IS dwingt ons tot een keuze, en dat is goed

De Kwalprijs voor de grootste enerzijds/anderzijds-uitspraak gaat dit weekend naar Bart Sturtewagen. Wat schrijft de “opiniërend hoofdredacteur” van de Standaard in zijn editoriaal?
“België is relatief gezien de grootste jihadistische broeihaard.”
Verder worden woorden “verontrustend”, “gruwelijk” en “afschuwelijk” gebruikt als het gaat over de strijders van de Islamitische Staat en hun geplogenheden.
Maar in cauda venenum, het venijn zit in de staart. De column eindigt zo:
“…Daarnaast is het cruciaal om te voorkomen dat onze open samenleving verkrampt. Want als dat gebeurt, heeft IS bereikt wat het wil.”

Tja, wat is het nu, Bart, gij grote allemansvriend?
Moeten we verontrust zijn en ons toch beginnen afvragen of de Belgische multicultuur een monster heeft gebaard? Of mogen we vooral niet “verkrampt” zijn en het “laisser faire” beoefenen in naam van de open samenleving?
Eigenlijk lijken me beide theses verdedigbaar. Ofwel wapenen we ons tegen het jihadisme en maken we die samenleving voorlopig maar wat minder rekkelijk, ofwel leveren we ons over en worden we allemaal dhimmi’s, hetzij echte moslims. Wat die samenleving ongetwijfeld definitief minder rekkelijk zal maken.
Maar de twee tegelijk, neen, Bart, dat gaat dus niet. Men kan niet blijven van twee walletjes eten en alle lezers tevreden stemmen naar de goede oude tsjeventraditie waar jouw krant uit voortkomt. Mijn zindelijke geest verzet zich tegen dit soort dubbelspraak, die overigens niet ideologisch is maar puur marktgericht slaan en zalven.

Het grootse ideaal van Bart Sturtewagen, opgejaagd door de marketeers, om zoveel mogelijk exemplaren van zijn Standaard te verkopen, is een krantenjongensideaal. Ook de strategie om beurtelings Mia Doornaert en dan weer Abuou Jahjah een forum te geven, is minder geïnspireerd door de democratische idee, dan wel door een soort postmoderne Gleichgültigkeit die overtuigingen ziet als pittoreske parafernalia, niet als geloofskwesties.

Misschien wijst de term “radicalisering” wel, in een bredere zin, op een nuttig ontgiftingsproces: het idee dat de waarheid overal en altijd in het midden ligt, het fameuze Belgische compromis, blijkt een belachelijk en circusachtig onding, verwant aan de fameuze en veelgeroemde Belgische surrealistische denktrant. Terwijl wij de waarheid in het midden houden, is de werkelijkheid al lang elders. Namelijk aan beide uitersten van het spectrum. Het is pompen of verzuipen, Bart, echt waar. Dus toon je nu eens kranig, en zeg echt waar het op staat, ook als je daar een aantal lezers mee tegen de borst stoot.

Denk vooral niet dat de IS-strijders mededogen met je zullen hebben en je krantje zullen laten voortsudderen: voor melige kwalligheid is er in hun denksysteem geen plaats, en dat is dan ook de enige positieve kant die ik eraan kan ontdekken. Als we nog ergens in de oude Verlichtingsidealen geloven, de geest van Spinoza, Rousseau en Voltaire, dan zullen we er op de barricaden voor moeten komen. Dus radicalisering, ja, maar dan in de zin die wij, vrijdenkers, eraan geven. Wat jij dus “verkrampen” noemt. Lekker rechts ga ik nu te keer, om eigenlijk een oud en vergeten links ideaal te verdedigen: het rijk van de vrijheid.
Zo zie je maar: dialectiek en dubbelzinnigheid, daar zit nog altijd een wereld van verschil tussen.

