Smartphone-radicalisme

Oef, gelukkig: het gaat hen om geld, niet om het grote religieuze gelijk. Daarmee kunnen we ze kwalificeren als ordinaire piraten zoals de zeeschuimers die voor de Somalische kust complete olietankers kapen en ze voor een mooie som losgeld ook weer vrijgeven.
Jawel, ik heb het over IS (voorheen ISIS), het spin-off product van Al Quaeda en de nieuwe gesel van het vrije Westen. Bij de onthoofding van de Amerikaanse journalist James Foley wordt ietwat zedig onder de mat geveegd dat zijn ontvoerders een losgeld hadden geëist maar niet hadden gekregen. De Jihadi’s willen dus dollars, en onthoofden hun gijzelaars dan maar als ze er geen krijgen, hetgeen uiteraard een extra stimulans is om de volgende keer wel over de brug te komen.

Dat werpt een nieuw licht op de Jihad (“heilige oorlog”) zelf: de kwestie is veel materialistischer dan de bezielers ervan willen voorhouden. Het was ons al opgevallen dat de zgn. “geradicaliseerde Syriestrijders” ginder rondtoerden met BMW’s, met luxueuze smartphones belden en aan een zwembad lagen te zonnen. Dat vertoon vanwege de nuttige idioten is echter maar het topje van de ijsberg. De reële agenda van heel het Jihad-verhaal is de controle over de (nog steeds reusachtige) oliereserves en het verwerven van rijkdom. Onmetelijke rijkdom.
ISIS verdient naar schatting één miljoen dollar per dag aan de zwarte oliehandel. Ook van uranium zijn ze niet vies. Tussendoor worden ook nog Christenen en andere religieuze groeperingen afgeperst: voor 17 gram goud mag men in het door IS gecontroleerde deel van Syrië Christen blijven, zij het discreet. Dat levert toch altijd nog wat extra zakgeld op: de Islam is rekkelijker dan wij denken.
Nu ook de goudvoorraden van Syrië en Irak binnen handbereik komen, lijkt het beoogde Islamitische kalifaat vooral een container om de vergaarde rijkdom te consolideren.

Heilige Oorlog? Vergeet het. De religieuze radicalisering is een mythe. De heren willen cashen, en liefst snel. Is dat goed nieuws? Ja en neen. Het ontlast ons van een stuk doemdenken rond de “Clash of civilizations”, de grote cultuuroorlog. Religie is maar een voorwendsel, een vlag. Er vallen zaken te doen, tussen de vijf gebedsstonden naar Mekka door. Uiteraard op hun voorwaarden, gezien de speciale stijl waarmee de woestijnprinsen te werk gaan. Maar dat kan keren. Als we geen olie meer nodig hebben kunnen de Jihadi’s er hun … mee afvegen. En goud, ach, dat kun je ook niet eten. Ze kunnen er wel heel de woestijn vruchtbaar mee maken, maar ik vermoed dat nu net dat stukje idealisme bij hen ontbreekt. Het kalifaat kan hooguit een schurkenstaat worden, die ons nog lang het leven zuur kan maken.
In die zin is het zelfs geen slechte zaak dat de allochtonen van hier die persé met een BMW willen rondtoeren naar ginder vertrekken. Ze mogen daar blijven, en langzaam geconfronteerd worden met de implosie van een religie die er geen is. Het is niét zo dat wij hen de pap in de mond hebben gegeven via de Rambo-films en de apocalyptische geweldcultuur, zoals bepaalde heetgebakerde moralisten beweren. Wat ze wél overgenomen hebben, is een stuk kapitalistisch cynisme dat we ook bij onze bankiers en eminente poenscheppers terugvinden, de welbekende graaicultuur.
De Islam is daarbij een pseudo-religieuze binnenweg geworden voor allochtone jongeren die wel het laatste model smartphone willen hebben maar er niet voor willen werken. En in de islamitische heilstaat een Luilekkerland ontwaren.

Ondertussen blijft het voor de IS-top draaien rond olie en goud. Het vergoddelijkte drek, respectievelijk in vloeibare en vaste vorm. Misschien toch een signaal voor onze eigen materialistische cultuur om te herbronnen en, ik durf het woord haast niet te gebruiken, naar nieuwe vormen van spiritualiteit te zoeken die ons ver voorbij het Jihadisme voeren, als postmoderne barbarij.
Een ander soort radicalisering dus, die, wie weet, ook de smartphone-radicalen van morgen kan begeesteren, die nu gemaskerd en met kalashnikovs doorheen het woestijnzand dollen.
Jammer dat moedige en onafhankelijke geesten zoals James Foley hiervoor moeten sterven. Terwijl ik me ondertussen afvraag waarom de man zijn losgeld niet waard was. Interessant detail: Foley werd eigenlijk ontvoerd door de geheime diensten van de Syrische president Assad, en viel pas nadien in de handen van IS.

Handel en wandel dus, zeker in de Levant.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .