het initiatief van Grete Remen zelfs groot-filantropisch en verdient ze de Nobelprijs.

Wormen op het bord dus OK. Nochtans is ook dat een nodeloze tussenstap en een verlenging van de voedselketen. In de limiet, en dat idee werd al geopperd in de film Soylent Green (1973), is de beste en goedkoopste manier om eiwitrijk voedsel aan te maken gewoon de verwerking van menselijke lijken. Het klinkt erger dan het is, want het is een productie die perfect gelijke tred houdt met de aangroei van de wereldbevolking. Er wordt niet meer zinloos gecremeerd, alles gaat naar de koekjesfabriek. Euthanasie wordt aangemoedigd want hoe eerder dood, hoe sneller eetbaar. Elke nieuwe aardbewoner is zo een rondlopend stuk voedsel dat na zijn dood gerecycleerd wordt tot eiwitkoekjes (Soylent Green) voor de volgende generatie. Deze sociale Aldi-versie, op de markt onder de commerciële naam “Wereldburger”, kan dan bij voorkeur door een Groen-kamerlid gepromoot worden, terwijl de rijken de Vlaams-nationale wormen van Grete degusteren.
De smaak, een beetje nootachtig en met een toets van spek, is in beide gevallen dezelfde. Uiteindelijk willen alle politici toch het beste voor ons, dus ik zeg ik als toekomstig wereldburger ja, smakelijk, bon appetit, guten appetit, enjoy your meal!

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op De wormenburger: een beetje nootachtig, met een toets van spek

  1. Miel zegt:

    Le ridicule tue un peu

  2. Koenraad zegt:

    Ik bestel alvast een doos eiwitkoekjes Sabine Hagedoren. Voor tegen nieuwjaarsdag 20xx. Zo, het opbod is alweer begonnen. Het blijft allemaal des mensen. Copyright Nietzsche.

Reacties zijn gesloten.