Reageer via facebook op deze column

http://www.standaard.be/cnt/dmf20140829_01239556

(voor wie als niet-abonnee de tekst van de Sturtewagen-column niet kan openen: hij staat hieronder compleet.
Open samenleving niet laten verkrampen

Groot-Brittannië verhoogde gisteren zijn inschatting van de dreiging van een terreurdaad naar ‘ernstig’, de op één na hoogste trap. Het lijkt niet meer de vraag of maar wanneer het land het mikpunt van een aanslag wordt. De Britse premier David Cameron noemde de Islamitische Staat, de radicale organisatie die in Syrië en Irak in opmars is, de grootste bedreiging voor de internationale veiligheid.Volgens cijfers die deze week in diverse internationale media verschenen, is niet het Verenigd Koninkrijk, maar België relatief gezien de belangrijkste broeihaard van radicaliserend jihadisme. Uit geen enkel ander westers land zijn, in verhouding tot het bevolkingsaantal, meer jongeren afgereisd om te gaan vechten in Syrië. De antiterreurdienst Ocad gaf gisteren aan dat de aantrekkingskracht van IS de jongste tijd nog is toegenomen. Hoe meer de nietsontziende gewelddadigheid van de extreme soennitische groepering in het nieuws komt, met de onthoofding van de Amerikaanse journalist James Foley als afschuwelijk dieptepunt, hoe vlotter de rekrutering kennelijk verloopt.

Die verontrustende ontwikkeling creëert een complexe uitdaging. Enerzijds moet de bevolking worden beschermd tegen mogelijke geweldpleging door verbitterde terugkerende jihadi’s. Anderzijds moet worden vermeden dat de manier waarop dat gebeurt, net nog meer jongeren vervreemdt en aanzet om te kiezen voor radicaal geweld.

Nog steeds is het zo dat de grote meerderheid van de islamitische bevolking zich afkeert van de gruwelijke daden van IS. Voor families is het een nachtmerrie dat hun zonen op een dag verdwenen zullen blijken te zijn, om in den vreemde te vechten en in veel gevallen te sneuvelen. Het is te gemakkelijk om aan te nemen dat achterstelling en gebrek aan kansen de hoofdredenen zijn voor die keuze. Het zit ingewikkelder in elkaar dan dat. Vele westerse jihadi’s behoren eerder tot de middenklasse en beschikken over een degelijke opleiding en perspectieven. Hun woede en ontworteling goed begrijpen is een grote noodzaak.

Zolang IS zich een imago van onoverwinnelijkheid kan aanmeten en erin slaagt het Westen te tarten en te vernederen, zal zijn aantrekkelijkheid niet verminderen. Er is dus onvermijdelijk een militaire dimensie aan de strijd tegen dit akelige verschijnsel. Maar het is daarnaast cruciaal om te voorkomen dat onze open samenleving verkrampt. Want als dat gebeurt, heeft IS bereikt wat het wil.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op IS dwingt ons tot een keuze, en dat is goed

  1. Laissez faire, Sanctorum, het is laissez faire.
    Gebiedende wijs!
    Moetnunollanderudânouzegge?

  2. Patrick Eggermont zegt:

    “Keine Atempause, Geschichte wird gemacht, es geht voran!” en
    “Kebabträume in der Mauerstadt
    Türk-Kültür hinter Stacheldraht
    Neu-Izmir in der DDR
    Atatürk der neue Herr” : aldus aanvang en strofe uit de ‘lyrics’ van bekende hits (1980) van de vroegere rockband Fehlfarben, naast Einstürzende Neubauten e.a., één van de iconen van de subcultuur van de krakers in West-Duitsland en elders van weleer.
    Het tijdperk dat werd ingeluid toen ook Gunther Walraff zijn “Ganz unten” (in 1983) schreef, is duidelijk ‘vorbei’. En ‘Vorbei ist vorbei’, om nog eens een Duitse punkrockband uit Berlijn (die Ärtzte) te citeren.
    Who the fuck you think you’re dealing with?
    DS : “Vele westerse jihadi’s behoren eerder tot de middenklasse en beschikken over een degelijke opleiding en perspectieven. Hun woede en ontworteling goed begrijpen is een grote noodzaak.”
    We weten ondertussen zo waartoe al dat goed begrijpen in Vlaanderen heeft geleid…
    Wo sind Sie zur Schule gegangen???
    Actie is reactie, denk ik. Dat de ‘open samenleving’ zo’n beetje zijn uiterste bruikbaarheidsdatum heeft bereikt, is het minste wat je hierover kunt zeggen…

Reacties zijn gesloten.