De kapotte turbine en de boodschap van de kraantjesman/vrouw

Stel u voor: iemand draait in een kerncentrale zomaar een oliekraan open, die door een middeleeuws hangslot had moeten beveiligd zijn, maar het slot was verdwenen. Ook zomaar. Door de weglopende olie geraakt een turbine oververhit en onherstelbaar beschadigd, en ligt een complete kerncentrale voor maanden plat. Het is het gekende verhaal van Doel-4. Doordat nog twee andere reactoren voor lange tijd buiten dienst zijn, is het scenario van een winter met stroomonderbrekingen zeer reëel. Wie het kan betalen – bijvoorbeeld de fermettevlaming met zijn 4×4 – koopt in allerijl een noodgenerator, de rest zal terugkeren naar de tijd van kaars en olielamp. En kou lijden. Alles werkt namelijk op elektriciteit, ook stookolie- en gasbranders.

De sabotagedaad, die het signatuur draagt van het milieu-activisme (Greenpeace of een kleinere splintergroep of een “lonelye wolve”) lijkt goed voorbereid. Ze eiste niet één slachtoffer of een nucleair lek, maar zal wel een chaotische winter veroorzaken en grote economische schade. Maar elk nadeel heb zijn voordeel, zoals Johan Cruyff zei. De geheimzinnige –en vooralsnog onvindbare- kraantjesman/vrouw drukt ons immers met de neus op een paar feiten, die eigenlijk al lang geweten zijn, maar steeds weer onder de mat werden geveegd:

1) Onze elektriciteitsproductie hangt voor 55% af van nucleaire energie. Desondanks slaagt België er niet in, de eigen behoefte te dekken en importeert het jaarlijks zo’n 15% stroom uit het buitenland, vooral uit Frankrijk dat daarvoor een gepeperd tarief aanrekent.
De nucleaire optie blijkt van langsom meer een foute keuze, die niet wordt rechtgezet. Alleen al om veiligheidsredenen is een versnelde afbouw van het kerncentralepark noodzakelijk, maar België hinkt hopeloos achterop inzake groene energie, terwijl bv. Duitsland momenteel al voor 25% groene stroom maakt. In 2050 zal dat 100% zijn. De sector van de duurzame energie boomt er en zorgt voor duizenden nieuwe jobs. Ter vergelijking: België produceert, ondanks de oversubsidiëring van zonnepanelen en het ingewikkelde certificatensysteem, nauwelijks 5% groene stroom.

2) De facto is onze elektriciteitsproductie in Franse handen, via GDF-Suez, met de Franse staat als hoofdaandeelhouder. Tussen 2007 en 2010 heeft Electrabel, samen met EDF (behorend tot dezelfde groep) eigenaar en beheerder van alle Belgische kerncentrales, misbruik van zijn machtspositie gemaakt door op bepaalde momenten productiecapaciteit in te houden en zo de prijzen op te drijven.  De commerciële strategie van deze dominante speler is er een van chantage tegenover de Belgische overheid (dreigen met sluiting) en kunstmatig opgeklopte prijzen t.a.v. de eindverbruiker. De winsten worden deskundig afgeroomd en gaan naar la douce France. Het resultaat is dat onze energieprijzen tot de duurste van Europa behoren, ondanks (of misschien net door) de vrijmaking van de markt.

Na jarenlang gepalaber, Belgische compromissen, uitgestelde beslissingen en gewoon slecht politiek beheer (zie het geklungel van Freya Van den Bossche), zal die kapotte turbine misschien dan toch het echte energiedebat op gang brengen. En kunnen we aansluiting zoeken bij de Duitse “energiewende”, de enige echte oplossing. Wie heeft dat debat altijd met sukses verhinderd? Juist ja, de nucleaire lobby.

http://newsmonkey.be/article/17903

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .