● Homofilie: moet alles echt openbaar?

Goeiemorgen, ik ben Johan Sanctorum, heteroseksueel en liefhebber van de hondjespositie. Ik ben aanhanger van de kerk van Satan en mijn favoriete bezigheid is oesters slurpen, dit verwijzend naar een bepaalde seksuele handeling. Als ik ’s morgens wakker word, wind ik mezelf op door te fantaseren dat ik met Angela Merkel in een bubbelbad zit en haar aansluitend anaal penetreer. Graag solliciteer ik hier voor de job van leraar Duits.

Het zou een vreemde intro zijn voor een sollicitatiegesprek. Toch willen homo’s nog altijd dat hun seksuele geaardheid overal “op tafel komt” en een publiek karakter krijgt. Ik verwijs hier uiteraard naar de kwestie van David Degreef, die als leraar in een Brusselse basisschool solliciteerde en zijn voorkeuren dadelijk naar voor bracht, waarna de directrice zei dat ze daar geen problemen mee had, maar hem ook aanraadde om er niet mee te koop te lopen. Wat David onmiddellijk deed steigeren en tot een facebook-actie inspireerde.

De zaak is uiteindelijk krantenvoer geworden omdat Charles Huygens, de directeur-generaal van het openbaar onderwijs van de stad Brussel, eveneens stelde dat homofiele leerkrachten niet gediscrimineerd mogen worden, maar anderzijds ook enige discretie aan de dag mogen leggen aangaande hun seksuele smaak.
Ik geef hem gelijk. Het lijkt me vreemd dat homo’s zich überhaupt nog steeds als groep en gemeenschap willen affirmeren, als leken ze een bedreigde soort. We zijn hier niet in Iran, en er bestaat bij ons zoiets als een grondwettelijk recht op vrijheid van godsdienst, politieke overtuiging en seksuele geaardheid. Het is verboden om groepen als “ras” te stigmatiseren. Waarom doen de holebi’s het dan zelf? Waarom niet gewoon functioneren als burger in een openbaar ambt, en daarnaast thuis hobby’s naar keuze beoefenen, kokkerellen naar eigen smaak, de liefde bedrijven à volonté?
De vraag is, waar tolerantie eindigt en exhibitionisme begint. Natuurlijk mogen homo’s hun ding doen zoals iedereen, als het maar onder volwassenen met vrije toestemming gebeurt. En ja, ze mogen zich opvallend kleden en een oorbel dragen, nichterig op straat lopen en uitgedost met pluimen in hun achterste aan de Gay Parade deelnemen. Maar daarmee stellen ze zich uiteraard bloot aan de clichévorming waar ze zo tegen te keer gaan.
Uiteindelijk hoeft dat homo-zijn in een sollicitatiegesprek niet aan de orde te komen, omdat het gewoon irrelevant is. Het behoort tot de privésfeer, zie de inleiding van dit stukje. Het is geen taboe, maar het hoeft ook niet op het voorhoofd van de man of vrouw in kwestie geschreven te staan, anders fabriceert men zelf Jodensterren. Dat is een aspect van de oversociologisering en het indelen van de samenleving in allerlei groepen en categorieën, die dan allemaal “gelijke rechten” moeten krijgen. Ik weiger holebi’s te zien als een ras of een soort. Het is, nu ja, een banale kwestie van smaak.

Meteen kan ik eindigen met het motto van vrijdenker en intimus van Voltaire, Frederik II van Pruisen: “Jeder soll nach seiner façon selig werden”. Hij had het daarbij vooral over godsdienstvrijheid én het recht op private beleving daarvan. Maar het kan net zo goed gelden voor de situatie van de holebi’s (de term alleen al) in onze samenleving. “Zalig worden”, een mooie term voor de zinnelijke extase. Behoudens in de porno een binnenskamerse aangelegenheid, toch?

http://www.knack.be/nieuws/belgie/homoseksuele-leraar-weigert-job-wegens-vraag-geaardheid-niet-uitdrukkelijk-te-uiten/article-normal-271983.html?utm_source=Newsletter-19/08/2014&utm_medium=Email&utm_campaign=Newsletter-RNBDAGKN&M_BT=1799438258928

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

4 reacties op ● Homofilie: moet alles echt openbaar?

  1. Ik lees hier vaak zinnige & interessante dingen, maar vandaag wil ik toch een paar kanttekeningen plaatsen:

    “Ik verwijs hier uiteraard naar de kwestie van David Degreef, die als leraar in een Brusselse basisschool solliciteerde en zijn voorkeuren dadelijk naar voor bracht, waarna de directrice zei dat ze daar geen problemen mee had, maar hem ook aanraadde om er niet mee te koop te lopen. Wat David onmiddellijk deed steigeren en tot een facebook-actie inspireerde.”

    => Er werd hem niet aangeraden er niet te koop mee te lopen, er werd hem gevraagd zijn geaardheid en het feit dat hij getrouwd is met een man te verzwijgen…zelfs indien zijn leerlingen hem daar vragen over stellen.

    “De zaak is uiteindelijk krantenvoer geworden omdat Charles Huygens, de directeur-generaal van het openbaar onderwijs van de stad Brussel, eveneens stelde dat homofiele leerkrachten niet gediscrimineerd mogen worden, maar anderzijds ook enige discretie aan de dag mogen leggen aangaande hun seksuele smaak.”

    => Huygens argumenteerde dat leerkrachten niet expliciet over hun geaardheid horen te spreken met leerlingen (en zelfs met collega’s) omdat “een zekere neutraliteit” in acht genomen moet worden; hij noemde in hetzelfde rijtje als geaardheid ook ‘politieke visie’ of ‘religie’. Wat natuurlijk appelen en peren vergelijken (en dus nonsens) is.

    “Uiteindelijk hoeft dat homo-zijn in een sollicitatiegesprek niet aan de orde te komen, omdat het gewoon irrelevant is.”

    => Groot gelijk. Maar de realiteit leert mij dat op ieder sollicitatiegesprek gevraagd wordt naar de gezinssituatie. Ik durf veronderstellen dat dat hier ook het geval was en dat dat de aanleiding is geweest voor de discussie die nu op tafel ligt.

  2. Patrick Huenaerts zegt:

    Waarom wordt hier niet gewoon de realiteit vermeld? Moest dit voorval zich voordoen in een stad als Leuven, zou dit voor het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg komen. Het is duidelijk, en zeg dat dan ook gewoon, dat David niet zichzelf mag zijn omdat de gebruikers (die eigenlijk deel uitmaken van onze multiculturele maatschappij) waarvoor hij werkt, nog niet klaar zijn met onze visie over vrijheid van mening, geloof en seksuele geaardheid. Mevrouw de directeur en mijnheer Huygens zijn bang van de reacties van hun gebruikers en verdraaien de essentie van deze werkweigering van David door een enorme bocht te maken rond de realiteit, waarvoor een belangrijk percentage van onze leerkrachten vanaf volgende week weer staan. Ik ben er ook een van, niet homoseksueel, maar wel constant geconfronteerd met de realiteit van rekening houden met het anders zijn van anderen. Beschouw dit niet als een racistische opmerking, maar als een vraag naar, een hoop op, een echt op de Rechten van de mens gebaseerde samenleving in wederzijds respect!

  3. Gaychat zegt:

    Ik snap het gewoon niet. Vrouwen zoen je toch ook openbaar….

  4. Savio zegt:

    Je mag best uiten dat je homo, lesbisch, hetero of biseksueel bent, geen probleem, zolang het in het openbaar beschaafd blijft. Ik heb deze mening en hoop dat meer mensen deze mening deelt: Het maakt niet uit wie of wat, maar hoe je bent dat belangrijk is.

Reacties zijn gesloten.