Het Zweedse lachtheater in en rond de Wetstraat: quid ARCO?

In schril contrast met de economische situatie en het sociale kapblok dat ons wacht, dit binnen een staat die niet eens meer de elektriciteitsvoorziening kan garanderen voor deze winter, wapperen ons de breed lachende gezichten tegemoet van de onderhandelaars die een regering op poten moeten zetten.
De ondraaglijke lichtheid van dit land weerspiegelt zich in de onernst waarmee heel dit theater verder kabbelt. De grootste partner is zogezegd tegen België, wil niet de premier leveren, maar stapt er ook niet uit. De kleinste fractie, de liberale, zal met zekerheid de premier leveren omdat niemand anders er zin in heeft. En de Vlaamse christendemocraten? Zij voeren een passiespel op waar alle grote analysten zich op verkijken.
Inderdaad houdt het handgeklap voor de CD&V en speciaal Kris Peeters, maar niet op. Heldhaftig heeft Kris Peeters zijn eigen carrière opzij gezet en werd de net niet heilig verklaarde Marianne Thyssen tot Europees commissaris gebombardeerd. De CD&V, zo stond in alle kranten, zou voor inhoud gaan en de christendemocratie heruitvinden. Vandaar de glunderende gezichten aan de tsjevenkant.
Nu heeft Jan De Meulemeester (VTM), met voorsprong de meest brave en naïeve “politieke analyst”, er ook een lachmeter bijgeplaatst, overeenkomstig de missie van de zender waaraan hij verbonden is. De guitige smile van Peeters zou een “indrukwekkend lesje fundamentele vrolijkheid” (sic) zijn, waarbij de diepe lotsaanvaarding van Kris perfect zou sporen met positief gevoel voor communicatie waar wij allemaal een punt kunnen aan zuigen.
En, alsof dat positivisme besmettelijk is, schiet ook Charles Michel in een lach, en kan er zelfs bij zuurpruim Bart de Wever een mopje af. Alles prima in de beste der mogelijke werelden. Maar vooral de christendemocraten kunnen dus hun plezier niet op, en putten kracht uit nieuw ideologisch zelfvertrouwen dat ver boven de postjespakkerij staat. Of is het dan toch alleen maar voor de camera?Ach, beste Jan, ga toch eens een paar stappen achteruit staan. Achter deze theatraliteit zit een andere logica. De waarheid is gewoon dat de syndicale vleugel (ACW) subtiel haar slag thuis haalt en een oplossing klaarstoomt voor de ARCO-coöperanten. Want over die ARCO-kwestie spreekt al een paar weken niemand meer. Dàt is de echte agenda, en daarvoor mocht het premierschap gerust opgeofferd worden. De Wever laat begaan, maar op de prijs om het ARCO-debâcle uit te wissen is zo dus wel een stevig voorschot betaald waar hij niet eens om vroeg. Wat kan het hem verder schelen of Peeters dan wel Michel aan het roer staat van dit zinkend schip. Ik lees die analyse nergens. Ofwel ben ik compleet bijziend en zal dan een mea culpa slaan, ofwel wordt heel de Wetstraatjournalistiek effectief meegezogen in het lachtheater van de zogenaamde Zweedse coalitie.

Ik wil dit even naar voor brengen, om u de illusie te ontnemen dat de glunderende dames en heren met uw welvaart en welzijn zouden begaan zijn. Ja, wel die van de ARCO-coöperanten, maar enkel omdat de oppermachtige ACW-vleugel een rekening met de N-VA heeft uitstaan en haar machtsbasis wil vrijwaren. Het blijft een zaak van berekening en partijagenda’s, en het licht zal uitgaan. Meer wetenschap hebben we niet nodig om de winter door te komen. Tot zover mijn les in “fundamentele vrolijkheid”.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .